Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі

(Пасля перасылкі з Уладзімір Жырыноўскі)

Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі (руск.: Влади́мир Во́льфович Жирино́вский; прозвішча пры нараджэнні і да паўналецця — Эйдэльштэйн; 25 красавіка 1946 года, Алма-Ата, Казахская ССР) — расійскі палітычны дзеяч, намеснік Старшыні Дзяржаўнай думы (з 2000 года), заснавальнік і старшыня Ліберальна-дэмакратычнай партыі Расіі (ЛДПР), член Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы. Удзельнік чатырох прэзідэнцкіх выбараў у Расіі ў 1991—2008 гадах, дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага збору Расійскай федэрацыі ўсіх скліканняў.

Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі
руск.: Владимир Вольфович Жириновский
LDPR Vladimir Zhirinovsky MoscowTass 08-2016.jpg
Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі
Сцяг Намеснік старшыні Дзяржаўнай думы Федэральнага збору Расійскай федэрацыі
18 студзеня 2000 — 21 снежня 2011
Сцяг3-і Старшыня фракцыі ЛДПР у Дзяржаўнай думе Федэральнага збору Расійскай федэрацыі
з 21 снежня 2011
Папярэднік Ігар Уладзіміравіч Лебядзеў
Сцяг1-ы Старшыня фракцыі ЛДПР у Дзяржаўнай думе Федэральнага збору Расійскай федэрацыі
12 снежня 1993 — 18 студзеня 2000
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік Ігар Уладзіміравіч Лебядзеў
Сцяг Старшыня ЛДПР
з 14 снежня 1992
Папярэднік пасада заснавана
Старшыня ЛДПСС
13 снежня 1989 — 10 жніўня 1992
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік пасада скасавана
Нараджэнне 25 красавіка 1946(1946-04-25)[2][3][…] (75 гадоў)
Імя пры нараджэнні Уладзімір Вольфавіч Эйдэльштэйн
Бацька Вольф Ісакавіч Эйдэльштэйн (1907-1983)
Маці Аляксандра Паўлаўна, народжаная Макарава (пам. 1985)
Дзеці Ігар Уладзіміравіч Лебядзеў[d]
Веравызнанне праваслаўе[1]
Партыя ЛДПССЛДПР
Член у
Адукацыя Інстытут усходніх моў, Універсітэт марксізму-ленінізму
Навуковая ступень доктар філасофскіх навук
Прафесія філолаг, юрыст
Дзейнасць юрыст, палітык, адвакат, вечны кандыдат, ваенны
Аўтограф Signature of Vladimir Zhirinovsky.png
Ваенная служба
Званне
Палкоўнік
Узнагароды
Лагатып Вікісховішча Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі на Вікісховішчы

Заснавальнік ЛДПСС — Ліберальна-дэмакратычнай партыі Савецкага саюза. Пераемнік у Беларусі — ЛДПБ.

Асабістае жыццёПравіць

З 1971 г. жанаты на Галіне Аляксандраўне Лебедзевай, мае сына. Галіна Лебедзева - ўрач, кандыдат біялагічных навук. Па словах Жырыноўскага, ў 1978 годзе яны развяліся і з тых часоў іх звязвае царкоўны шлюб. У 1993 годзе Жырыноўскія на сваім сярэбным вяселлі бралі шлюб у праваслаўнай царкве.

Старэйшы сын Ігар Уладзіміравіч Лебедзеў нарадзіўся ў 1972 годзе. Мае юрыдычную адукацыю (Юрыдычная акадэмія). У студзені 2000 года абраны старшынёй суполкі ЛДПР у Дзяржаўнае Думе трэцяга склікання. У Дзярждуму абраны па спісе «Блока Жырыноўскага». Да абрання ў Думу працаваў у Міністэрстве працы і сацыяльнага развіцця РФ на пасадзе дарадцы міністра (Сяргея Калашнікава, былога сябра суполкі ЛДПР у Дзярждуме другога склікання).

Унукі-блізняты Аляксандр і Сяргей (нар. 1998 г.), вучацца ў пансіёне пры МДУ.

З лета 2013 года Жырыноўскі з’яўляецца траваедам. У лістападзе 2013 г. ён заявіў аб тым, што члены ЛДПР паступова пяройдуць на травяную ежу, бо мяса вельмі шкодзіць здароўю.

ДзяцінстваПравіць

Вучыўся ў:

  • Сярэдняя школа № 25 ім. Дзяржынскага горада Алма-Аты.
  • У 1964-1970 гадах вучыўся ў Інстытуце ўсходніх моў пры МДУ імя М. В. Ламаносава (з 1972 года - Інстытут краін Азіі і Афрыкі) па спецыяльнасці «Турэцкая мова і літаратура».
  • У 1965-1967 гадах вучыўся ва Універсітэце марксізму-ленінізму на факультэце міжнародных адносін.
  • У 1972-1977 гадах вучыўся на вячэрнім аддзяленні юрыдычнага факультэта МДУ ім. М. В. Ламаносава.
  • У 1998 годзе 24 красавіка на вучоным савеце ў МДУ абараніў дысертацыю па навуковай ступені доктара філасофскіх навук.

Праца:

  • У 1964-1970 гадах вучыўся ў Інстытуце ўсходніх моў пры МДУ ім. М. В. Ламаносава і на ваеннай катэдры пры інстытуце.
  • У 1969 годзе праходзіў гадавую практыку ў горадзе Іскендэрун, Турцыя.
  • У 1965-1967 гадах вучыўся на факультэце міжнародных адносін ва Універсітэце марксізму-ленінізму.
  • У 1970-1972 гадах служыў па прызыву афіцэрам у палітупраўленні штаба Закаўказскай ваеннай акругі ў Тбілісі, звольнены ў запас старэйшым лейтэнантам.
  • У 1972-1977 гадах вучыўся на вячэрнім аддзяленні юрыдычнага факультэта МДУ ім. М. В. Ламаносава. Скончыў на выдатна.
  • У 1973-1975 гадах працаваў у Савецкім камітэце абароны міру ў аддзеле праблем Заходняй Еўропы. Рэферэнт з веданнем французскай мовы.
  • Са студзеня па май 1975 года - супрацоўнік у дэканаце Вышэйшай школы прафсаюзнага руху, цяпер Акадэмія працы і сацыяльных адносін. Выхавальнік-перакладчык.
  • У 1975-1983 гадах працаваў у Інюркалегіі, спецыялізаваўся на нямецкім спадчынным праве.

У 1983-1990 гадах - юрысконсульт, затым кіраўнік юрыдычнага аддзела ў выдавецтве «Свет».

  • У маі 1988 г. прыняў удзел у рабоце ўстаноўчага з’езду «Дэмакратычнага Саюза» (лідар - Валерыя Навадворская). Гэта быў пачатак Жырыноўскага ў палітыцы, ён выступіў з прамовай на з’ездзе, быў абраны ў склад Галоўнага каардынацыйнага савета, але неўзабаве заявіў пра свой выхад з партыі.
  • З 1990 года - на партыйнай працы ў ЛДПР.
  • 12 чэрвеня 1991 года балатаваўся на пасаду Прэзідэнта Расіі.
  • 19 жніўня 1991 года падтрымаў ДКНС.
  • 4 кастрычніка 1993 года падтрымаў разгон З’езду народных дэпутатаў і Вярхоўнага Савета Расіі.
  • У 1993-1995 гадах - пасол 1-й Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі ад Тушынскай выбарчай акругі, кіраўнік суполкі ЛДПР.

Загадам міністра абароны ад 27 сакавіка 1995 годзе яму прысвоена воінскае званне падпалкоўнік запасу.

  • У снежні 1995 года абраны паслом 2-й Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі.
  • У студзені 1996 года вылучаны кандыдатам у Прэзідэнты Расійскай Федэрацыі ад Ліберальна-дэмакратычнай партыі Расіі. Набраў 5,78% галасоў выбаршчыкаў.
  • У траўні 1999 году абіраўся на пасаду губернатара Белгародскай вобласці. Заняў трэцяе месца, набраўшы 17%. Саступіў першае месца дзеючаму губернатару Яўгену Саўчанку і другое - кандыдату ад КПРФ Міхаілу Бесхмельніцыну.
  • У студзені 2000 года абраны на пасаду намесніка Старшыні Дзяржаўнай Думы трэцяга склікання, у сувязі з чым адмовіўся ад кіраўніцтва суполкай у Думе ЛДПР. Кіраўніком суполкі быў абраны яго сын - Ігар Лебедзеў.

На прэзідэнцкіх выбарах 2000 года за Жырыноўскага прагаласавала больш за 2 млн выбаршчыкаў.

  • У прэзідэнцкіх выбарах 2004 года Жырыноўскі удзелу не прымаў, замест яго партыя выставіла яго былога целаахоўніка Алега Малышкіна, які заняў перадапошняе месца.
  • У ліпені 2004 года адзначаў саракагоддзе прыезду ў Маскву з Алма-Аты.
  • У 2008 годзе балатаваўся на пасаду Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі.
  • У снежні 2011 года яго сын - Ігар Лебедзеў быў абраны на пасаду намесніка Старшыні Дзяржаўнай Думы шостага склікання і адмовіўся ад кіраўніцтва суполкі ЛДПР. У сувязі з гэтым Жырыноўскі зноў стаў кіраўніком суполкі ЛДПР у Дзяржаўнай думе.
  • 28 снежня 2011 года зарэгістраваны удзельнікам прэзідэнцкіх выбараў 2012 года. Галоўны лозунг, які ім выкарыстоўваўся: «Жырыноўскі, ці будзе горш» або «Жырыноўскі І будзе лепш».
  • З 11 ліпеня 2012 года - член Дзяржаўнага савета Расійскай Федэрацыі. У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 11 ліпеня 2012 года № 946 «Пытанні Дзяржаўнага савета Расійскай Федэрацыі» кіраўнікі суполак у Дзяржаўнай Думе, па пасадзе, з’яўляюцца саветнікамі Дзяржаўнага савета.

ПомнікПравіць

11 красавіка 2016 года ў Маскве ўсталявалі помнік Уладзіміру Жырыноўскаму. Скульптуру вырабіў Зураб Цэрэтэлі. Постаць вышынёй больш за тры метры ўсталявалі ў двары Інстытута сусветных цывілізацый, заснаванага Жырыноўскім.

ТворыПравіць

КнігіПравіць

  • Жириновский В. В. Последний бросок на Юг. — М., 1993
  • Жириновский В. В. Нам нужны губернии одного Российского государства. — М., 1995
  • Жириновский В. В. Последний удар по России. — М., 1995
  • Жириновский В. В. ЛДПР: идеология и политика. — М., 1995
  • Жириновский В. В., Вишняков В. Г. Наша цель — единое Российское государство". — М., 1995.
  • Жириновский В. В. Плевок на Запад. — М., 1995
  • Жириновский В. В. Последний вагон на Север. — М., 1995
  • Жириновский В. В. Каким быть государству Российскому. — М., 1995
  • Жириновский В. В. С танками и пушками или без танков и пушек. — М., 1995
  • Жириновский В. В. Идеологические основы Либерально-демократической партии России, 1995
  • Жириновский В. В. ЛДПР и военная политика России. — М., 1995
  • Жириновский В. В. ЛДПР и национальная экономика России, 1995
  • Жириновский В. В. Политический ландшафт России. — М., 1995
  • Жириновский В. В., Лисичкин В. А. Возрождение русского либерализма. — М., 1995
  • Жириновский В. В. Экономические мысли политика. — М., 1995
  • Жириновский В. В. Отомстим за Россию. — М., 1996
  • Жириновский В. В. Политическая классика. Собрание сочинений в 10 т. — М., 1996—1997.
  • Жириновский В. В. Русский вопрос: пути решения. — М., 1997
  • Жириновский В. В. Идеология для России. — М., 1997
  • Жириновский В. В. Доктрина национальной безопасности Российской Федерации: Основные принципы и механизм реализации. — М., 1997.
  • Жириновский В. В. Социальный кризис в России: основные проблемы, их причины и последствия. — * М., 1997
  • Жириновский В. В. Очерки по геополитике. — М., 1997
  • Жириновский В. В. Псевдохристианские религиозные организации России. — М., 1997
  • Жириновский В. В. Огненный бог кришнаитов" — М.: Издание Либерально-демократической партии России. — М., 1997
  • Жириновский В. В. Прошлое, настоящее и будущее русской нации : Русский вопрос: социально-философский анализ : диссертация в виде научного доклада на соискание ученой степени доктора философских наук : 22.00.01 / МГУ им. М. В. Ломоносова. — Москва, 1998. — 72 с.
  • Жириновский В. В., Юровский В. Азбука секса. — М., 1998, ISBN 5-89756-013-7
  • Жириновский В. В. Иван, запахни душу!. — М., 2001
  • Жириновский В. В. ЛДПР: 20 лет борьбы. — М., 2009
  • Жириновский В. В. Мысли и афоризмы!. — М., 2010
  • Жириновский В. В. Главный враг России — чиновник. — М., 2010
  • Жириновский В. В. Уроды. — М. 2010
  • Жириновский В. В. Россия — и для русских тоже. — М., 2011
  • Жириновский В. В., Васецкий Н. А. Социология мировой политики: Учебное пособие для вузов, 2012. ISBN 978-5-8291-1367-4, ISBN 978-5-904993-24-5
  • Жириновский В. В. Этногеополитика: Учебное пособие / Под ред. Н. А. Васецкого. — М.: ЛДПР, 2012. ISBN 978-5-4272-0001-1
  • Жириновский В. В. Этногеополитика: Учебное пособие для студ. вузов. — 2-е изд. — М.: ЛДПР, 2013. — 464 с. — 3000 экз. —ISBN 978-5-4272-0005-9
  • Жириновский В. В. Альманах ЛДПР: История в датах и лицах. — М.: Либерально-демократическая партия России, 2013 ISBN 978-5-4272-0004-2
  • Жириновский В. В., Васецкий Н. А. Социология мировой политики: Учеб. пособие для студ. вузов. — М.: ЛДПР, 2013—432 с. — 3000 экз., ISBN 978-5-4272-0003-5
  • Добреньков В. И., Жириновский В. В., Васецкий Н. А. Социология мировых цивилизаций: Учебное пособие для студентов вузов. — М.: Академический проект, 2014. — 608 с. — (Gaudeamus) ISBN 978-5-8291-1539-5

АртыкулыПравіць

  • Жириновский В. В. Русский вопрос: внутриполитические аспекты // Вестник МГУ. Серия 18. Социология и политология. — 1998. — № 1.
  • Жириновский В. В. Русский вопрос: внешнеполитические аспекты // Вестник МГУ. Серия 18. Социология и политология. — 1998. — № 2.

СпасылкіПравіць

Зноскі

  1. ВЛАДИМИР ЖИРИНОВСКИЙ: Я - ЕДИНСТВЕННЫЙ ПРАВОСЛАВНЫЙ
  2. Person Profile // Internet Movie Database — 1990. Праверана 16 кастрычніка 2015.
  3. Vladimir Zhirinovsky // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Wladimir Wolfowitsch Schirinowski // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.

СпасылкіПравіць

Шаблон:Кандыдаты ў прэзідэнты Расіі, 1991