Адкрыць галоўнае меню

Станіслаў Багушэвіч-Мінькоўскі (1751 — 1819) — пасол на Надзвычайны сойм 1773—1775 гг., пазней суддзя земскі менскі, дэпутат Галоўнага Літоўскага Трыбунала. Паходзіў са старажытнага ліцвінскага (беларускага) роду Багушэвічаў прыдомка «Мінькоўскія».

БіяграфіяПравіць

Сын Міхала Мікалая Багушэвіча-Мінькоўскага герба «Газдава» і Феліцыяны Быкоўскай з Быкава герба «Грыф». Нарадзіўся ў маёнтку Літва, блізу Івянца. Бацьку страціў у 1756 годзе, калі той быў забіты на менскім сойміку. Апякунства над сям'ёй узяў блізкі сваяк Антоній Багушэвіч.

У 1773 годзе атрымаў прывілей на ротмістра менскага ваяводства і адначасова быў абраны паслом на Надзвычайны варшаўскі сойм 1773—1775. Разам з іншымі пасламі-ліцвінамі — Тадэвушам Рэйтанам, Самойлам Корсакам, Ігнатам Куранецкім — выступіў на сойме супраць узурпацыі палякамі маршальскага жэзла, супраць самапрызначанага маршалка канфедэрацыі Адама Панінскага, супраць Канфедэрацыі, якая пазней зацвердзіла першы падзел Рэчы Паспалітай. Біскуп К. Солтык, дабіўся для яго чына капітана войска Кароны Польскай, і хацеў ажаніць яго са сваёй пляменніцай. Але ад гэтага шлюбу Багушэвіч адмовіўся.

У 1780 годзе каля Вільні на Станіслава Багушэвіча быў здзейснены напад.

У 1784 і 1792 гадах абіраўся паслом на Галоўны Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага.

У 1812 годзе ў Менску, пасля адступлення расійскіх войскаў, быў прызначаны камісарам у новаствораны 20-ты уланскі полк літоўскай кавалерыі, абраны паслом генеральнай Канфедэрацыі.

Меў сямёра дзяцей, але ўсіх страціў. Яго дачка Фаўстына была замужам за падкаморыем менскім Атаназіем Прушынскім, дзедзічам Ганусіна.

У апошнія гады жыцця, адышоўшы ад грамадскіх спраў, шукаў суцяшэння ў рэлігіі. Памёр або ў 1817, або у 1819 годзе. Пахаваны ў івянецкім касцёле францысканцаў. Магіла не захавалася.

Зноскі

ЛітаратураПравіць