Шало́м (ад усходнесл. шелом, шолом), канструкцыйны тып адкрытага шлему, вядомы са старажытнасці. Выкарыстоўваўся ў розных адменах у мностве культур, і ў асноўным з'яўляў сабою металічны (мядзяны, бронзавы, жалезны, сталёвы) каўпак. Звон такога шлему закрываў толькі чарапную каробку. Дадаткова шлем мог мець барміцу, паўмаску, маску або наноснік.

Drevnosti RG v3 ill024b1.jpg

Шаломы, якімі карысталіся ў ВКЛ, належалі да некалькіх відаў: ад спадчыны старажытнарускіх часоў заставаліся сфераканічныя і цыліндра-канічныя, са шпілем наверсе, часта з шарыкам-«яблыкам» ці сцяжком-«ялаўцом»; ад татарскіх каланістаў 14 ст. з'явіліся татарскія віды шаломаў. Таксама ў 14 ст. у ВКЛ пачалі з'яўляцца бацынеты. Шаломы заставаліся ва ўжытку ў ВКЛ да сярэдзіны 16 ст.

Гл. таксамаПравіць