Банкруцтва (ням.: Bankrott ад італ.: bancarotta - зламаная лаўка) — няздольнасць кампаніі, прадпрыемства ці прадпрымальніка плаціць крэдыторам па сваіх даўгавых абавязацельствах з-за адсутнасці сродкаў. Рашэнне аб банкруцтве прымае суд па просьбе саміх юрыдычных ці фізічных асоб (добраахвотная ліквідацыя) ці паводле патрабавання іх крэдытораў (прымусовая ліквідацыя). Пасля судовага рашэння банкрут спыняе эканамічную дзейнасць, а яго маёмасць прадаецца для выплаты даўгоў. Пагашаць даўгі можа і калектыў прадпрыемства-банкрута. У гэтым выпадку маёмасць прадпрыемства пераходзіць у калектыўную ўласнасць яго работнікаў.


Падставы для заявы крэдытора аб банкруцтвеПравіць

Асноўныя ўмовы для падачы заявы крэдытора вызначаны артыкулам 10 закона «Аб эканамічнай неплацежаздольнасці (банкруцтва)». Падставамi для падачы заявы крэдытора могуць быць:

  • наяўнасць у крэдытора дакладных даных аб неплацежаздольнасцi даўжнiка, калi гэта неплацежаздольнасць мае або набывае ўстойлівы характар;
  • прымяненне да даўжнiка прымусовага выканання, не праведзенага на працягу аднаго месяца за адсутнасцi маёмасцi, цi выяўленне ў працэсе прымусовага выканання, што даўжнiк не валодае маёмасцю, дастатковай для задавальнення прад'яўленых да яго патрабаванняў;
  • невыкананне даўжнiком плацежнага абавязацельства на працягу тэрмiну, устаноўленага крэдыторам для пагашэння запазычанасці, па заканчэнні якога крэдытор мае намер падаць заяву крэдытора. Працягласць тэрміну, устаноўленага крэдыторам для пагашэння запазычанасці, па заканчэнні якога ён мае намер падаць заяву крэдытора, не можа быць менш аднаго месяца;
  • нявыплата грашовых сродкаў крэдытору (крэдыторам) па абавязацельствах, што вынiкаюць з працоўных i звязаных з iмi адносiн, на працягу тэрміну, прадугледжанага заканадаўствам або ўстанаўлiваецца ў адпаведнасцi з iм;
  • неплацежаздольнасць даўжнiка, наўмысна выклiканая дзеяннем даўжнiка - iндывiдуальнага прадпрымальнiка i (або) дзеяннем фiзiчнай асобы, якая з'яўляецца зацiкаўленай асобай у адносiнах да даўжнiка, за якiя яны прыцягнуты да крымінальнай адказнасці ў адпаведнасці з законам;
  • утойванне або растрата маёмасцi даўжнiка цi ўчыненне iншых дзеянняў даўжнiком - індывідуальным прадпрымальнікам ці зацікаўленай асобай у адносiнах да даўжнiка, у выніку якіх даўжнік стаў неплацежаздольным;
  • недастатковасць кошту маёмасці ліквідуемай юрыдычнай асобы для задавальнення патрабаванняў крэдытораў (артыкул 247 Закона «Аб банкруцтве»);
  • паведамленне даўжнiком крэдытору, у гаспадарчы суд або ў сродках масавай інфармацыі аб сваёй неплацежаздольнасцi, якая мае або набывае ўстойлівы характар, у тым лiку згодна з артыкулам 255 Закона «Аб банкруцтве».

ЛітаратураПравіць

Шаблон:Банкруцтва