Марын Ле Пен (фр.: Marine Le Pen; імя пры нараджэнні: Марыён Ан Перын Ле Пен (фр.: Marion Anne Perrine Le Pen); 5 жніўня 1968, Нёі-сюр-Сен (О-дэ-Сен)) — французскі палітык.[6] Дачка вядомага палітыка-нацыяналіста Жана-Мары Ле Пена.

Марын Ле Пен
фр.: Marine Le Pen
member of the regional council of Île-de-France[d]
28 сакавіка 2004 — 21 сакавіка 2010
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d]
21 чэрвеня 2017 — 21 чэрвеня 2022
Папярэднік Philippe Kemel[d]
дэпутат Еўрапейскага парламента
20 ліпеня 2004 — 18 чэрвеня 2017
Пераемнік Christelle Lechevalier[d]
conseiller régional des Hauts-de-France[d]
1 студзеня 2016 — 2 ліпеня 2021
партыйны лідар[d] (National Rally[d])
16 студзеня 2011 — 13 снежня 2021
Папярэднік Жан-Мары Ле Пен
Пераемнік Жардан Бардэла
member of the departmental council of Pas-de-Calais[d]
з 1 ліпеня 2021
Сумесна з Steeve Briois[d]
Папярэднік Aurélia Beigneux[d]
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d]
з 22 чэрвеня 2022
Нараджэнне 5 жніўня 1968(1968-08-05)[1][2][…] (55 гадоў)
Род Ле Пен[d]
Імя пры нараджэнні фр.: Marion Anne Perrine Le Pen[4]
Бацька Жан-Мары Ле Пен
Маці Pierrette Lalanne[d]
Муж Éric Iorio[d][5] і Franck Chauffroy[d][5]
Дзеці Jehanne Chauffroy[d], Mathilde Chauffroy[d] і Louis Chauffroy[d]
Веравызнанне каталіцтва
Партыя
Адукацыя
Навуковая ступень магістр права[d]
Дзейнасць палітыка
Аўтограф Выява аўтографа
Сайт mlafrance.fr
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Біяграфія

правіць

Скончыла Універсітэт Парыж II Пантэон-Асас са ступенню магістра права; працавала адвакатам. У 1986 годзе ўступіла ў Нацыянальны фронт.

З 2003 года займала пасаду выканаўчага віцэ-прэзідэнта Нацыянальнага фронту, дэпутат Еўрапарламента з 2004 года (у 2009 годзе пераабраная). Яна таксама з’яўляецца членам рэгіянальнага савета Нор-Па-дэ-Кале з сакавіка 2010 і членам муніцыпальнага савета Хенін-Бамонс (Па-дэ-Кале) з сакавіка 2008. У студзені 2011 Марын была абрана на пасаду кіраўніка Нацыянальнага фронту, які на працягу 38 гадоў займаў яе бацька.[7][8]

Кандыдат на французскіх прэзідэнцкіх выбарах 2012 года. Як паказалі сацыялагічныя апытанні, праведзеныя агенцтвам Ifop па замове газеты France Soir і Інстытутам Харыса па замове газеты «Le Parisien», на прэзідэнцкіх выбарах 2012 года ў першым туры за яе былі гатовыя прагаласаваць ад 20 да 23 % французаў, што выводзіла яе ў тройку самых папулярных палітыкаў Францыі.[9]

Зноскі

Бібліяграфія

правіць

Аўтабіяграфія

правіць

Спасылкі

правіць