Адкрыць галоўнае меню

Уладзімір Сяргеевіч Улашчык

Уладзі́мір Сярге́евіч Ула́шчык (нар. 3 лютага 1943, в. Валіцкаўшчына Мінскага раёна Мінскай вобласці — 17 студзеня 2018) — беларускі вучоны-медык, фізіятэрапеўт. Міністр аховы здароўя БССР (19861990), дырэктар Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі (2005—2010). Акадэмік НАН Беларусі (2009), доктар медыцынскіх навук, прафесар. Унёс значны ўклад у развіццё айчыннай фізіятэрапіі і курорталогіі[1]. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1986).

Уладзімір Сяргеевіч Улашчык
Уладзімір Сяргеевіч Улашчык.jpg
сцяг
4-ы Міністр аховы здароўя БССР
1987 — 1990
Прэм’ер-міністр: Міхаіл Васілевіч Кавалёў
Папярэднік: Мікалай Саўчанка
Пераемнік: Васіль Казакоў
 
Адукацыя:
Навуковая ступень: доктар медыцынскіх навук
  • кандыдат біялагічных навук[d] (1968)
  • Дзейнасць: фізіятэрапеўт, міністр, прафесар, палітык
    Месца працы:
    Член у:
    Нараджэнне: 3 лютага 1943(1943-02-03)
    Смерць: 17 студзеня 2018(2018-01-17) (74 гады)
     
    Узнагароды:

    БіяграфіяПравіць

    Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.

    У 1959 годзе з адзнакай скончыў сярэднюю школу № 29 г. Мінска. З 1959 па 1965 гады вучыўся ў Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце на лячэбным факультэце. З 1965 па 1968 гады — стажор-даследчык і асістэнт кафедры агульнай хіміі (там жа).

    У 1968 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата біялагічных навук на тэму «Іёнафарэтычная пранікальнасць скуры і колькасныя заканамернасці электрафарэзу простых іёнаў праз скуру». З 1968 па 1977 гады — навуковы супрацоўнік і кіраўнік аддзела фізічных метадаў лячэння Беларускага НДІ неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі.

    У 1974 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара медыцынскіх навук на тэму «Электрафарэз лекавых рэчываў (эксперыментальна-клінічнае даследаванне)». З 1975 года — член Савета маладых вучоных пры ЦК ЛКСМБ.

    З 1976 па 2001 год — старшыня праўлення Беларускага таварыства фізіятэрапеўтаў і курортологов.

    З 1977 па 2005 год — загадчык кафедры фізіятэрапіі і курорталогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў.

    У 1980 годзе атрымаў вучонае званне прафесара па кафедры фізіятэрапіі.

    З 1984 па 1987 год — дэпутат Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.

    З 1986 па 1990 — міністр аховы здароўя БССР[2].

    З 1986 па 1996 год — член Камітэта па дзяржаўных прэміях у галіне навукі і тэхнікі.

    З 1988 па 1990 год — дэпутат Вярхоўнага савета БССР.

    З 1989 года — член-карэспандэнт НАН Беларусі па спецыяльнасці «Медыцына».

    З 1991 па 1996 год — прэзідэнт Асацыяцыі «Чалавек і народная медыцына».

    У 1992 годзе яму была прысвоена кваліфікацыя фізіятэрапеўта вышэйшай катэгорыі.

    З 1993 па 2005 год — галоўны рэдактар часопіса «Ахова здароўя»[3]. Па цяперашні час намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Ахова здароўя»[4].

    З 1993 па 2005 год — галоўны спецыяліст Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь па фізіятэрапіі.

    C 1993 па 2009 — член Вышэйшай атэстацыйнай камісіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, старшыня і член экспертных саветаў ВАК Рэспублікі Беларусь.

    З 2003 года — ганаровы акадэмік Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.

    З лютага 2005 года па жнівень 2010[2] года — дырэктар Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі.

    З 2006 года — галоўны рэдактар часопіса «Навіны медыка-біялагічных навук».

    У 2009 годзе быў абраны акадэмік НАН Беларусі па спецыяльнасці «Фізічная медыцына».

    З верасня 2010[2] года — кіраўнік аддзела і галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі[5].

    Падрыхтаваў больш за 70 дактароў і кандыдатаў навук.

    Аўтар больш за 150 вынаходак і аўтарскіх сведчанняў, двух навуковых адкрыццяў[1]. Ім і з яго ўдзелам распрацаваны і ўкаранёны ў вытворчасць каля 50 фізіятэрапеўтычных апаратаў.

    Апублікаваў больш за 800 навуковых прац, у тым ліку 50 манаграфій, падручнікаў і навучальных дапаможнікаў, больш за 400 часопісных артыкулаў, 50 метадычных рэкамендацый і інструкцый.

    УзнагародыПравіць

    БібліяграфіяПравіць

    Аўтар больш 800 навуковых прац, больш за 50 манаграфій, падручнікаў і навучальных дапаможнікаў, 50 метадычных указанняў і интрукций, больш за 400 часопісных артыкулаў[1].

    • Улащик В. С. Физиотерапия. Новейшие методы и технологии. — Справочное пособие. — Мн.: Книжный дом, 2013. — 448 с.
    • Улащик В. С. Электрофорез лекарственных веществ. — Мн.: Беларуская навука, 2010. — 404 с.
    • Улащик В. С., Лукомский И. В. Общая физиотерапия. — Учебник для студ. высш. уч. завед. — Мн.: Книжный дом, 2008. — 512 с.
    • Улащик В. С. Физиотерапия. Универсальная медицинская энциклопедия. — Мн.: Книжный дом, 2008. — 640 с.
    • Улащик В. С. Очерки общей физиотерапии. — Мн.: Навука и тэхніка, 1994. — 200 с.
    • Улащик В. С. Домашняя физиотерапия. — Мн.: Беларусь, 1993. — 287 с.
    • Улащик В. С. Новые методы и методики физической терапии. — Мн.: Беларусь, 1986. — 175 с.
    • Улащик В. С., Чиркин А. А. Ультразвуковая терапия. — Мн.: Беларусь, 1983. — 254 с.
    • Улащик В. С. Введение в теоретические основы физической терапии. — Мн.: Наука и техника, 1981. — 238 с.
    • Улащик В. С. Теория и практика лекарственного электрофореза. — Мн.: Беларусь, 1976. — 208 с.

    Зноскі

    ЛітаратураПравіць

    СпасылкіПравіць