Адкрыць галоўнае меню

Вінцэнт Антонавіч Жук-Грышкевіч (10 лютага 1903, в. Будслаў — 14 лютага 1989) — грамадска-палітычны дзеяч, настаўнік.

Вінцэнт Антонавіч Жук-Грышкевіч
сцяг
6-ы Старшыня Рады БНР
(у эміграцыі)
сцяг
29 мая 1970 — 27 лістапада 1982[1]
Папярэднік: Мікалай Абрамчык
Пераемнік: Язэп Сажыч
 
Адукацыя:
Дзейнасць: грамадскі і палітычны дзеяч
Месца працы:
Член у:
Веравызнанне: Каталіцтва
Нараджэнне: 10 лютага 1903(1903-02-10)
Смерць: 14 лютага 1989(1989-02-14) (86 гадоў)
Пахаванне:
Жонка: Раіса Жук-Грышкевіч[d]

БіяграфіяПравіць

Вучыўся ў Будслаўскай беларускай гімназіі да яе ліквідацыі, пасля ў Віленскай беларускай гімназіі, якую скончыў у 1922 годзе. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Пражскім ўніверэсітэце (1926). У 1927—1939 гг. быў настаўнікам Віленскай беларускай гімназіі. Прымаў актыўны ўдзел у грамадска-нацыянальным жыцці. У канцы верасня 1939 быў арыштаваны савецкімі ўладамі, зняволены ў лагерах. У 1942 г. як польскі грамадзянін быў вызвалены, ваяваў у арміі генерала У. Андэрса. Ваюе ў Іраку, Палестыне, Егіпце. Удзельнічае ў знакамітай бітве пад Монтэ Касіна. Пасля вайны эміграваў у Ангельшчыну, дзе арганізоўвае і ўзначальвае Згуртаванне беларусаў у Вялікай Брытаніі.[2] З 1950 г. жыў у Канадзе, актыўна ўдзельнічаў у нацыянальным руху. У 1954 годзе — адзін з заснавальнікаў Радыё «Вызваленьне».[2] Быў старшынёй Рады БНР (1971—1982).

Пахаваны на Беларускіх могілках у Іст-Брансуіку

Зноскі