Жаро́бычы — былая вёска ў Беларусі, цяпер частка вёскі Слабада, Сіроцінскі сельсавет, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць.

Вёска
Жаробычы
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Першае згадванне
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 2130
Аўтамабільны код
2
Жаробычы на карце Беларусі ±
Жаробычы (Беларусь)
Жаробычы
Жаробычы (Віцебская вобласць)
Жаробычы

НазваПравіць

У 1939 годзе вёска аб'яднана з вёскай Слабада, у сувязі з чым, сустракалася назва і Слабада-Жаробычы[1][2][3][4].

ГісторыяПравіць

Вядомыя паводле рукапісных гістарычных крыніц з 1563 года. Паводле Слоўніка геаграфічнага Каралеўства Польскага і іншых краёў славянскіх (1895)[5], Жаробычы ўваходзілі ў склад Віцебскага павета. Вёска знаходзілася за 48 вёрст ад Віцебска. Тут дзейнічала царква Святога Ільі. Таксама існаваў маёнтак Жаробычы, уладанне Косаваў, які налічваў 652 дзесяціны зямлі.

Жаробычы ўваходзілі ў склад аднайменнай воласці, адміністрацыя (валасная ўправа) якой размяшчалася ў вёсцы Грэбніца Сяранская. Жаробыцкая воласць знаходзілася ў заходняй частцы Віцебскага павета. На поўначы межавала з Лосвідскай, на захадзе — з Храповіцкай, на паўднёвым усходзе — з Мышкаўскай, на поўдні — з Старасельскай воласцямі, на захадзе — з Ловажскай воласцю Полацкага павета. У склад воласці ўваходзіла 135 населеных пунктаў. Тут мелася 950 сялянскіх дамоў (апроч таго, 175 дамоў належалі іншым станам), у якіх пражывала 5638 сялян. На 1906 год існавалі маёнтак і сяло Жаробычы[6].

Жаробычы ўваходзілі ў склад і з'яўляліся цэнтрам Жаробыцкага сельсавета.

СлавутасціПравіць

  • Царква Святога прарока Ільі

Вядомыя ўраджэнцыПравіць

Зноскі

  1. Белорусская ССР. Административно-территориальное деление на 1 января 1947 года. — Мн.: Гос. изд-во БССР, 1947. — 300 с. — 10 000 экз. С. 87
  2. Слабада-Жаробычы
  3. Крыніцы народжаны жыць, а паданні — захоўваць гісторыю // Рэспубліка
  4. Праз 67 гадоў дачка знайшла магілу бацькі, загінулага пры вызваленні Шумілінскага раёна
  5. Žerobycze // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom XIV: Worowo — Żyżyn. — Warszawa, 1895. S. 786.
  6. Жаробычы на Radzima.net