Васіль Парфянкоў

Васіль Парфянкоў (нар. 30 жніўня 1983, Мінск) — беларускі грамадскі актывіст, палітвязень Беларусі.

Васіль Парфянкоў
Род дзейнасці ваенны
Дата нараджэння 30 жніўня 1983(1983-08-30) (38 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Прыналежнасць Украіна

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся 30 жніўня 1983 года ў Мінску, скончыў 9 класаў мінскай школы № 163, працаваў аўтаслесарам ў мінскім аўтапарку № 7[1].

Быў актывістам незарэгістраванай Беларускай Партыі Свабоды. Актыўна ўдзельнічаў у абароне Курапатаў у 2002 годзе, калі мінскія ўлады мелі планы зруйнаваць крыжы-помнікі ахвярам сталінізму дзеля пашырэння МКАД. Падчас абароны Курапатаў, калі невядомыя падпалілі намёт абаронцаў, Васіль выратаваў ад пажару двух чалавек[2].

Браў удзел у акцыях пратэсту разам з «Маладым Фронтам» і «Зубрам». Затрымліваўся міліцыяй і адбываў адміністрацыйныя тэрміны ў ізалятары на Акрэсціна за грамадскую актыўнасць[2].

Падчас выбараў 2010 года актыўна ўдзельнічаў у грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду!», быў актывістам штаба Уладзіміра Някляева, збіраў подпісы за яго, праводзіў агітацыю. Удзельнік Плошчы-2010[2].

У 2014 г. эміграваў ва Украіну.

Пераслед за грамадскую дзейнасцьПравіць

Затрыманы ў Мінску 4 студзеня 2011 г. па падазрэнні ў дачыненні да «масавых беспарадкаў» 19 снежня 2010 г. Праз трое сутак апынуўся ў мінскім СІЗА-1 па вул. Валадарскага як удзельнік крымінальнай справы па арт. 293[2].

17 лютага 2011 г. суд Фрунзенскага раёна Мінска(бел. (тар.)) бел. за ўдзел у акцыі 19 снежня 2010 года пакараў Парфянкова 4 гадамі калоніі строгага рэжыму. 22 сакавіка 2011 года службовыя асобы ў справе Парфянкова: Вольга Комар, суддзя суда Фрунзенскага раёна Мінска(бел. (тар.)) бел., і Антон Загароўскі, пракурор суда Фрунзенскага раёна Мінска(бел. (тар.)) бел., — былі ўнесены ў Чорны спіс Еўрасаюза[3].

Адбываў пакаранне ў калоніі г. Оршы[2].

Напісаў прашэнне аб памілаванні на імя А. Лукашэнкі. У прашэнні ён не прызнаў сябе вінаватым, абмежаваўся просьбай выпусціць яго[4].

11 жніўня 2011 г. памілаваны А. Лукашэнкам і вызвалены[5].

29 мая 2012 года В. Парфянкова асудзілі на 6 месяцаў калоніі за парушэнне ўмоваў прэвентыўнага нагляду. Падставай для гэтага стаў яго ўдзел у грамадска-палітычным жыцці краіны. 24 ліпеня Мінскі гарадскі суд не задаволіў касацыйную скаргу В. Парфянкова. 9 жніўня Васіль Парфянкоў быў узяты пад варту і адпраўлены адбываць пакаранне ў калонію ў Баранавічах[5].

Вызвалены 9 лютага 2013 года. Узяты пад прэвэнтыўны нагляд міліцыі[6] на паўгады[7].

12 ліпеня 2013 г. Парфянкову ў чарговы раз было прад’яўленае новае абвінавачванне па артыкуле 421 Крымінальнага кодэксу РБ — парушэнне ўмоваў прэвентыўнага нагляда[6].

Справа была перададзеная ў суд, але судовага працэсу па ёй не адбылося — быў выкарыстаны іншы спосаб уздзеяння: 21 верасня 2013 г. пасля адбыцця 5-суткавага адміністрацыйнага арышту, да якога В. Парфянкоў быў прысуджаны «завочна»[2], яго даставілі з Цэнтра ізаляцыі правапарушальнікаў у Першамайскае РУУС Мінска(бел. (тар.)) бел., адкуль накіравалі ў лячэбна-працоўны прафілакторый (ЛПП) у Светлагорску на 12 месяцаў для прымусовага лячэння ад алкагалізму[6].

Суд за парушэнне ўмоваў прэвентыўнага нагляда (па абвінавачванні 12 ліпеня 2013 г.) мусіў адбыцца 28 лістапада 2013 г., але паколькі ў судзе высветлілася, што Васілю Парфянкову не паведамілі пра дату суда за пяць дзён да яго пачатку, як таго патрабуе працэсуальнае заканадаўства, ён быў перанесены на 5 снежня[7].

5 снежня 2013 г. суд Першамайскага раёна Мінска(бел. (тар.)) бел. (суддзя — Леанід Яроменка) асудзіў грамадскага актывіста за парушэнне правіл прэвентыўнага нагляду да 1 года пакарання ў папраўчай калоніі ва ўмовах строгага рэжыма[6]. Папярэдне на суд В. Парфянкоў быў дастаўлены пад канвоем са Светлагорска ў Мінск[8].

Адбываў пакаранне ў ПК-9 у г. Горкі. Большую частку зняволення правёў у памяшканні камернага тыпу і штрафным ізалятары — агулам 267 дзён[9].

На ўвесь час зняволення В. Парфянкоў быў пазбаўлены спатканняў і перадач ад сваякоў[10].

Быў вызвалены 5 снежня 2014 г.[11]

Эміграцыя ва УкраінуПравіць

19 снежня 2014 г. Васіль Парфянкоў разам з сям’ёй — жонкай і 11-месячным сынам — з’ехаў ва Украіну[10]. Там запісаўся ў добраахвотны батальён Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў[12]. У верасні 2015 г. добраахвотнік Васіль Парфянкоў быў паранены ў баявым сутыкненні пад вёскай Пяскі недалёка ад Данецка[13]. У лютым 2016 года Тактычная група «Беларусь» прызнала Парфянкова франтавіком.[14]

У 2022 годзе падчас уварвання Расіі ва Украіну ён зноў ваюе на баку Украіны.[15]

УзнагародыПравіць

Лаўрэат Нацыянальнай прэміі ў галіне абароны правоў чалавека Хартыі’97 за 2014 год[16].

Зноскі

  1. За права на выбар. Партрэты асуджаных. Плошча-2010. / Рэд. А.Лапцёнак.— Праваабарончы цэнтр «Вясна» / —Вільнюс: Gudas, 2011. — 142 c. — (C.39).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Васіль Парфянкоў
  3. Поўны спіс 208 беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд у ЕС. Наша Ніва (11 кастрычніка 2011). Архівавана з першакрыніцы 22 кастрычніка 2017.
  4. Вызваленыя палітвязні прыбываюць у Мінск. Выйшлі Парфянкоў, Яроменак, Мацукевіч, Дрозд, Казакоў, Грыбкоў, Сакрэт, Квяткевіч
  5. 5,0 5,1 Вызваленне палітвязня Парфянкова чакаецца ў суботу а 11-й гадзіне
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 ПАРУШЭННЕ ПРАВОЎ ЧАЛАВЕКА Ў БЕЛАРУСІ Ў 2013 ГОДЗЕ
  7. 7,0 7,1 Васіль Парфянкоў: «Я — не злачынца, не злодзей, а звычайны беларус..»
  8. Прызначаная дата суду над Васілём Парфянковым
  9. Васіль Парфянкоў: Не страшна калі ты адзін, страшна, калі ты нуль(недаступная спасылка)
  10. 10,0 10,1 Сітуацыя з правамі чалавека ў Беларусі. Снежань 2014 года
  11. Палітзняволены Васіль Парфянкоў на волі
  12. Былы палітвязень Васіль Парфянкоў ваюе ва ўкраінскім батальёне АУН
  13. Васіль Парфянкоў у шпіталі ў Адэсе
  14. Тактычная група «Беларусь» прызнала Парфянкова і Лобава франтавікамі
  15. Беларускі добараахвотнік ва Украіне: уначы нашы збілі верталёт
  16. Хартыя’97 назвала лаўрэатаў Нацыянальнай прэміі ў галіне абароны правоў чалавека

ЛітаратураПравіць

  • За права на выбар. Партрэты асуджаных. Плошча-2010. / Рэд. А.Лапцёнак.— Праваабарончы цэнтр «Вясна» / — Вільнюс: Gudas, 2011. — 142 c. — (C.39).
  • Тамковіч, А. Л. Жыццё пасля кратаў. — 2013. — 294 с. — С.5-14. ISBN УДК 827 ББК 84.