ФК Спортынг Лісабон

партугальскі футбольны клуб

«Спортынг» (парт.: Sporting) — партугальскі футбольны клуб з горада Лісабон. 18-разовы чэмпіён Партугаліі, 17-разовы ўладальнік Кубка Партугаліі. Уладальнік Кубка кубкаў (1964).

Спортынг
Поўная назва Sporting Clube de Portugal
Заснаваны 1 ліпеня 1906
Горад Лісабон, Партугалія
Стадыён Эштадыу Жазэ Алваладэ
Умяшчальнасць: 50 049
Прэзідэнт Фрэдэрыку Варандаш[d]
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Прымейра-ліга
2018/19 3 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

Клуб быў заснаваны ў Лісабоне 1 ліпеня 1906 года, ён з’яўляецца клуб «Вялікай тройкі» (парт.: Tres Grandes) футбольных клубаў Партугаліі разам з «Бенфікай» і футбольным клубам «Порту». У спартыўным клубе «Спортынг», куды ўваходзяць не толькі футбольныя ігракі, але і спартсмены іншых відаў спорту, налічваецца звыш за 100 тысяч зарэгістраваных членаў[1]. Спартсмены і заўзятары часцяком называюць сябе «ільвамі» (парт.: Leões). На працягу першага стагоддзя існавання клуба, каманда і спартсмены заваявалі 3 спартыўныя алімпійскія залатыя медалі, а таксама шмат сярэбраных і бронзавых медалёў і тысячы нацыянальных і рэгіёнальных перамогаў[2]. У перыяд стварэння клуба Жазэ Алваладэ жадаў зрабіць яго ў самы вялікі клуб Еўропы. На сёння колькасць прыхільнікаў клуба па ўсім свеце налічвае больш за тры мільёны[3].

«Спортынг» быў адным з членаў-заснавальнікаў Партугальскай лігі ў 1933 годзе, клуб ніколі не вылятаў з галоўнага дывізіёна партугальскага футбола, разам з іншымі грандамі партугальскага футболу «Порту» і «Бенфікай». «Спортынг» з’яўляецца трэцім самым паспяховым партугальскім футбольным клубам, маючы на сваім рахунку 44 тытулы.

ГісторыяПравіць

ЗаснаваннеПравіць

Клуб паўстаў у 1906 годзе ў выніку расколу спартыўна-грамадскага таварыства, бо адны лічылі, што клуб павінен засяродзіць увагу на грамадскіх мерапрыемствах, а іншыя адчувалі, што ўсе сілы павінны быць накіраваны на спартыўныя аспекты клуба. Жуліа дэ Араўжа, які пасля стаў прэзідэнтам «Спортынга», адзначыў што рознагалоссі адбываліся не толькі ў дачыненні да размяшчэння клуба, бо ў клубе мелася некалькі штаб-кватэр, але таксама і ў дачыненні да мэтаў клуба — перавага сацыяльных або спартыўных аспектаў клуба.

Гэты перыяд нявызначанасці ў канчатковым выніку прывёў да расколу паміж дзвюма бакамі. Жазэ Гаваза быў адным з першых, хто адмовіўся ад ад арыгінальнага клуба і разам з дзвюма дзясяткамі іншымі членаў, заснаваў яшчэ адзін клуб на грошы свайго дзеда. Віскондзі дэ Алваладэ пагадзіўся на стварэнне новага клуба і даў яму значную суму грошай, а таксама пляцоўку там, дзе і па сёння размяшчаецца клуб, а таксама стаў старшынёй савета дырэктароў як «асацыяваны пратэктар» новага клуба.

СкладПравіць

Станам на кастрычнік 2020 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
1   Бр Антоніа Адан 1987
3   Аб Зухаір Федаль 1989
4   Аб Себасцьян Каатэс   1990
5   Аб Нуну Мендыш 2002
6   ПА Жуан Пальінья 1995
7   ПА Бруну Табата 1997
8   ПА Матэус Нуніс 1998
9   Нап Андраж Шпорар 1994
11   ПА Нуну Сантуш 1995
14   Аб Луіш Нету 1988
17   ПА Жуан Марыу 1993
19   Нап Тыягу Тамаш 2002
20   Нап Гансала Плата 2000
23   Аб Стэфан Рыстоўскі 1992
24   Аб Педра Пора 1999
26   Аб Крысціян Борха 1993
28   ПА Педру Гансалвіш 1998
Пазіцыя Імя Год нараджэння
29   Нап Луіс Феліпі 1993
40   Бр Рэнан Рыбейру 1990
52   Аб Гансалу Інасіу 2001
55   Аб Вітарыну Антуніш 1987
68   ПА Даніел Браганса 1999
72   Аб Эдуарду Куарэжма 2002
73   Аб Тыягу Ілоры 1993
76   Нап Бруну Гашпар 1993
77   Нап Жавані Кабрал 1998
78   ПА Рафаэл Камачу 2000
80   ПА Радрыгу Фернандыш 2001
81   Бр Луіш Максіміяну 1999
89   Аб Лумар Агбеньюну 1996
90   ПА Бруну Паўліста 1995
96   Нап Жаэлсан Фернандыш 2003
99   Бр Дыёгу Соза 1998

Зноскі

СпасылкіПравіць