Першародны грэх
Першародны грэх — хрысціянскі багаслоўскі тэрмін, які азначае першы грэх. У фармальным разуменні грэх заключаецца ў непаслушэнства Божай волі, парушэнні забароны «ад дрэва пазнання дабра і зла не еж з яго».
Адам і Ева, спакушаныя д'яблам, паспыталі ад забароненага плёну па сваёй волі. Наступствамі парушэння забароны стаў пашкоджаны прыроды чалавека, выгнанне з раю, страта доступу да дрэва жыцця і смерць.
З'яўленне тэрмінаПравіць
Тэрмін «першародны грэх» (лац. Peccatum originale або vitium originis) быў прапанаваны Блажэнным Аўгустынам (354-430) у 396 годзе ў трактаце «Аб розных пытаннях да Сімпліціяну» і да цяперашняга часу паўсюдна прыняты хрысціянствам[1]
ТлумачэннеПравіць
Сутнасць першароднага граху заключаецца ў непаслушэнстве Божай волі.
Сэнс забароны на плён Дрэва спазнання і просты, і парадаксальны. Знаходзячыся ў раі, акружаныя любоўю Бога і багаццем, Адам і Ева маглі адзіным чынам сцвярджаць сваю любоў да Бога: прытрымлівацца адзінаму накладзеных на іх забароны.
Зноскі
- ↑ De diversis quaestionibus ad Simplicianum. I.1,10.