Феадо́сій I Вялі́кі (Флавій Феадосій, лац.: Flavius Theodosius, Theodosius Magnus, грэч. Θεοδόσιος Α, Θεοδόσιος ο Μέγας, 11 студзеня 347-17 студзеня 395) — апошні імператар адзінай Рымскай імперыі.

Флавій Феадосій
лац.: Flavius Theodosius
Theodosius.jpg
Рымскі імператар
19 студзеня 379 — 17 студзеня 395
Папярэднік Валент
Пераемнік Ганорый і Аркадзій
 
Дзейнасць палітык
Веравызнанне хрысціянін-нікеец
Нараджэнне 11 студзеня 347(0347-01-11)
Смерць 17 студзеня 395 (48 гадоў)
Пахаванне
Дынастыя Дынастыя Феадосія[d]
Бацька Флавій Феадосій[d]
Маці Ферманцыя[d]
Жонка Элія Флацыла[d] і Гала[d]
Дзеці Гала Плацыдзія, Ганорый, Флавій Аркадзій і Пульхерыя[d]

БіяграфіяПравіць

У 379 годзе атрымаў уладу над ўсходняй часткай Рымскай імперыі як суправіцель імператара Грацыяна, у 394 годзе стаў кіраваць усёй Рымскай імперыяй аднаасобна. Пасля яго смерці ў 395 імперыя канчаткова падзялілася на заходнюю частку і ўсходнюю, якая атрымала ў сучаснай гістарыяграфіі назва Візантыя. Феадосій выбраў і зацвердзіў законам Нікейскую формулу хрысціянства (чым спыніў панаванне арыянства) у якасці адзінай дзяржаўнай рэлігіі імперыі. Ён стаў праследаваць (без жорсткіх рэпрэсій) іншыя рэлігійныя плыні ў хрысціянстве (ерасі) і забараніў паганскія культы, у выніку чаго пасля 393 года спынілася святкаванне Алімпійскіх гульняў. Дзейнасць імператара Феадосія вызначыла кірунак рэлігійнага развіцця Еўропы, за што ён атрымаў ад хрысціянскіх пісьменнікаў эпітэт Вялікі.

ДзеціПравіць

Зноскі

ЛітаратураПравіць

Шаблон:Рымскія консулы 365—395 гадоў