Аляксандр Казімір Сапега

Алякса́ндр Казімі́р Сапе́га (13 мая 1624, Мацееў на Валыні — 22 мая 1671, Вільня) — рымска-каталіцкі і дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Каралеўскі сакратар (ад 1547), канонік віленскі (ад 1649) і варшаўскі (ад 1651), біскуп-суфраган віленскі (ад 1655), рэферэндар духоўны вялікі літоўскі (16571659), біскуп жамойцкі (16591667) і віленскі (ад 1668)[2].

Аляксандр Казімір Сапега
польск.: Aleksander Kazimierz Sapieha
Alaksandar Kazimier Sapieha. Аляксандар Казімер Сапега (XVII).jpg
Аляксандр Казімір Сапега. Невядомы мастак, XVII ст.
Herb Sapiehów.PNG
Герб «Ліс»
 
Адукацыя
Дзейнасць каталіцкі прэсвітар
Веравызнанне Каталіцкая Царква
Нараджэнне 13 мая 1624(1624-05-13)
Смерць 22 мая 1671(1671-05-22) (47 гадоў)
Пахаванне
Род Сапегі
Бацька Фрыдэрык Сапега[d]
Маці Ева з Скашэўскіх

БіяграфіяПравіць

 
А. К. Сапега. Кодань, 1709

З магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Фрыдэрыка і Евы з Скашэўскіх. Меў братоў Яна Фрыдэрыка, Тамаша Казіміра і Крыштафа Францішка.

Навучаўся ў езуіцкім калегіуме ў Любліне, Віленскай езуіцкай акадэміі, Калегіуме Навадворскага ў Кракаве, ад 1638 у Кракаўскай Акадэміі. Як каралеўскі сакратар ад 1647 працягваў навучанне ў галіне кананічнага права ў Падуі (1647), Балонні (1648), Рыме (1649) і Парыжы.

14 мая 1650 зрабіўся прэпазытам віленскага капітулу. 17 ліпеня таго ж года атрымаў капланскія пасвячэнні. У кастрычніку 1650 увайшоў у біскупскі суд.

Улетку 1659 як каралеўскі пасланец улагодзіў салдацкі бунт у літоўскім войску. На сойме 1662 увайшоў у склад ваенна-скарбовае камісіі, тады ж спрабаваў прымірыць гетманаў Паўла Сапегу і Вінцэнта Корвін-Гасеўскага. У 1666 узначаліў пасля смерці брата драгунскую харугву ў літоўскім войску.

12 красавіка 1671 перанёс Абраз Маці Божай Вастрабрамскай у новую капліцу, дзе ён знаходзіцца да сёння. Пахавалі біскупа ў касцёле Святога Станіслава ў Вільні[3].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 (unspecified title) Праверана 8 ліпеня 2019.
  2. ЭнцВКЛ, 2005
  3. Sapieha E., Saeed-Kałamajska M. Dom Sapieżyński. cz. 2. — Warszawa: Wydawn. Nauk. PWN, 2008. S. 191.

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць