Адкрыць галоўнае меню

П'ер Маруа (фр.: Pierre Mauroy; 5 ліпеня 1928, Карцін'і, дэпартамент Нор — 7 чэрвеня 2013, Кламар, дэпартамент О-дэ-Сен) — французскі палітык-сацыяліст, прэм'ер-міністр Францыі з 22 мая 1981 года па 17 ліпеня 1984 года.

П’ер Маруа
фр.: Pierre Mauroy
Pierre Mauroy 1990.jpg
 
Партыя:
Адукацыя:
Дзейнасць: палітык, школьны настаўнік, настаўнік
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 5 ліпеня 1928(1928-07-05)[1][2][…]
Смерць: 7 чэрвеня 2013(2013-06-07)[1][2][…] (84 гады)
Пахаванне:
 
Узнагароды:
Ордэн Заслуг перад Рэспублікай Польшча вялікі афіцэр ордэна Ганаровага легіёна Officer of the National Order of Quebec камандорскі крыж ордэна «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія» Commander of the Order of the Crown Knight of the Order of Leopold Grand Cross of the National Order of Merit Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic Grand Cordon of the National Order of the Cedar‎ Order of the Lion of Finland Grand Cross of the Military Order of Christ National Order of the Lion of Senegal

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся ў Карцін'і (дэпартамент Нор) у сям'і настаўніка, Скончыў педагагічнае вучылішча, па прафесіі выкладчык у сістэме вытворчага навучання.

Працаваў настаўнікам, кіраваў моладзевым рухам Сацпартыі і прафсаюзам тэхнічных выкладчыкаў. У 1945 годзе далучыўся да сацыялістычнага руху.

У 1950—1958 гадах — нацыянальны сакратар арганізацыі Сацыялістычная моладзь Францыі. У 1955—1959 гадах — генеральны сакратар прафсаюза работнікаў каледжаў вытворчага навучання Федэрацыі нацыянальнай адукацыі. З 1961 года — сакратар федэрацыі сацыялістычнай партыі СФИО ў родным дэпартаменце Нор, аднаго з трох найбуйнейшых у партыі. З 1963 года — член палітбюро, а з 1966 года — намеснік генеральнага сакратара (Гі Моле) СФИО. У 1965—1968 гадах — член выканкама Федэрацыі дэмакратычных і сацыялістычных сіл.

У 1971 падтрымаў Франсуа Мітэрана і стаў яго намеснікам у рэарганізаванай Сацпартыі, узначаліў яе паўночную федэрацыю і быў абраны нацыянальным сакратаром партыі па пытаннях каардынацыі (1971—1979 гады). У 1973 годзе выбраны мэрам Ліля, галоўнага горада свайго дэпартамента, і дэпутатам Нацыянальнага сходу Францыі.

Неўзабаве, аднак, ён апынуўся ў апазіцыі Мітэрану, звальняць з партыі былых членаў СФИО на карысць членаў свайго «блізкага кола». Ён блакаваўся з Мішэлем Ракарам, унутрыпартыйныя апанентам Мітэрана і кандыдатам АСП на выбарах-1969 ў 1979 годзе. Аднак Мітэран ня выгнаў з партыі ні Рокара, ні Маруа, а другога нават зрабіў сваёй даверанай асобай перад выбарамі-1981.

На пасадзе прэм'ер-міністраПравіць

Пасля перамогі на прэзідэнцкіх выбарах 1981 года Франсуа Мітэран прызначыў Моруа прэм'ер-міністрам і распусціў парламент з мэтай атрымаць большасць і ў заканадаўчых органах. Кабінет Моруа упершыню пасля 1946 года ўключаюць міністраў-камуністаў. Наступныя выбары далі ў парламенце аднастайнае прэзідэнцкае большасць.

Кабінет Моруа правёў сацыяльныя законы, скараціў працоўны тыдзень да 39 гадзін і ўвёў пенсію ў 60 гадоў. Аднак Моруа спрабаваў процідзейнічаць палітычнай праграме сацыялістаў, прынятай Мітэранам ў 1983. У наступным годзе ён падаў у адстаўку.

У 1988-92 гг. — (Пасля перавыбрання Мітэрана на другі тэрмін, калі Рокар стаў прэм'ерам) Маруа быў першым сакратаром СПФ і імкнуўся прымірыць партыю, якая раздзіраецца ўнутранай барацьбой паміж «рокардианцами» і непасрэдным асяроддзем Мітэрана (такімі, як Ліянэль Жоспен).

Старшыня СацінтэрнаПравіць

У 1992-99 гг. — Старшыня Сацінтэрна, абраны ў Сенат Францыі. У 2001 года пайшоў у адстаўку з пасады мэра Ліля, яго пераемніцай стала Марцін Обры, таксама бачная дзяячка сацыялістаў. Моруа лічыцца маральным аўтарытэтам французскіх левых. Пры вылучэнні кандыдатуры на выбары-2007 падтрымаў Сегален Руаяль.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #119338599 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 26 красавіка 2014.
  2. 2,0 2,1 http://www.senat.fr/senateur/mauroy_pierre92037v.html
  3. 3,0 3,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #119338599 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.