Вадзім Францавіч Гігін

Вадзі́м Фра́нцавіч Гі́гін (нар. 21 кастрычніка 1977, Мінск) — беларускі гісторык і публіцыст. Кандыдат гістарычных навук. Галоўны рэдактар часопіса «Беларуская думка», дэкан факультэта філасофіі і сацыяльных навук БДУ.

Вадзім Францавіч Гігін
Гігін.jpg
Дата нараджэння 21 кастрычніка 1977(1977-10-21) (44 гады)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Род дзейнасці гісторык, публіцыст
Навуковая сфера гісторыя
Месца працы
Навуковая ступень кандыдат гістарычных навук
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Мікалай Сцяфанавіч Сташкевіч
Узнагароды
медаль «За працоўныя заслугі» медаль Францыска Скарыны Падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся 21 кастрычніка 1977 года ў Мінску. Скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Вучыўся ў аспірантуры Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы БДУ, дзе ў 2003 годзе напісаў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Фарміраванне аднапартыйнай сістэмы ў Беларусі (1917—1925 гг.)» (кіраўнік — М. С. Сташкевіч).

Выбіраўся сакратаром Мінскага гарадскога камітэта БРСМ, з 2006 г. — ягоны кіраўнік. З 2008 г. галоўны радактар часопіса «Беларуская думка» (выдаецца БЕЛТА і Адміністрацыяй прэзідэнта). У 2016 г. стаў дэканам факультэта філасофіі і сацыяльных навук БДУ. У верасні 2021 Вадзім Гігін быў абраны старшынёй праўлення Рэспубліканскага дзяржаўна-грамадскага абʼяднання «Беларускае таварыства «Веды»[1]

Навуковая дзейнасцьПравіць

З 2001 года займаецца выкладчыцкай дзейнасцю. Выкладаў у Акадэміі МУС, Камандна-інжынерным інстытуце, Беларускім дзяржаўным універсітэце і Акадэміі кіравання. Стваральнік шэрагу тэлевізійных праграм, фільмаў. Выступае як публіцыст. Вядомы як прыхільнік заходнерусізму.

УзнагародыПравіць

Санкцыі ЕСПравіць

Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года, 2 лютага 2011 года быў унесены ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС[3]. Галоўны рэдактар «Беларускай думкі» ў рашэнні Еўрапейскага савета ад 15 кастрычніка 2012 года быў названы адным з самых уплывовых дзеячаў на ніве прапаганды ў Беларусі, які падтрымаў і апраўдаў рэпрэсіі супраць дэмакратычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці, якія сістэматычна асвятляюцца ў негатыўнай і зневажальнай форме з выкарыстаннем фальсіфікаванай інфармацыі[4].

Зноскі

ПублікацыіПравіць

СпасылкіПравіць