Ю́заф А́рнульф Гедройц (літ.: Juozapas Arnulfas Giedraitis, польск.: Józef Arnolf Giedroyć; 24 ліпеня 1754, Касакаўшчына-Гедройцы ля Вільні — 17 ліпеня 1838, Альсяды, цяпер Літва) — князь, жамойцкі біскуп, літоўскі пісьменнік, асветнік, перакладчык. Доктар кананічнага права (1790), кавалер ордэна Святога Станіслава (1789).

Юзаф Арнульф Гедройц
Juzef Arnulf Giedrojc. Юзэф Арнульф Гедройц (XIX) (3).jpg
POL COA Giedroyć.svg
Герб «Кітаўрас»
каталіцкі біскуп[d]
з 19 чэрвеня 1791
дыяцэзіяльны біскуп[d]
з 13 мая 1802
Папярэднік Ян Стэфан Гедройц
Пераемнік Szymon Michał Giedroyć[d]
тытулярны біскуп
з 11 красавіка 1791
Нараджэнне 24 ліпеня 1754(1754-07-24)
Смерць 17 ліпеня 1838(1838-07-17) (83 гады)
Месца пахавання
Род Гедройцы
Бацька Jonas Giedraitis[d]
Веравызнанне Каталіцкая Царква[d][1]
Дзейнасць каталіцкі святар, каталіцкі дыякан
Узнагароды
ордэн Святога Станіслава Ордэн Святой Ганны I ступені
Commons-logo.svg Юзаф Арнульф Гедройц на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

З княжацкага роду Гедройцаў, сын ротмістра літоўскага Яна. У 1775—1781 гадах навучаўся ў Віленскай семінарыі, дзякуючы заступніцтву свайго дзядзькі Яна Стафана Гедройца стаў інфлянцкім канонікам. У 1781 годзе высвечаны на святара. У 1781—1785 гадах вывучаў багаслоўе, замежныя мовы і кананічнае права ў Рыме. Ад 1786 года быў сябрам жамойцкага капітула, прэлатам-архідыяканам ад 1788 года. У 1790 годзе стаў біскупам-каад’ютарам свайго дзядзькі Яна Стафана Гедройца (з правам пераемнасці); у тым самым годзе атрымаў у Вільні ступень доктара кананічнага права.

Па трэцім падзеле Рэчы Паспалітай у 1795 годзе ў якасці першага дэлегата ад святарства і абывацеляў Жамойцкага княства прыбыў у Санкт-Пецярбург, дзе яго прыняла Кацярына II. Стаўшы ў 1803 годзе ардынарыем Жамойцкай дыяцэзіі распачаў актыўную асветніцкую дзейнасць, заснаваўшы пры падтрымцы князя Адама Чартарыйскага вялікую сетку школ. Займаўся развіццём шпітальнай справы. Гуртаваў вакол сябе літоўскіх пісьменнікаў. У 1813—1814 гадах на жаданне імператара Аляксандра І удзельнічаў у працы Біблейскага таварыства ў Пецярбургу. Пераклаў на літоўскую мову Новы Запавет, выдаўшы яго пры падтрымцы мітрапаліта Станіслава Богуша-Сестранцэвіча 5-тысячным тыражом за ўласныя грошы.

Падчас вызваленчага паўстання (1830—1831) спачатку абвясціў пра сваю лаяльнасць да расійскага ўрада, аднак у сакавіку 1831 года выдаў адозву ў падтрымку паўстанцаў. Пасля паражэння паўстання, баючыся рэпрэсій супраць Касцёла, быў вымушаны зноў асудзіць паўстанцаў.

ГалерэяПравіць


Папярэднік:
Ян Стафан Гедройц
Жамойцкія біскупы
18031838
Пераемнік:
Шымон Мікалай Гедройц

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць

  1. Catholic-Hierarchy.org Праверана 24 кастрычніка 2020.