Віленская навучальная акруга

Ві́ленская навуча́льная акру́га (руск.: Виленский учебный округ) — тэрытарыяльная адзінка кіравання навучальнымі ўстановамі ведамства Міністэрства народнай асветы, якая ахоплівала некалькі губерняў на захадзе Расійскай імперыі (на тэрыторыі сучасных Беларусі, Літвы, Украіны, а таксама Латвіі) у 1803—1832 і 1850—1917 гадах. Адміністрацыйны цэнтр — Вільня[1].

ГісторыяПравіць

1803—1832 гадыПравіць

Віленская навучальная акруга створана ў ліку першых шасці навучальных акруг указам імператара Аляксандра I ад 24 студзеня 1803 года[2][3]. Пры стварэнні акруга аб’яднала навучальныя ўстановы васьмі губерняў: Віленскай, Віцебскай, Валынскай, Гродзенскай, Магілёўскай, Мінскай, Кіеўскай і Падольскай. Навучальным і адміністрацыйным цэнтрам акругі была вызначана Галоўная віленская школа, ператвораная ўказам ад 4 красавіка 1803 года ў Імператарскі Віленскі ўніверсітэт. Першым папячыцелем акругі стаў князь А. А. Чартарыйскі (1803—1823), які сумяшчаў гэту пасаду з пасадамі таварыша міністра, а потым і міністра замежных спраў Расіі і іншымі дзяржаўнымі справамі.

Адукацыя на тэрыторыі Віленскай акругі напярэдадні яе стварэння была прадстаўлена вучылішчамі, якія знаходзіліся ў распараджэнні каталіцкага і ўніяцкага духавенства (у іх лік уваходзілі ў тым ліку былыя школы Эдукацыйнай камісіі, якія былі перададзеныя пад кіраванне духавенства пасля апошняга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе, але заставаліся свецкімі навучальнымі ўстановамі), а таксама галоўныя і малыя народныя вучылішчы, адкрытыя на землях Усходняй Беларусі паводле ўказу 1786 года. У 1803 годзе, на тэрыторыі акругі ў галоўных і малых народных вучылішчах навучалася 767 вучняў, у школах, якія кіраваліся каталіцкім і ўніяцкім духавенствам — 5820[4].

Паводле статута 1804 былі арганізаваны чатырохкласныя павятовыя вучылішчы, аднакласныя і двухкласныя прыхадскія вучылішчы[5]. А. Чартарыйскі перавёў на польскую мову выкладанне ў некаторых навучальных установах акругі, якія былі першапачаткова рускамоўнымі. Усялякую падтрымку яму аказваў рэктар Віленскага ўніверсітэта І. Страйноўскі. У перыяд апякунства Чартарыйскага ў акрузе актыўна развівалася нацыянальная адукацыя, падтрымлівалася навучанне польскай мове. Адваротным бокам стала развіццё ў навучальных установах, у першую чаргу ва ўніверсітэце патрыятычных арганізацый, часта антырасійскіх. Справа адной з такіх арганізацый — таварыства філаматаў прывяла да адстаўкі Чартарыйскага з пасады папячыцеля і скончылася маштабным судовым працэсам. Пасаду папячыцеля заняў М. М. Навасільцаў (1823—1831), які праводзіў расследаванне па справе.

У 1826 годзе акруга была рэарганізавана. Навучальныя ўстановы Віцебскай і Магілёўскай губерняў былі перададзены Санкт-Пецярбургскай навучальнай акрузе1829 годзе яны былі пераведзены ў ізноў утвораную Беларускую навучальную акругу). Праведзеная ў 1828 годзе рэформа змяніла сістэму пачатковай і сярэдняй адукацыі. З гэтага часу пачатковыя навучальныя ўстановы былі прадстаўленымі прыхадскімі і павятовымі вучылішчамі, а сярэднія — гімназіямі.

Паўстанне 1830—1831 гадоў прывяло да сур’ёзнага павароту ў адукацыйнай палітыцы Расійскай імперыі. У паўстанні бралі ўдзел многія студэнты і нават выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта. У гэтых умовах навучальная акруга была падвергнута далейшай рэарганізацыі. Указам ад 12 студзеня 1831 года навучальныя ўстановы Мінскай губерні былі перададзены Беларускай, а Валынскай і Падольскай губерняў — Харкаўскай навучальнай акрузе. 1 мая 1832 года Віленскі ўніверсітэт быў зачынены і разам з ім расфарміравана Віленская навучальная акруга. Навучальныя ўстановы, якія заставаліся ў яго распараджэнні, былі ўключаны ў Беларускую навучальную акругу, цэнтр якога некаторы час працягваў знаходзіцца ў Віцебску, а ў 1836 годзе быў перанесены ў Вільню.

1850—1917 гадыПравіць

У 1850 годзе Беларуская навучальная акруга была скасавана, а на яго месцы адноўлена Віленская. У адноўленую Віленскую акругу былі ўключаны навучальныя ўстановы Віленскай, Гродзенскай, Мінскай і Ковенскай (вылучанай з заходняй часткі Віленскай губерні ў 1846 годзе) губерняў. Навучальныя ўстановы Віцебскай і Магілёўскай губерняў ізноў былі далучаны да Санкт-Пецярбургскай навучальнай акругі.

Яшчэ ў 1835 годзе ўніверсітэты былі вызвалены ад кіраўніцтва навучальнымі ўстановамі, гэта функцыя была перададзена апякунскім саветам на чале з папячыцелямі навучальных акруг, падпарадкаваным непасрэдна Міністэрству народнай асветы. Але пры аднаўленні Віленскай акругі, улічваючы складанае становішча з нацыянальным рухам, вырашылі пайсці далей і ліквідаваць пасаду папячыцеля акругі, з перадачай абавязкаў па кіраванні навучальнымі ўстановамі віленскаму генерал-губернатару, якім у 1850 годзе быў І. Г. Бібікаў. Аднак, праз некалькі гадоў такі вопыт быў прызнаны няўдалым і Віленскую акругу зноў узначаліў папячыцель, якім стаў Я. П. Урангель (1855—1861). Далей у XIX стагоддзі папячыцелямі былі А. П. Шырынскі-Шыхматаў (1861—1864), І. П. Карнілаў (1864—1868), П. М. Бацюшкаў (1868—1869), М. А. Сергіеўскі (1869—1899), які займаў гэту пасаду рэкордныя 30 гадоў, і былы папячыцель Казанскай навучальнай акругі В. А. Папоў (1899—1908).

У 1855 годзе ў Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Магілёўскай і Віцебскай губернях налічвалася 19 пяцікласных і 8 трохкласных павятовых вучылішчаў, 89 прыхадскіх вучылішчаў МНА і 89 — Міністэрства дзяржаўных маёмасцей, 7 вучылішчаў пры цэрквах замежных спавяданняў, 3 жаночыя школы. Існавалі таксама школы, падведамныя Найсвяцейшаму Сіноду.

За ўдзел у паўстанні 1863—1864 гадоў у 1864 годзе папячыцель акругі ў 1864—1868 гадах І. П. Карнілаў звольніў практычна ўсіх настаўнікаў-палякаў і каталікоў, выплаціўшы ім дараванне за год наперад. Быў зачынены і Віленскі дваранскі інстытут, які вёў выкладанне на польскай мове. Папячыцелем акругі І. П. Карнілавым пры падтрымцы генерал-губернатара М. М. Мураўёва на патрэбы народнай адукацыі былі вылучаны 25 000 руб. з агульнай сумы 10 %- збору з памешчыкаў, якія ўдзельнічалі ў паўстанні. Цыркулярам ад 1 студзеня 1864 года Мураўёў прадпісаў кіраўніцтву паветаў, паліцыі і міравым пасрэднікам назіраць за выпадкамі «недазволенага навучання». Без дазволу адміністрацыі не дапушчаліся да выкладання ксяндзы і навучанне на польскай мове. Каталікам Закон Божы выкладаўся асобна і на «мясцовай гаворцы»[6].

Акрамя палякаў, беларусаў і літоўцаў, навучэнцамі з’яўляліся і яўрэі. Да 1882 годзе ў сярэдніх навучальных установах акругі займалася 1703 яўрэі, што ў сярэднім складала 25 % ад агульнай колькасці навучэнцаў. У Ковенскай гімназіі колькасць яўрэяў дасягала 44 %.

Афіцыйным выданнем Віленскай навучальнай акругі з’яўляўся «Цыркуляр па кіраванні Віленскай навучальнай акругай», які выходзіў штомесяц у Вільня з 1862 па 1915 год.

12 студзеня 1918 года Пастановай народнага камісара па асвеце А. В. Луначарскім Віленская навучальная акруга была ліквідавана[7].

ТэрыторыяПравіць

1803—1832 гадыПравіць

Губерня (вобласць) Раней уваходзіла Год уваходжання Год выхаду Пазней уваходзіла
Кіеўская губерня 1803 1818 Харкаўская навучальная акруга
Віцебская губерня 1803 1826 Санкт-Пецярбургская навучальная акруга
Магілёўская губерня 1803 1826 Санкт-Пецярбургская навучальная акруга
Валынская губерня 1803 1831 Харкаўская навучальная акруга
Падольская губерня 1803 1831 Харкаўская навучальная акруга
Мінская губерня 1803 1831 Беларуская навучальная акруга
Віленская губерня 1803 1832 Беларуская навучальная акруга
Гродзенская губерня 1803 1832 Беларуская навучальная акруга
Беластоцкая вобласць увайшла ў склад Расіі 1807 1832 Беларуская навучальная акруга

1850—1917 гадыПравіць

Губерня Раней уваходзіла Год уваходжання Год выхаду Пазней уваходзіла
Віленская губерня Беларуская навучальная акруга 1850 1917
Гродзенская губерня Беларуская навучальная акруга 1850 1917
Ковенская губерня Беларуская навучальная акруга 1850 1917
Мінская губерня Беларуская навучальная акруга 1850 1917
Віцебская губерня Санкт-Пецярбургская навучальная акруга 1864 1917
Магілёўская губерня Санкт-Пецярбургская навучальная акруга 1864 1917

Склад навучальнай акругіПравіць

У 1803 годзе на тэрыторыі Беларусі 25 сярэдніх і няпоўных сярэдніх і каля 130 пачатковых школ. У пачатку 1820-х гадоў многіх выкладчыкаў-каталікоў вымусілі сысці.

Навучальная акруга ў пачатку XX стагоддзяПравіць

Станам на 1915 год Віленская навучальная акруга налічвала 11,967 устаноў усіх тыпаў, у якіх навучалася ўвогуле 685,526 якія вучацца, у тым ліку пачатковых школ 9,636 з колькасцю навучэнцаў 575,272. У размеркаванні па адміністрацыйна-тэрытарыяльных складніках акруга:

  • Віленская губерня: навучальных устаноў — 1,086, навучэнцаў — 63,039.
  • Віцебская губерня: навучальных устаноў — 1,710, навучэнцаў — 91,669.
  • Гродзенская губерня: навучальных устаноў — 2,434, навучэнцаў — 130,781.
  • Ковенская губерня: навучальных устаноў — 833, навучэнцаў — 56,269.
  • Мінская губерня: навучальных устаноў — 2,919, навучэнцаў — 180,933.
  • Магілёўская губерня: навучальных устаноў — 2,985, навучэнцаў — 162,835.

Размеркаванне навучэнцаў па тыпах навучальных устаноў (у лічніку — колькасць навучэнцаў, у назоўніку дробу — колькасць навучальных устаноў).

Віленская навучальная акруга ў 1915 годзе
Тып установы 1 2 3 4 5 6 7
Сярэднія навучальныя ўстановы
Гімназіі, прагімназіі, інстытуты і ліцэі 2,975
5
2,510
5
6,299
21
3,410
13
8,837
29
7,144
24
 
Рэальныя вучылішчы 531
1
464
1
1,179
5
440
1
892
3
796
3
 
Духоўныя 689
5
885
5
157
1
246
2
1,074
6
923
6
 
Педагагічныя 319
3
147
1
918
12
198
3
664
9
1,235
15
 
Медыцынскія     76
1
       
Ваенныя 540
1
401
1
         
Лясныя і сельскагаспадарчыя       40
1
93
1
629
6
 
Тэхнічныя і рамесныя 388
4
326
5
73
4
78
1
376
5
582
5
 
Камерцыйныя, гандлёвыя і прамысловыя 803
2
725
4
927
3
475
2
947
3
611
3
 
Мастацкія 91
2
  31
1
       
Межавыя, таксатарскія і тапаграфічныя           182
1
 
Прафесійныя ?
1
  ?
5
    160
1
 
Прыватныя навучальныя ўстановы і пры цэрквах замежных спавяданняў 5,130
44
3,919
23
5,372
37
3,753
53
8,935
54
   
Іншыя навучальныя ўстановы
Вучылішчы сляпых і глуханямых   14
1
         
Рэлігійныя нехрысціянскія 4,726
379
1,560
94
8,957
464
656
6
9,757
476
5,989
458
 
Пачатковыя навучальныя ўстановы
Ніжэйшыя 46,847
639
80,718
1,570
106,792
1,880
46,973
751
149,358
2,333
144,584
2,463
 

Заўвага. Лічбамі ў слупках табліцы пазначаны адміністрацыйна-тэрытарыяльныя складнікі навучальнай акругі:

  • 1 — Віленская губерня
  • 2 — Віцебская губерня
  • 3 — Гродзенская губерня
  • 4 — Ковенская губерня
  • 5 — Мінская губерня
  • 6 — Магілёўская губерня
  • 7 — Холмская губерня (даныя ўключаны ў статыстыку губерняў, з частак якіх яна незадоўга да гэтага ўтворана)

Папячыцелі Віленскай навучальнай акругіПравіць

1803—1832 гадыПравіць

1850—1917 гадыПравіць

Зноскі

  1. Учебные округа // Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов. — М. : Большая Российская энциклопедия, 2004—.
  2. Именной указ от 24 января 1803 г. «Об учреждении учебных округов, с назначением для каждого особых губерний». // ПСЗ. Т. 27. № 20598.
  3. Коротков Ю. Н. Учебные округа // Российская педагогическая энциклопедия / гл. ред. Давыдов В. В. — М.: Научн. изд. «Большая Российская энциклопедия», 1993. — 608 с. — ISBN 5-85270-140-8.
  4. Ильюшин И. М., Умрейко С. А. Народное образование в БССР. — Мн., 1961
  5. Сергеенкова В. В., Ершова О. И., Гулюк М. А., Шараева Е. И. Виленский учебный округ: политика российского правительства в области образования (вторая половина XIX — начало XX в.) // Российские и славянские исследования. : Научн. сб. — Минск: БГУ, 2008. — В. 3. — С. 57 — 75.(недаступная спасылка)
  6. Русское дело в Северо-западном крае. Материалы для истории Виленского учебного округа, преимущественно в Муравьевскую эпоху. — СПб., 1901
  7. Об упразднении Виленского учебного Округа.. Исторические материалы. Архівавана з першакрыніцы 17 сакавіка 2019.

ЛітаратураПравіць

  • Ильюшин И. М., Умрейко С. А. Народное образование в БССР. — Мн., 1961.
  • Сборник материалов для истории просвещения. — Вильна, 1893.
  • Сборник сведений о средних учебных заведениях Виленского учебного округа. — Вильна : Типография Ф. М. Ромма, 1873. — 376 с.
  • Русское дело в Северо-Западном крае. Материалы для истории Виленского учебного округа, преимущественно в Муравьевскую эпоху. — СПб., 1901.
  • Rukša A. Lietuvos universitetų istorija // Lietuvos Universitetas. 1579—1803 — 1922. — Chicago, 1972.
  • История Вильнюсского университета, 1579—1979. — Вильнюс, 1979.
  • Aleksandravičius E., Kulakauskas A. Carų valdžioje: XIX amžiaus Lietuva. — Vilnius, 1996.

СпасылкіПравіць