Магнітны паток — скалярная фізічная велічыня, якая характарызуе паток вектара магнітнай індукцыі.

Электрадынаміка
Электрычнасць · Магнетызм

Пазначаецца звычайна грэчаскай літарай Φ, вымяраецца ў сістэме СІ ў веберах, у сістэме СГСМ — у максвелах: магнітны паток поля велічынёй 1 гаус праз сантыметр квадратнай плошчы.

Магнітны паток праз бясконца маленькую плошчу dS вызначаецца як

,

дзе B — значэнне індукцыі магнітнага поля, θ — вугал паміж кірункам поля і нармаллю да паверхні. У вектарнай форме

.

Звычайна вылічаецца праз паверхню, абмежаваную пэўным контурам, напрыклад, контурам, які ўтвараюць праваднікі з токам. Паколькі ў розных пунктах паверхні магнітная індукцыя розная, то праводзіцца інтэграванне

Адзінкі вымярэння Правіць

У СІ адзінкай магнітнага патоку з’яўляецца вэбер (Вб, памернасць — В·с = кг·м²·с−2·А−1), у сістэме СГС — максвел (Мкс, 1 Вб = 108 мкс).

Вымяральныя прылады Правіць

Прылада для вымярэння магнітных патокаў называецца флюксметр (ад лац. fluxus — «плынь» і грэч. metron — «мера») або вэберметр.

Тэарэма Гаўса для магнітнай індукцыі Правіць

У адпаведнасці з тэарэмай Гаўса для магнітнай індукцыі паток вектара магнітнай індукцыі (B) праз любую замкнёную паверхню S роўны нулю:

 .

Ці, у дыферэнцыяльнай форме — дывергенцыя магнітнага поля B роўная нулю:

 .

Гэта азначае, што ў класічнай электрадынаміцы немагчыма існаванне магнітных зарадаў, якія стваралі б магнітнае поле падобна таму, як электрычныя зарады ствараюць электрычнае поле.[1]

Квантаванне магнітнага патоку Правіць

Значэння магнітнага патоку Φ, які праходзіць праз неаднасвязны звышправаднік (напрыклад, звышправоднае кальцо), дыскрэтныя і кратныя кванту патоку:

  Вб (СІ);
  Гаўс·см2 (СГС).

Эксперыментальна квантаванне магнітнага патоку было выяўлена ў 1961 годзе.[1]

Гл. таксама Правіць

Зноскі

  1. а б Калашников С. Г. Электричество Учебн. пособие. — 6-е изд., стереот. — М.: ФИЗМАТЛИТ, 2003. — 624 с. — ISBN 5-9221-0312-1.

Літаратура Правіць