Мікалай Міхайлавіч

Мікалай Міхайлавіч (14 (26 красавіка) 1859, Царскае сяло, каля Санкт-Пецярбурга — 24 студзеня 1919, Петраград) — член расійскага імператарскага дома, унук Мікалая I, сын Міхаіла Мікалаевіча, гісторык.

Мікалай Міхайлавіч
руск.: Николай Михайлович
Партрэт
Greater arms of the grandsons of the emperor of Russia.svg
Род дзейнасці гісторык, лепідаптэролаг
Дата нараджэння 14 (26) красавіка 1859
Месца нараджэння
Дата смерці 24 студзеня 1919(1919-01-24) (59 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Падданства Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Бацька Міхаіл Мікалаевіч
Маці Вольга Фёдараўна[d]
Альма-матар
Член у
Прыналежнасць Расійская імперыя
Бітвы/войны
Узнагароды і прэміі
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Георгія IV ступені
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага
Ордэн Святога Уладзіміра III ступені
Ордэн Святога Уладзіміра IV ступені
Георгіеўская зброя
Ордэн Белага арла
Ордэн Святой Ганны I ступені
Ордэн Святога Станіслава I ступені
Commons-logo.svg Мікалай Міхайлавіч на Вікісховішчы
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах

БіяграфіяПравіць

Удзельнічаў у руска-турэцкай вайне 1877—1878 гадоў. З 1881 года ў лейб-гвардыі Грэнадзерскім палку. У 1882—1885 гадах вучыўся ў Мікалаеўскай акадэміі Генеральнага штаба. З 1895 года служыў 10 гадоў у Кавалергардскім палку, камандаваў 16 грэнадзерскім Мінгрэльскім палком. З 1897 — камандуючы Каўказскай грэнадзерскай дывізіяй. У 1903 годзе выйшаў у адстаўку ў званні генерал-лейтэнанта.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі высланы ў Волагду. 1 ліпеня 1918 года арыштаваны, перавезены ў Петраград, дзе ўтрымліваўся ў доме папярэдняга зняволення. Расстраляны бальшавікамі ў Петрапаўлаўскай крэпасці разам з яшчэ трыма вялікімі князямі — сваім родным братам Георгіем Міхайлавічам і стрыечнымі — Паўлам Аляксандравічам і Дзмітрыем Канстанцінавічам. Рэабілітаваны пасмяротна 8 чэрвеня 2009 года.

Зноскі

СпасылкіПравіць