Адкрыць галоўнае меню

АдрасатПравіць

У першым вершы аўтар звяртаецца да «прышэльцаў». Так к старадаўнія часы называлі яўрэяў, жывучых у Дыяспары. Хутчэй за ўсё апостал звяртаецца да хрысціян, у якіх няма зямной айчыны, жывучых у правінцыях Малой Азіі, большая частка якіх была з былых язычнікаў.

Аўтарства і асаблівасці лістаПравіць

Ліст напісаны Пятром, самым блізкім паслядоўнікам Ісуса Хрыста. Ліст напісаны на вельны добрай грэчаскай мове. Вядома, што знаходзячыся ў Рыме Пётр выкарыстоўваў паслугі перакладчыка. Магчыма ў напісанні яму дапамагаў яго паплечнік Сільван.

Мэта напісання лістаПравіць

Абсалютная большасць хрысціян жыло ва варожым асяродзі і таму ўвесь час падвяргалася пераследванням і нападкам з боку суседзяў, былых сяброў, родных і гарадской беднаты. Таму апостал накіроўвае вернікам ліст, ліст натхнення, расповяд пра надзею, якая іх чакае на нябёсах. Ліст павінен прынесці вернікам мужнасць і дапамагчы ва ўзрастанні ў веры. Адначасова Петр звяртаецца і да біскупаў цэркваў, заклікаючы клапаціцца пра ўвераны ім Божы статак, тым самым ставячы за мэту падтрымаць арганізацыйную структуру маладой царквы.

Змест лістаПравіць

Апостал хоча паказаць сваім чытачам, як яны могуць пражыць хрысціянскім жыццём ва варожых адставінах. Таму гэты ліст можна назваць лістом пра пакуты, але ў той жа час ён і ліст пра хрысціянскую надзею. Паколькі пакуты звязаны са іспытам сапраўднасці веры, то хрысціяне павінны радавацца пакутам, паколькі яны судзейнічаюць у пакутах Хрыста на Галгофе. Але не кожным пакутам трэба радавацца: толькі тады, калі вернікі падвяргаюцца ганенням незаслужана, яны пакутаюць за Хрыста. Калі вернікі сталі сапраўднымі хрысціянамі, то яны павінны жыць свята і годна, каб у іх жыцці праслаўляўся Пан і Хрыстос. Святасць хрысціян праяўляецца ва перайманні Хрысту, у цярпенні, ва няўхільным выкананні правіл маральнасці, у добрых адносінах да ўсіх: не толькі да братоў, але і да ўсіх людзей, у тым ліку і ворагаў. Таксама важны ўзаемаадносіны ў сям’і, паміж рабамі і панамі.

Пётр засцерагае старшынь суполак аб небяспекі ганарлівасці і жадання заўсёды быць першымі, таму што Божы Суд распачнёцца з Божага народу і будзе больш жорсткім да кіраўнікоў, таму што на іх узведзены абавязак наглядаць за Божым статкам. Таму святары павінны быць прыкладам як у служэнні, так і ў жыцці.

Час і месца напісання лістаПравіць

Лічыцца, што ліст быў напісаны напярэдадні ганенняў Нярона, прыкладна ў 62-64 гг. н.э. месцам напісання лічыцца Рым, таму што ў канцы ліста апостал перадае прывітанне з Вавілону, а менавіта так першыя хрысціяне называлі сталіцу Рымскай імперыі.

Структура лістаПравіць

Ліст падзелены на 5 разделаў. Ён пачынаецца з традыцыйнага прывітання і ўдзячнай малітвы да Бога. Потым аўтар звяртаецца да тэмы Выратавання і неабходнасці святога жыцця, павольна пераходзячы да тэмы пакут. Асаблівую ўвагу Пётр звяртае на практычнае жыццё вернікаў, пра іх абавязкі перад грамацтвам, дзяржавай і Царквой. Тэма пакут праходзіць праз увесь ліст: у мінулым вернікі ўжо спазналі ганенні, але ў будучым іх чакаюць новыя выпрабаванні. Таму яны павінны быць пільнымі, бо набліжаецца Божы Суд, калі кожны атрымае згодна таму, што ён рабіў. Ліст сканчваецца парадамі да старшынь ды моладзі, а таксама прывітаннямі.

Кароткі план лістаПравіць

  • Прывітанне (1:1-2)
  • Выратаванне вернікаў(1:3-12)
  • Заклік да святасці (1:13-2:10)
  • Жыццё ў свеце і непазбежнасць пакут (2:11-4:19)
  • Настаўленні старшыням і моладзі(5:1-11)
  • Завяршэнне ліста (5:12-14)

ЛітаратураПравіць

  • Жан Кальвин. Толкование на 1-е Петра, 1-е Иоанна, 1-е и 2-е послание к Фессалоникийцам, Евангелие и Реформация, 336с., 2011 г.
  • Толковый Апостол. Соборные послания изъясненные Епископом Михаилом. Правило веры, 768с., 2010 г., ISBN 978-5-94759-099-9
  • Эдмунд П. Клоуни. Первое послание Петра. ХЦ «МИРТ», 239 с., 2001 г.
  • Мэтью Генри. Толкование на книги Нового Завета. Том 5 Послания от Иакова — Коринфянам, МКПНП, 1999,406 стр.

СпасылкіПравіць