Людамір Міхал Рагоўскі

(Пасля перасылкі з Л. Рагоўскі)

Людамір Міхал Рагоўскі (польск.: Ludomir Michał Rogowski; 3 кастрычніка 1881, г. Люблін, Польшча — 14 сакавіка 1954, Дуброўнік[3]) — польскі кампазітар і дырыжор.

Людамір Міхал Рагоўскі
Дата нараджэння 3 кастрычніка 1881(1881-10-03)[1][2]
Месца нараджэння
Дата смерці 13 сакавіка 1954(1954-03-13) (72 гады)
Месца смерці
Краіна
Альма-матар
Музычная дзейнасць
Прафесіі кампазітар, дырыжор
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

 
Запіс беларускай народнай песні «Зялёны дубочак»

Скончыў Варшаўскую кансерваторыю (1906). У 1909—1912 гг. працаваў дырыжорам у Вільні. Творчасць цесна звязана з беларускай музычнай культурай: кіраваў хорам у Беларускім музычна-драматычным гуртку, ствараў музычнае афармленне да спектакляў трупы І. Буйніцкага, склаў «Беларускі песеннік з нотамі для народных і школьных хароў» (выд. ў 1911), куды ўключыў і ўласныя апрацоўкі беларускіх народных песень, які адыграў вялікую ролю ў прапагандзе беларускай нацыянальнай песні[4]. Аўтар 7 сімфоній, 6 опер, 2 балетаў, у т.л. «Купала» (паст. 1926, Варшава), сімфанічных паэм і сюіт, у т.л. «Беларускай сюіты» для сімфанічнага аркестра (1910), камерных, харавых, у т.л. на верш Я. Купалы «А хто там ідзе?» (1910) і іншых твораў. З 1925 года жыў у Дуброўніку (Харватыя).

 
Дуда, падораная Ігнатам Буйніцкім Рагоўскаму ў 1910 годзе ў Вільні.

У публікацыі «Нашай Нівы» з 1910 года (3 снежня, № 49) чытаем, што пасля заканчэння сімфанічнага канцэрта кампазітара і дырыжора Людаміра Міхала Рагоўскага ў Вільні (12 лістапада) у знак падзякі за ўклад у развіццё беларускай музыкі «яму былі дадзены на ўспамін… ад арганізатараў беларускага тэатру — беларуская дуда[5]». Дуду дарыў Ігнат Буйніцкі. Па словах даследчыцы Ірыны Шумскай, калі ў 1911 годзе Міхал Рагоўскі пераяжджаў з Вільні ў Парыж, то ахвяраваў падораныя інструменты ў калекцыю Івана Луцкевіча, якая стала пазней асновай для беларускага музея ў Вільні. Пасля ліквідацыі беларускага музея дуда засталася ў фондзе аднаго з літоўскіх музеяў, пад нумарам LNM EM95. Вядомая як «Дуда Ігната Буйніцкага». Колавая ліра 1809 года, падораная Рагоўскаму падчас таго самага канцэрту, трапіла ў Беларусь і захоўвалася ў зборах Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, адкуль была перададзена Нацыянальнаму музею гісторыі і культуры Беларусі (зараз Нацыянальны гістарычны музей Рэспублікі Беларусь) у 1957 годзе[6].

Зноскі

ЛітаратураПравіць