Адкрыць галоўнае меню

Фалклендская вайна 1982 (англ.: Falklands War, ісп.: Guerra de las Malvinas) — вайна паміж Вялікабрытаніяй і Аргенцінай за кантроль над Фалклендскімі астравамі (у Аргенціне іх называюць Мальвінскімі). Ні Аргенціна, ні Вялікабрытанія фармальна не аб'яўлялі адна адной вайны; з пункту гледжання абедзвюх, ваенныя дзеянні ўяўлялі сабой аднаўленне кантролю над сваёй законнай тэрыторыяй. Вайна скончылася рашучай перамогай Вялікабрытаніі, якая кантралюе астравы па гэты дзень.

Фалклендская вайна
Falklands, Campaign, (Distances to bases) 1982.jpg
Дата 2 красавіка20 чэрвеня 1982
Месца Фалклендскія астравы і Паўднёвая Джорджыя
Вынік Перамога Вялікабрытаніі
Праціўнікі
Flag of the United Kingdom.svg Вялікабрытанія
Flag of the Falkland Islands.svg Фалклендскія астравы
Flag of Argentina.svg Аргенціна
Страты
258 чалавек, 2 фрэгата, 2 эсмінца, 1 кантэйнеравоз, 1 дэсантны карабель, 1 дэсантны катар 649 чалавек, 1 крэйсер, 1 падводная лодка, 1 вартаўнічы катар, 4 транспартных судны, 1 рыбалоўны траўлер
Commons-logo.svg Аўдыё, фота, відэа на Вікісховішчы

Змест

ПрычыныПравіць

 
Фалклендскія (Мальвінскія) астравы
 
Месцазнаходжанне Фалклендскіх (Мальвінскіх) астравоў

Фалклендскія астравы былі адкрыты двойчы: у 1690 годзе англійскімі мараплаўцамі і ў 1694 годзе французскімі (апошнія назвалі іх Мальвінамі, у гонар роднага горада Сан-Мала). З пачатку XIX стагоддзя (пасля атрымання незалежнасці) Аргенціна лічыла гэтыя астравы сваімі. Захоп Мальвінскіх астравоў Злучаным Каралеўствам ў 1833 годзе выклікаў незадаволенасць сярод насельніцтва Аргенціны. Прыйшоўшы да ўлады ў канцы 1981 года генерал-лейтэнант аргенцінскай арміі Леапольда Гальціеры вырашыў выкарыстаць народнае абурэнне з гэтай нагоды.

ПачатакПравіць

2 красавіка 1982 года аргенцінскі дэсант высадзіўся на астравах і пасля кароткага бою вымусіў капітуляваць невялікі гарнізон брытанскіх марскіх пехацінцаў. Пасля гэтага ў Паўднёвую Атлантыку неадкладна было адпраўлена буйное брытанскае ваенна-марское злучэнне з мэтай вяртання астравоў.

Пасля ўвядзення брытанцамі блакады астравоў, якая ажыццяўлялася падводнымі лодкамі, узніклі значныя цяжкасці з забеспячэннем гарнізона. Адзіная бетанаваная ўзлётна-пасадачная паласа на Фалклендах была занадта кароткай для рэактыўных баявых самалётаў. Таму асноўная частка аргенцінскай авіяцыі на працягу вайны была вымушаная дзейнічаць з кантынентальных авіябаз.

Брытанцы таксама сутыкнуліся са значнымі цяжкасцямі ў ходзе кампаніі. Важную ролю пры яе правядзенні згуляла амерыканская ваенная база на востраве Ушэсця ў цэнтральнай частцы Атлантычнага акіяна, прадстаўленая брытанскай авіяцыі для базіравання. Адзінымі баявымі самалётамі, прыдатнымі для выкарыстання з двух брытанскіх авіяносцаў, былі прыкладна тры дзясяткі «Сі Харыераў», пасля ўзмоцненыя некалькімі штурмавікамі «Харыер». Яны павінны былі граць ролю перахватчыкаў і знішчальнікаў-бамбавікоў, забяспечваючы авіяцыйную падтрымку ў ходзе дэсантнай аперацыі.

25 красавіка брытанскія сілы высадзіліся на востраве Паўднёвая Георгія, які знаходзіўся на вялікім аддаленні ад Фалклендаў і таксама захопленым аргенцінцамі.

Гл. таксамаПравіць

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць