Адкрыць галоўнае меню

Міхал Ежавіч Бярновіч (польск.: Michał Bernowicz, руск.: Михал Георгиевич Бернович), 24 верасня 1734, маёнтак Бабоўня, Новагародскае ваяводства, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая — пасля 1810), — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай і Расійскай Імперыі.

Міхал Ежавіч Бярновіч
POL COA Bernowicz.svg
Герб «Бярновіч»
Слуцкі павятовы маршалак
1795 — 1802
Папярэднік: няма
Пераемнік: Казімір Міхалавіч Рэйтан (1778—?)
Мінскі губернскі маршалак (в.а.)[1]
1797 — 1799
Папярэднік: князь Францішак Аляксандравіч Сапега
Пераемнік: Юзаф Матэвушавіч Ваньковіч
 
Член у:
Веравызнанне: каталік
Нараджэнне: 1734(1734)
маёнтак Бабоўня, Новагародскае ваяводства, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая
Смерць: 1810(1810)
Расійская імперыя
Род: Бярновічы
Бацька: Ежы Ежавіч-Вільгельмавіч Бярновіч
Маці: Караліна-Кацярына Гардына
Жонка: 1) Марыяна Вайніловіч, 2) Кацярына Юзафаўна Валовіч
Дзеці: Сервацы (Сервацы-Станіслаў-Антон) Міхалавіч Бярновіч (1784—каля 1835), слуцкі павятовы маршалак (1808—1811); Юзаф Міхалавіч Бярновіч (1788—пасля1835)
 
Узнагароды:
Ордэн Белага арла
Ордэн Святога Станіслава

Паходжанне і сям'яПравіць

Належаў да каталіцкага сярэднезаможнага шляхецкага роду Бярновічаў. Нарадзіўся ў сям'і Ежы Ежавіча-Вільгельмавіча Бярновіча і яго жонкі шляхцянкі-каталічкі Караліны-Кацярыны Гардыны. За жыццё меў дзве жонкі — Марыяна Вайніловіч і Кацярына Валовіч. Меў двух сыноў: Сервацы (Сервацы-Станіслаў-Антон) Міхалавіч Бярновіч (1784—каля 1835), слуцкі павятовы маршалак (1808—1811), які ажаніўся са шляхцянкай-каталічкай Аляксандрай Абуховіч са Слуцкага павета; і Юзаф Міхалавіч Бярновіч (1788—пасля1835), які ажаніўся са шляхцянкай-каталічкай Тэрэзай Вайніловіч са Слуцкага павета.

Службовая дзейнасцьПравіць

Службовую кар'еру рабіў у родным Новагародскім ваяводстве, дзе абіраўся і прызначаўся на розныя земскія пасады: новагародскі каптуровы суддзя (1763—1768), новагародскі абозны (1768—1779), новагародскі падчашы (1779—1783), новагародскі земскі суддзя (1783—1795). Акрамя гэтага ад князёў Радзівілаў, уласнікаў Слуцкага княства, атрымаў іх прыдворную пасаду слуцкага падкаморага (1792—1794).

Быў вельмі актыўным і аўтарытэтным у публічным жыцці. Выбіраўся паслом ад Новагародскага ваяводства на элекцыйны сойм Рэчы Паспалітай (1763) і на іншыя соймы (у 1780, 1788, 1790 і 1792). Выбіраўся таксама дэпутатам ад Новагародскага ваяводства на Трыбуналы ВКЛ (1767, 1774), дзе выбіраўся пісарам Трыбунала. У 1766 быў выбраны камісарам па люстрацыі «дымоў» у Новагародскім ваяводстве, а ў 1780 і 1782 камісарам скарбовай камісіі ВКЛ,

На Чатырохгадовым сойме (1788—1792) Міхал Бярновіч разам з паслом ад Браслаўскага павета Тамашам Ваўжэцкім выступіў з ініцыятывай стварэння ў дзяржаве цывільна-вайсковых камісій, якія і былі створаны пастановай сойма ад 6 лістапада 1789.

Атрымаў ордэн Святога Станіслава і ордэн Белага Арла.

Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай і стварэння Мінскай губерні і Слуцкага павета, 10 верасня 1793 быў выбраны ў склад дэлегацыі паслом ад Слуцкага павета ў Санкт-Пецярбург, а ў 1795 быў выбраны на пасаду слуцкага павятовага маршалка (1795—1802) і некалькі раз пераабіраўся. У 1797—1799 выконваў абавязкі мінскага губернскага маршалка. У 1796 атрымаў чын сапраўднага стацкага саветніка.

Пазней, сын Міхала Сервацы Міхалавіч Бярновіч (1784—каля 1835) будзе выбраны на пасаду слуцкага павятовага маршалка (1808—1811).

МаёнткіПравіць

 
Палац у Грозаве, пабудаваны Мержаеўскімі. Малюнак Напалеона Орды, 1870-я гг.

Валодаў маёнткамі ў Новагародскім ваяводстве (Грозаў, Стараселле, Цяпкоў (Сцяпкова), Бабоўня).

У 1748 атрымаў каралеўскі прывілей Аўгуста III на закладанне мястэчка ў маёнтку Бабоўня (пад апякунствам свайго дзядзькі Міхала Мержаеўскага). Атрымаў у валоданне Карачэўскае (Крэўскае) строства — быў карачэўскім (крэўскім) старостам (1763—1775).

Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай маёнткі Міхала Бярновіча аказаліся адміністрацыйна ў Слуцкім павеце (Грозаў, Стараселле, Цяпкоў) і Нясвіжскім павеце (Бабоўня) Мінскай губерні. У 1810 у маёнтку Бабоўня (Бабоўня, Грозаў, Стараселле, Цяпкоў), які ўжо быў у складзе Слуцкага павета пасля скасавання Нясвіжскага павета, мелася 298 рэвізскіх душ. Пазней маёнтак Грозаў перайшоў у валоданне Мержаеўскіх, якія ў сярэдзіне XIX ст. пабудавалі там палац у стылі класіцызм.

Зноскі

  1. в.а. — выконваў абавязкі мінскага губернскага маршалка

ЛітаратураПравіць

  • Акаловіч, Л.А. Бярновічы / Л.А. Акаловіч // Энцыкл. гіст. Беларусі : у 6 т. — Мінск, 1993 — Т. 2. — С. 170.
  • Швед, В.В. Масоны і ложы на землях Беларусі (канец XVIII — першая чвэрць XIX ст.) : біябібліягр. слоўн. / В.В. Швед. — Гродна : ГрДУ, 2007. — 275 с.