Адкрыць галоўнае меню
Сакральнае збудаванне
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і шпіталь сясцёр міласэрнасці
Касцёл і кляштар па рэканструкцыі пад семінарыю МП
Касцёл і кляштар па рэканструкцыі пад семінарыю МП
53°54′41″ пн. ш. 27°33′32″ у. д.HGЯO
Краіна Беларусь
Горад Мінск
Архітэктурны стыль класіцызм

Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і шпіталь сясцёр міласэрнасці (Мінск Цэнтр)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і шпіталь сясцёр міласэрнасці
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і шпіталь сясцёр міласэрнасці

Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і шпіталь сясцёр міласэрнасці — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у Мінску, узведзены ў 1-й палове XIX ст. (недабудаваны, значна перабудаваны ў 1953 годзе). Знаходзіцца на Траецкай Гары. Цяпер у будынках комплексу размяшчаецца Сувораўскае ваеннае вучылішча (вул. М. Багдановіча, 29).

ГісторыяПравіць

Па пажары 14 жніўня 1809 года, калі згарэў Фарны касцёл, біскуп мінскі Якуб Дадэрка зрабіў спробу заснаваць на Траецкай Гары новую святыню. На заказ Мінскага дабрачыннага таварыства архітэктар М. Чахоўскі распрацаваў праект пабудовы на рыначным Траецкім пляцы комплексу касцёла і шпіталя сясцёр міласэрнасці. 30 жніўня 1810 года Я. Дадэрка ўрачыста асвяціў пачатак будаўніцтва і падмуркі новага касцёла Найсвяцейшай Дзевы Марыі[1]. Пры комплексе дзейнічаў шпіталь, у якім манашкі ордэна Святога Вінцэнта даглядалі сіротаў, старых і жабракоў[2].

Але муры комплексу ўзвялі толькі часткова. У 1840-я недабудаваныя касцёл і шпіталь Мінскае таварыства дабрачыннасці мусіла было прадаць Маскоўскаму патрыярхату пад духоўную семінарыю[3], якая размясцілася там у 1854 годзе[2].

 
Сувораўскае вучылішча, сучасны стан

За савецкім часам у будынках колішняй Духоўнай семінарыі працавалі Мінскія пяхотныя курсы, якія ў 1924 трасфарміраваліся ў Аб'яднаную Беларускую школу — сярэднюю ваенную навучальную ўстанову з беларускай мовай навучання[4].

Па вайне ў колішнім сакральным комплексе размясцілася Сувораўскае ваеннае вучылішча. У 1953 старыя будынкі істотна перабудавалі.

АрхітэктураПравіць

Ад пачатку дамінантай комплексу быў вялікі мураваны касцёл — помнік архітэктуры ў стылі ампір. Да яго з двух бакоў далучаліся кляштарныя карпусы[2].

Па перабудове ў 1953 да касцёла і будынкаў шпіталя дабудавалі два паверхі, у выніку чаго комплекс набыў рысы савецкага неакласіцызму.

Цікавыя фактыПравіць

  • У шэрагу сучасных публікацый[5][6][2] сустракаецца памылковае атаясамленне касцёла і шпіталя сясцёр міласэрнасці (шарытак) з кляштарам марыявітак, які насамрэч знаходзіўся на Францысканскай вуліцы

Зноскі

  1. Chodźko I. Diecezja Mińska około 1830 roku. T. 1. — Lublin, 1998. S. 191—192.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Мінск. Стары і новы / аўт.-склад. У. Г. Валажынскі; пад. рэд. З. В. Шыбекі — Мінск: Харвест, 2007 С. 54.
  3. Дзянісаў У. М. Касцёлы г. Мінска ў XVI — пачатку XX стст. (паводле дакументаў НГАБ) // Национальный исторический архив Беларуси [электронны рэсурс] — 2010. — Дата доступа: 20.3.2015.
  4. Мінск. Стары і новы / аўт.-склад. У. Г. Валажынскі; пад. рэд. З. В. Шыбекі — Мінск: Харвест, 2007 С. 59.
  5. Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. С. 553.
  6. Мінск. Стары і новы / аўт.-склад. У. Г. Валажынскі; пад. рэд. З. В. Шыбекі — Мінск: Харвест, 2007 С. 52.

ЛітаратураПравіць

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1.
  • Мінск. Стары і новы / аўт.-склад. У. Г. Валажынскі; пад. рэд. З. В. Шыбекі — Мінск: Харвест, 2007— 272 с.: іл. ISBN 978-985-16-0092-8.

СпасылкіПравіць