Адкрыць галоўнае меню

Мікалай Міхайлавіч (14 (26 красавіка) 1859, Царскае сяло, каля Санкт-Пецярбурга — 24 студзеня 1919, Петраград) — член расійскага імператарскага дома, унук Мікалая I, сын Міхаіла Мікалаевіча, гісторык.

Мікалай Міхайлавіч
руск.: Николай Михайлович
Партрэт
Род дзейнасці: гісторык, лепідаптэролаг
Дата нараджэння: 14 (26) красавіка 1859
Месца нараджэння:
Падданства: Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Дата смерці: 24 студзеня 1919(1919-01-24) (59 гадоў)
Месца смерці:
Бацька: Міхаіл Мікалаевіч
Маці: Вольга Фёдараўна[d]
Альма-матар:
Член у
Узнагароды і прэміі:
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Георгія IV ступені
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага
Ордэн Святога Уладзіміра III ступені
Ордэн Святога Уладзіміра IV ступені
Георгіеўская зброя
Ордэн Белага арла
Ордэн Святой Ганны I ступені
Ордэн Святога Станіслава I ступені
Commons-logo.svg Мікалай Міхайлавіч на Вікісховішчы
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Дом Раманавых (пасля Пятра III)
Пётр III=Кацярына II
Павел I
Аляксандр I
Канстанцін Паўлавіч
Мікалай I
Аляксандр II
Мікалай Аляксандравіч
Аляксандр III
Мікалай II
Аляксей Мікалаевіч
Георгій Аляксандравіч
Міхаіл Аляксандравіч
Уладзімір Аляксандравіч
Кірыл Уладзіміравіч
Уладзімір Кірылавіч
Барыс Уладзіміравіч
Андрэй Уладзіміравіч
Аляксей Аляксандравіч
Сяргей Аляксандравіч
Павел Аляксандравіч
Дзмітрый Паўлавіч
Канстанцін Мікалаевіч
Мікалай Канстанцінавіч
Канстанцін Канстанцінавіч
Дзмітрый Канстанцінавіч
Мікалай Мікалаевіч Старэйшы
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Пётр Мікалаевіч
Міхаіл Мікалаевіч
Мікалай Міхайлавіч
Аляксандр Міхайлавіч
Георгій Міхайлавіч
Міхаіл Паўлавіч

БіяграфіяПравіць

Удзельнічаў у руска-турэцкай вайне 1877—1878 гадоў. З 1881 года ў лейб-гвардыі Грэнадзерскім палку. У 1882—1885 гадах вучыўся ў Мікалаеўскай акадэміі Генеральнага штаба. З 1895 года служыў 10 гадоў у Кавалергардскім палку, камандаваў 16 грэнадзерскім Мінгрэльскім палком. З 1897 — камандуючы Каўказскай грэнадзерскай дывізіяй. У 1903 годзе выйшаў у адстаўку ў званні генерал-лейтэнанта.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі высланы ў Волагду. 1 ліпеня 1918 года арыштаваны, перавезены ў Петраград, дзе ўтрымліваўся ў доме папярэдняга зняволення. Расстраляны бальшавікамі ў Петрапаўлаўскай крэпасці разам з яшчэ трыма вялікімі князямі — сваім родным братам Георгіем Міхайлавічам і стрыечнымі — Паўлам Аляксандравічам і Дзмітрыем Канстанцінавічам. Рэабілітаваны пасмяротна 8 чэрвеня 2009 года.

Зноскі

СпасылкіПравіць