Электрацягнік ЭР1

ЭР1 (Электрацягнік Рыжскі, 1-й тып) — электрацягнік пастаяннага току, які выпускаўся з лютага 1957 года па чэрвень 1962 года на Рыжскім вагонабудаўнічым заводзе (РВЗ) для чыгунак СССР. Завадское абазначэнне —62-11. З'яўляецца першай мадэллю з электрацягнікоў новага сямейства (ЭР).

ЭР2
ER1-234.jpg
ЭР1-234 у Сімферопале
Асноўныя даныя
Краіна пабудовы Flag of the Soviet Union.svg СССР
Завод Рыжскі вагонабудаўнічы завод
Саставаў пабудавана 259
Краіна эксплуатацыі Flag of the Soviet Union.svg СССР
Шырыня каляіны 1520 мм
Тэхнічныя даныя
Род службы пасажырскі (прыгарадны)
Канструкцыйная скорасць 130 км у гадзіну
Максімальная службовая скорасць 110 км у гадзіну
Колькасць вагонаў у саставе 4, 6, 8, 10
Пасажыраўмяшчальнасць 1050 (у дзесяцівагоннам складзе)
Даўжыня вагона 19600 мм
Шырыня 3480 мм
Матэрыял вагона сталь
Род току і напружанне ў кантактнай сетцы пастаянны ток, 3000 В
Магутнасць ТЭД 200 кВт
Тармазная сістэма электрапнеўматычная

Завадскія абазначэнні вагонаў:

  • маторны прамежкавы вагон (Мп) - мадэль 62-12;
  • прычапны галаўны вагон (Пг) – мадэль 62-13;
  • прычапны прамежкавы вагон (Пп) - мадэль 62-14.

Гісторыя электрацягнікаПравіць

Параўнальна невысокае паскарэнне ў час разгону цягніка (0,45 м/с²), невысокая канструкцыйная скорасць (85 км у гадзіну) СР3 ўжо к сярэдзіне 1950-х гадоў пачалі стрымліваць рост сярэднетэхнічных скарасцей прыгараднага злучэння. Секцыі серыі СН хоць і мелі больш высокую канструкцыйную хуткасць (130 км у гадзіну) і цягавыя электрарухавікі магутнасцю 200 кВт, але з-за адносна нізкай адносіны счапной вагі к поўнай вазе цягніка (суадносіна маторных вагонаў к прычапным складала 1:2) не маглі значна павялічыць хуткасці руху, асабліва на кароткіх перагонах.