Віктар Уладзіміравіч Шэйман

(Пасля перасылкі з Віктар Шэйман)

Віктар Уладзіміравіч Шэйман (26 мая 1958, в. Салтанішкі, Воранаўскі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

Віктар Шэйман
Сакратар Савета Бяспекі
20 сакавіка 2006 — 8 ліпеня 2008
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Кіраўнік урада Сяргей Сідорскі
Папярэднік Генадзь Мікалаевіч Невыглас
Пераемнік Юрый Жадобін
Кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта РБ
29 лістапада 2004 — 4 студзеня 2006
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Папярэднік Урал Латыпаў
Пераемнік Генадзь Мікалаевіч Невыглас
Нараджэнне 26 мая 1958(1958-05-26) (62 гады)
Адукацыя
Дзейнасць палітык, ваенны
Ваенная служба
Званне
Дзяржаўны саветнік юстыцыі 1 класа
Дзяржаўны саветнік юстыцыі 1 класа
Узнагароды
Ордэн Айчыны 2 ступені, Беларусь
Ордэн Айчыны 3 ступені, Беларусь
Медаль «У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана», Беларусь
Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонай Зоркі Медаль «За адвагу»
Медаль За адзнаку ў вайсковай службе 1 ступені
Медаль За ўмацаванне баявой садружнасці (Мінабароны)
Медаль «За бездакорную службу» (СССР)
Медаль «За бездакорную службу» (СССР)
Медаль «Генерал арміі Маргелаў»
Медаль Анатоля Коні
International soldier rib.png Медаль «15 гадоў вываду савецкіх войскаў з Дэмакратычнай Рэспублікі Афганістан»

БіяграфіяПравіць

Працаваў Дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь XII-га склікання (19901994), Дзяржаўным сакратаром Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь (1994—2000 і 2006—2008), в. а. Міністра ўнутраных спраў (1995), Генеральным пракурорам Беларусі (2000—2004), кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі (2004—2006). Адзін з членаў Беларускага згуртавання вайскоўцаў

Кіраўнік перадвыбарнага штаба кандыдата ў Прэзідэнты А. Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах 2006 года.

З 20 сакавіка 2006 года[1] да 8 ліпеня 2008 года — дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь. Звольнены з пасады пасля тэрарыстычнага акту, здзейсненага невядомымі ў Мінску пад час святкавання Дня незалежнасці ў ноч на 4 ліпеня 2008 года. Са студзеня 2009 года — памочнік прэзідэнта па асаблівых даручэннях.

Мае шэраг дзяржаўных узнагарод, вышэйшы клас служачага дзяржаўнага апарата.

КрытыкаПравіць

24 верасня 1999 г. суд задаволіў іск Віктара Шэймана да газеты і журналіста Сяргея Аніські памерам 15 млрд. У выніку непамернага штрафу вядомая незалежная газета «Навіны» перастала выходзіць. Беларуская апазіцыя і міжнародныя праваабарончыя структуры сцвярджаюць, што менавіта ён у свой час быў арганізатарам так званых «эскадронаў смерці», якім прыпісваюцца забойствы лідараў арганізаванай злачыннасці, кіраўнікоў апазіцыі і аператара расійскага тэлеканала ГРТ Змітра Завадскага[2][3][4]. У красавіку 2006 года па падазрэннях ва ўдзеле ў фальсіфікацыях прэзідэнцкіх выбараў Віктару Шэйману быў забаронены ўезд у ЗША і краіны Еўрасаюза.

13 кастрычніка 2008 г. міністры замежных спраў краін Еўрасаюза на паседжанні ў Люксембургу прыпынілі на паўгады дзеянне забароны на ўезд у краіны саюза прэзідэнта Беларусі А. Лукашэнкі і «некаторых яго набліжаных». Санкцыі супраць былога дзяржсакратара Савета бяспекі Віктара Шэймана засталіся ў сіле.

Чыны і званніПравіць

УзнагародыПравіць

Зноскі

  1. Указ Президента Республики Беларусь от 20 марта 2006 года № 175 «О назначении В. В. Шеймана Государственным секретарем Совета Безопасности Республики Беларусь»
  2. Куды падзеліся «эскадроны смерці»? // Радыё Свабода
  3. Прывіды
  4. Зондэркаманда? // Наша Ніва
  5. Указ Президента Республики Беларусь от 6 декабря 1996 г. № 512 «О присвоении В. В. Шейману воинского звания генерал-майора» (руск.) 
  6. Указ Президента Республики Беларусь от 28 ноября 2000 г. № 635 «О присвоении В. В. Шейману классного чина» (руск.) 
  7. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ 25 ноября 2004 г. № 578 О ПРИСВОЕНИИ В. В. ШЕЙМАНУ КЛАССНОГО ЧИНА (руск.) 
  8. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ 10 ноября 2003 г. № 495 О НАГРАЖДЕНИИ В. В. ШЕЙМАНА И Л. С. МАЛЬЦЕВА (руск.) 
  9. Указ президента Республики Беларусь 26 мая 1998 г. N 285 г. Минск о награждении В. В. Шеймана орденом Отечества III степени (руск.) 
  10. Орден нашел владельца (руск.) 
  11. Гл. фатаграфія

СпасылкіПравіць