Станіслаў Эдуардавіч Драгун

Станіслаў Драгун (нар. 4 чэрвеня 1988, Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ і нацыянальнай зборнай Беларусі.

Футбол
Станіслаў Драгун
Stanisłaŭ Drahun 2012 BLR.jpg
Агульная інфармацыя
Поўнае імя Станіслаў Эдуардавіч Драгун
Нарадзіўся 4 чэрвеня 1988(1988-06-04)[1][2][3] (33 гады)
Грамадзянства Flag of Belarus.svg Беларусь
Рост 182 см
Вага 79 кг
Пазіцыя паўабаронца
Інфармацыя пра клуб
Клуб Беларусь БАТЭ
Нумар 8
Клубная кар’ера[* 1]
2004—2006 Беларусь Лакаматыў (Мінск) 39 (2)
2007—2008 Беларусь Гомель 39 (4)
2008—2012 Беларусь Дынама (Мінск) 128 (25)
2013—2015 Расія Крылы Саветаў (Самара) 77 (6)
2016 Расія Дынама (Масква) 21 (0)
2017 Расія Арэнбург 11 (0)
2017— Беларусь БАТЭ (Барысаў) 68 (21)
Нацыянальная зборная[* 2]
2004—2005 Беларусь Беларусь (да 17) 3 (0)
2005—2007 Беларусь Беларусь (да 19) 8 (3)
2008—2011 Беларусь Беларусь (да 21) 25 (5)
2011—2012 Беларусь Беларусь (алімпійская) 8 (1)
2011— Беларусь Беларусь 68 (11)
Узнагароды і медалі
Дзяржаўныя і ведамасныя ўзнагароды
Нагрудны знак адрознення Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа.png
  1. Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 3 студзеня 2020.
  2. Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 9 верасня 2020
Commons-logo.svg Станіслаў Эдуардавіч Драгун на Вікісховішчы

Кар’ераПравіць

КлубнаяПравіць

Выхаванец мінскай школы «Працоўныя рэзервы», пачаў кар’еру ў сталічным «Лакаматыве». Пасля паўтары гады гуляў за «Гомель». У 2008 годзе перайшоў у мінскае «Дынама». У 2011 годзе стаў капітанам каманды і адным з ключавых ігракоў.

У студзені 2013 года перайшоў у самарскія «Крылы Саветаў»[4], дзе пазней замацаваўся ў асноўным складзе. Застаўся ў самарскім клубе і пасля яго вылету з Прэм’ер-лігі па выніках сезона 2013/14, і на наступны год дапамог яму вярнуцца ў эліту.

У снежні 2015 года па заканчэнні кантракта з «Крыламі Саветаў» адмовіўся яго падаўжаць. 8 студзеня 2016 года маскоўскае «Дынама» афіцыйна абвясціла аб падпісанні кантракта з Драгуном да лета 2019 года[5]. У першай палове 2016 года быў асноўным іграком масквічоў, аднак некалькі матчаў прапусціў з-за траўмы. Па выніках сезона 2015/16 «Дынама» страціла месца ў Прэм’ер-лізе, і наступны сезон Драгун распачаў у ФНЛ. Аднак месца ў аснове ўжо не меў і звычайна толькі выхадзіў на замену ў канцы матча. У лютым 2017 года «Дынама» ў аднабаковым парадку разарвала кантракт з Драгуном[6].

У сакавіку 2017 года стаў іграком «Арэнбурга»[7]. Па выніках сезона 2016/17 «Арэнбург» пакінуў Прэм’ер-лігу, і ў чэрвені 2017 года стала вядома, што клуб не будзе падаўжаць кантракт з Драгуном[8]. Пасля зыходу з «Арэнбурга» цікавасць да Драгуна сталі праяўляць беларускія клубы, як то брэсцкае «Дынама» і салігорскі «Шахцёр», аднак паўабаронца папоўніў склад барысаўскага БАТЭ[9]. У складзе БАТЭ замацаваўся ў цэнтры паўабароны. 1 кастрычніка 2017 года забіў гол у гасцявым матчы барысаўчан з мінскім «Дынама», які прынёс камандзе перамогу 1:0, у выніку стаў з БАТЭ чэмпіёнам Беларусі.

У сезоне 2018 заставаўся адным з лідараў каманды, у галасаванні за званне футбаліста года Беларусі заняў другое месца пасля аднаклубніка Ігара Стасевіча. У сезоне 2019 з 14 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды. У кастрычніку 2019 года падоўжыў кантракт з БАТЭ[10].

МіжнароднаяПравіць

Гуляў за моладзевыя зборныя розных узростаў, быў капітанам алімпійскай зборнай Беларусі. 10 жніўня 2011 дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай.

Восенню 2018 года разам са зборнай удзельнічаў у першым розыгрышы Лігі нацый УЕФА, дзе дапамог камандзе атрымаць перамогу ў сваёй групе ў дывізіёне D, сам з 5 галамі стаў адным з найлепшымх бамбардзіраў турніру.

ДасягненніПравіць

Грамадзянская пазіцыяПравіць

Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі[11].

Зноскі

СпасылкіПравіць