Балдуін II дэ Куртэнэ

Балдуін[1] II дэ Куртэнэ (фр.: Baudouin II de Courtenay, 1217/1218, Канстанцінопаль — 1273, Неапаль, Італія) — сеньёр дэ Куртэнэ і дэ Мантаржы, апошні імператар Лацінскай імперыі 12281261, маркграф Намюра 12371256, сын П'ера II дэ Куртэнэ і Іяланты.

Балдуін II дэ Куртэнэ
Baudouin II de Courtenay
Балдуін II дэ Куртэнэ
Blason Empire Latin de Constantinople.svg
сцяг
Імператар Лацінскай імперыі
1228 — 1261
Каранацыя 1231, Канстанцінопаль
Рэгент Іаан дэ Брыен (1229 — 1237)
Папярэднік Роберт дэ Куртэнэ
Пераемнік Міхаіл VIII Палеалог
сцяг
Маркіз Намюра
1237 — 1256
Папярэднік Маргарыта дэ Куртэнэ
Пераемнік Генрых V Люксембургскі
сцяг
Тытулярны Імператар Лацінскай імперыі
1261 — 1273
Папярэднік
Пераемнік Філіп дэ Куртэнэ
 
Дзейнасць суверэн
Нараджэнне 1217/1218
Канстанцінопаль
Смерць 1273(1273)
Неапаль, Італія
Пахаванне Барлета, кафедральны сабор
Род Дом Куртэнэ Дом Куртэнэ
Бацька П'ер II дэ Куртэнэ
Маці Іаланда дэ Эно
Жонка Марыя дэ Брыен
Дзеці Філіп

БіяграфіяПравіць

 
Імператар Балдуін II дае наказ Нікала Пола перад яго падарожжам

Калі ў 1228 годзе памёр імператар Рабер дэ Куртэнэ, старэйшы брат Балдуіна, яму было ўсяго 11 гадоў. Пажыццёвым рэгентам і кіраўніком імперыі бароны імперыі выбралі Жана (Іаана) дэ Брыен, былога караля Іерусалімскага каралеўства. Пры гэтым для таго, каб змацаваць гэты саюз, Балдуіна ажанілі з дачкой Жана, Марыяй. Шлюбны кантракт быў заключаны ў 1229 годзе, а цырымонія адбылася ўжо ў 1234 годзе. У 1231 годзе Балдуін быў каранаваны ў Канстанцінопалі імператарскай каронай, але рэальная ўлада заставалася ў Жана дэ Брыен.

Самастойна Балдуін пачаў кіраваць толькі пасля смерці цесця ў 1237 годзе. Аднак тэрыторыя Лацінскай імперыі да гэтага часу паменшылася амаль да сцен Канстанцінопаля, акрамя таго імператару ўвесь час бракавала грошай з-за цяжкай фінансавай сітуацыі. З-за гэтага падчас свайго кіравання Балдуін галоўным чынам займаўся тым, што спрабаваў атрымаць дапамогу ў еўрапейскіх кіраўнікоў, каб вярнуць захопленыя імператарамі Нікейскай імперыі ўладанні.

Акрамя таго ён спрабаваў знайсці грошы, для чаго заклаў каралю Францыі не толькі ўсе свае ўладанні ў Францыі, але і візантыйскія рэліквіі, а Венецыі ў заклад пакінуў нават свайго ўласнага сына Філіпа (пазней яго выкупіў кароль Кастыліі Альфонса X). Аднак асаблівых поспехаў ён не дасягнуў. А ў ліпені 1261 года Міхаіл VIII Палеалог, імператар Нікейскай імперыі, заспеў Балдуіна знянацку і авалодаў Канстанцінопалем. У выніку гэтага Лацінская імперыя спыніла сваё існаванне, а Міхаіл адрадзіў Візантыйскую імперыю.

Балдуін змог бегчы ў Італію на венецыянскай галеры. Усё астатняе жыццё ён спрабаваў набраць армію для адваявання сваіх уладанняў. У Францыі ён дапамогі атрымаць не змог. Адзіным кіраўніком, здольным дапамагчы ў вяртанні страчанай імперыі, Балдуін лічыў караля Сіцыліі Манфрэда.

Пасля яго смерці Балдуін пры пасродніцтве Папы Рымскага ў маі 1267 года памірыўся з былым праціўнікам Манфрэда, Карлам I Анжуйскім, які захапіў Сіцылійскае каралеўства. Карл зрабіў адной са сваіх мэт адваяванне Канстанцінопаля і аднаўленне Лацінскай імперыі. Дагавор быў змацаваны заручынамі сына Балдуіна, Філіпа, і дачкі Карла Беатрысы, прычым у выпадку бяздзетнасці Філіпа ўсе правы на імперыю павінны былі адысці да Карла. Балдуін, які перабраўся да двара Карла, перадаў яму сюзерэнітэт над Ахейскім княствам і сюзерэнітэт над большасцю астравоў Эгейскага мора. Аднак розныя акалічнасці перашкодзілі Карлу ажыццявіць гэтыя планы.

Балдуін памёр у 1273 годзе і быў пахаваны ў кафедральным саборы Барлеты.

Шлюб і дзеціПравіць

Жонка: з 19 красавіка 1229 (кантракт) / 1234 (асабіста) Марыя дэ Брыен (каля 1225 — пасля 5 мая 1275), дачка Жана дэ Брыен, караля Іерусаліма і імператара Лацінскай імперыі, і Берэнгарыі Кастыльскай. Дзеці:

  • Філіп (1243 — 15 снежня 1283), тытулярны Імператар Лацінскай імперыі з 1273
  • сын (каля 1244 — у мален.)

Зноскі

  1. У беларускай традыцыі, перанятай з нямецкай мовы, крыжакоў з падобным імем прынята называць Балдуін, хоць па-французску правільна — Бадуэн.

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць