Адкрыць галоўнае меню

Гартэнзія дэ Багарнэ (фр.: Hortense de Beauharnais, правільна па-франц. Артанз Эжэні Сесіль дэ Багарнэ (фр.: Hortense Eugénie Cécile de Beauharnais); 10 красавіка 1783, Парыж — 5 кастрычніка 1837, Тургау, Швейцарыя) — каралева Галандыі (18061810).

Гартэнзія дэ Багарнэ
Hortense Eugénie Cécile de Beauharnais
Гартэнзія дэ Багарнэ
Партрэт Гартэнзіі дэ Багарнэ пэндзля Франсуа Жэрара
Blason d'Hortense de Beauharnais, reine de Hollande.svg
каралева Галандыі
1806 — 1810
Пераемнік: Вільгельміна Пруская
 
Дзейнасць: артыстка, кампазітар
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 10 красавіка 1783(1783-04-10)[1][2][…]
Смерць: 5 кастрычніка 1837(1837-10-05)[1][2][…] (54 гады)
Дынастыя: Багарнэ і Дынастыя Банапартаў
Бацька: Аляксандр дэ Багарнэ
Маці: Жазефіна Багарнэ
Муж: Людовік I Банапарт
Дзеці: Напалеон III, Napoleon Louis Bonaparte[d], Napoleon Charles Bonaparte[d] і Charles de Morny, Duke of Morny[d]

БіяграфіяПравіць

Дачка Жазэфіны Багарнэ і яе першага мужа віконта Аляксандра дэ Багарнэ. Пасербка імператара Напалеона I, які ажаніўся з яе маці ў 1796 годзе.

Ва ўзросце дванаццаці гадоў Гартэнзію аддалі ў пансіён мадам Кампан. Напалеон удачарыў Гартэнзію і яе старэйшага брата, Яўгена.

Каб умацаваць саюз дзвюх сем’яў, Жазэфіна выдала сваю дачку замуж за Людовіка Банапарта (17781846), малодшага брата Напалеона. Вяселле адбылося 4 студзеня 1801 года і Гартэнзія стала ятроўкай сваёй маці. У шлюбе нарадзіліся трое сыноў:

У 1804 яны набылі палац Сен-Лё, у якім яны жылі да 1815 года і дзе Гартэнзія ладзіла бліскучыя балі.

Муж Гартэнзіі, Людовік, стаў каралём Галандыі ў 1806. Муж і жонка кіравалі да 1810, калі Галандыя была анексавана Францыяй.

Яе шлюб апынуўся нешчаслівым: Гартэнзія была закахана ў Жэрара Дзюрока (некаторыя сцвярджаюць, што яны былі палюбоўнікамі), у той час як Людовік пакутаваў маніяй пераследу і венерычнай хваробай.

Прыгожая і панадлівая Гартэнзія закахалася ў Шарля дэ Флао, пазашлюбнага сына Талейрана. У іх нарадзіўся сын Шарль Агюст (18111865), будучы герцаг дэ Марні.

Пры рэстаўрацыі Бурбонаў у 1814 годзе, Гартэнзія была пад абаронай Аляксандра I, пры яго падтрымцы яна атрымала тытул герцагіні Сен-Лё ад караля Людовіка XVIII.

На працягу Ста дзён, Гартэнзія падтрымлівала свайго айчыма, што прывяло да яе выгнання з Францыі пасля канчатковага паражэння Напалеона. Яна падарожнічала па Германіі і Італіі і ў 1817 годзе спынілася ў Швейцарыі, дзе ў адзіноце выхоўвала сваіх сыноў. Дзякуючы заступніцтву маці і брата, зяця караля Баварыі, яна размяшчала станам у 3 мільёны франкаў, які забяспечваў ёй пастаянны даход.

Памерла ў Швейцарыі 5 кастрычніка 1837 года ва ўзросце 54 гадоў.

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • Mémoires de la reine Hortense. Éditions Mercure de France.
  • La Reine Hortense, de Françoise Wagener. Éditions Lattés.
  • Joséphine l’impératrice créole. L’esclavage aux Antilles et la traite pendant la Révolution française Jean-Claude Fauveau. Editions L’Harmattan 2010.