Адкрыць галоўнае меню

БіяграфіяПравіць

Удзельнік рэвалюцыйнага руху 1905 года. У 1906-7 ў эміграцыі ў Англіі і ЗША. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вярнуўся на радзіму. У 1918 годзе працаваў ваенкомам у Віцебску. У 1925-34 загадчык інстытутам, намеснік дырэктара Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КП(б)Б. У 1935 намеснік дырэктара Інстытута нацыянальных меншасцей АН БССР[1].

У 1938 арыштаваны па абвінавачванні ў прыналежнасці да яўрэйскай фашысцкай арганізацыі і ў шкодніцтве ў АН, прысуджаны да 5 гадоў спасылкі, адбываў у Паўладары. У красавіку 1947 на кароткі час нелегальна прыехаў у Маскву (высвятляў магчымасць перагляду справы), але вымушаны быў вярнуцца ў Паўладар, дзе неўзабаве сканаў. У 1956 годзе Агурскі быў рэабілітаваны[2].

ПрацыПравіць

Распачаў спробы навукова-літаратурнай крытыкі асобных аспектаў бундаўскай інтэрпрэтацыі рэвалюцыйнага руху ў Беларусі. Аўтар прац па гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Беларусі, рэдактар ​​зборнікаў матэрыялаў «1905 у Беларусі» (1926), «Кастрычнік у Беларусі» (1927)[1][3].

Апублікаваў больш за 30 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфіі.

Асноўныя працы:

  • Еврейский рабочий в коммунистическом движении (1917—1921). Мн.: Гос. изд-во Белоруссии, 1926.
  • Очерки по истории революционного движения в Белоруссии (1863—1917). Мн.: Белгосиздат, 1928.
  • Ленінская «Іскра» ў барацьбе супраць Бунда. Мн.: ДВБ, 1934.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 т. 5. Биографический справочник. Мн: Издательство «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. 29 с.
  2. АГУРСКИЙ Самуил Хаимович (руск.) 
  3. С. Х. Агурский (руск.) 

ЛітаратураПравіць

  • т. 5. Биографический справочник. Мн: Издательство «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. 29 с.
  • Возвращенные имена. Мн.: Наука и техника, 1992.

СпасылкіПравіць