Бітва пры Бенбёрне

Бітва пры Бенбёрне — бітва, якая адбылася 5 чэрвеня 1646 года падчас вайны з Ірландскай Канфедэрацыяй (16411648). У гэтай бітве ірландскія войскі пад камандаваннем Оўэна О’Ніла разграмілі шатландскую армію на чале з Робертам Манро. Бітва канчаткова развеяла планы шатландцаў па ўзмацненні ўплыву ў Ірландыі.

Бітва пры Бенбёрне
Асноўны канфлікт: Ірландскія канфедэратыўныя войны
Owen Roe O'Neill.JPG
Дата 5 чэрвеня 1646
Месца наваколлі ірландскага горада Бенбёрн (54°24′43″ пн. ш. 6°44′46″ з. д.HGЯO)
Вынік Перамога Ірландскай Канфедэрацыі
Праціўнікі
Flag of Leinster.svg Канфедэратыўная Ірландыя Flag of Scotland.svg Шатландскае каралеўства
Сілы бакоў
5 000 6 000[1]
Страты
каля 300 загінулых[2] ад 2 000 да 3 000 загінулых[3]

ПерадумоваПравіць

У 1642 годзе шатландцы, з мэтай абараніць шатландскае насельніцтва Ірландыі, захопліваюць Ольстэр, аднак сапраўдныя планы шатландскай арміі былі іншымі. Шатландыя спрабавала цалкам скарыць Ірландыю, маючы намер распаўсюдзіць там пратэстанцкую веру. Да 1643 года англа-шатландскія войскі заваявалі большую частку тэрыторый Паўночнага Ольстэра, але не змаглі заваяваць Паўднёвую Ірландыю.

Абодва бакі здзяйснялі жорсткія набегі адзін на аднаго, забіваючы вялікая колькасць мірных жыхароў.

У 1646 года англа-шатландскія сілы ў 6000 чалавек, распачалі яшчэ адну спробу скарыць паўднёваірландскія зямлі[1].

БітваПравіць

Шатландскі генерал Манро ведаў, што ірландцы не будуць змагацца ў памежных абласцях. Таму ён прайшоў на чале свайго войска адлегласць у 25 км углыб раёнаў, якія знаходзяцца ў руках О’Ніла, маючы намер атакаваць яго недалёка ад горада Бенбёрн (цяпер горад ставіцца да графства Тайран). Падчас маршу шатландскія салдаты страцілі вялікую колькасць забітых, у асноўным ад налётаў ірландцаў. Да пачатку бітвы шатландская армія размяшчалася паблізу ракі Блэкуотэр. Пазіцыі ірландцаў знаходзіліся на невялікім ўзвышшы[4].

Бітва пачалася з артылерыйскіх абстрэлаў з боку ірландцаў, якія не нанеслі шатландскай арміі сур’ёзнага ўрону[5]. Затым рушылі ўслед сутыкненні шатландскай кавалерыі і ірландскай пяхоты. Бой скончыўся няўдала для шатландцаў. Пасля гэтага ірландцы перайшлі ў атаку. Шатландскае войска пачало бязладна адступаць. Падчас бою загінула ад 2000 да 3000 шатландцаў[3], некаторыя з іх патанулі, спрабуючы выратавацца ад праціўніка, пераправіўшыся праз раку. Ірландцы страцілі ўсяго 300 чалавек[2].

ЗначэннеПравіць

Пасля бітвы Шатландыя больш не ўяўляла для ірландцаў сур’ёзнай пагрозы.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Hayes-McCoy, p. 185
  2. 2,0 2,1 Hayes-McCoy, p. 196
  3. 3,0 3,1 Hayes-McCoy, p. 195
  4. Hayes-McCoy, p. 190
  5. Hayes-McCoy, p. 194

ЛітаратураПравіць

  • Hayes-McCoy, G. A. . Irish Battles: A Military History of Ireland. — Belfast: Appletree Press, 1990. — ISBN 0-86281-250-X.
  • Padraig, Lenihan. Confederate Catholics at War. — Cork, 2001.