Яўген Вітольдавіч Корчыц

Яўген Вітольдавіч Корчыц (29.03 (10.4). 1880, Ташкент — 16 мая 1950, Мінск) — беларускі хірург, Заслужаны дзеяч навукі БССР, доктар медыцынскіх навук, прафесар.

Яўген Вітольдавіч Корчыц
Дата нараджэння 29 сакавіка 1880(1880-03-29)
Месца нараджэння
Дата смерці 1950
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці хірург
Навуковая сфера хірургія
Месца працы
Навуковая ступень доктар медыцынскіх навук
Навуковае званне
Альма-матар
Узнагароды
ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся ў сям’і ваеннага. Скончыў натуральнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Пецярбургскага ўніверсітэта, 1904 г.; медфак Маскоўскага ўніверсітэта, 1910 Земскі ўрач у Дуброўна Магілёўскай і ў Сянно Мінскай губерняў, 1910—1913 гг. Хірург Ташкенцкай гарадской бальніцы, 1913—1915 гг. Хірург ваенных шпіталяў, 1915—1922 гг. Асістэнт кафедры агульнай хірургіі Ленінградскага медінстытута, 1922—1926 гг., Старшы асістэнт факультэцкай хірургічнай клінікі медыцынскага факультэта БДУ, 1926—1928 гг. Доктарская ступень прысуджана ў 1927 г. Загадчык кафедры агульнай хірургіі медыцынскага факультэта БДУ, Беларускага медінстытута, 1928—1931 гг. Прысвоена вучонае званне прафесара ў 1929 г. Загадчык кафедры аператыўнай хірургіі і тапаграфічнай анатоміі ў 1929—1932 гг. Загадчык кафедры факультэцкай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1934—1941 гг., Адначасова загадчык кафедры хірургіі Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў. Узначальваў кафедру агульнай хірургіі Ташкенцкага інстытута ўдасканалення ўрачоў, кансультант эвакашпіталь 1941—1943 гг.

Загадчык кафедры хірургіі Беларускага медінстытута ў Яраслаўлі, 1943—1944 гг. Загадчык кафедры шпітальнай хірургіі МДМІ, 1944—1950 гг.

 
Магіла акадэміка Яўгена Корчыца

Пахаваны на Вайсковых могілках Мінска.

Навуковая дзейнасцьПравіць

Вывучаў пытанні агульнай і прыватнай хірургіі, нейрахірургіі, эндакрыналогіі, анкалогіі, уралогіі, гінекалогіі, артапедыі і траўматалогіі. Аўтар звыш 90 навуковых прац, манаграфій: «Агульны наркоз», 1931; «Хірургічнае лячэнне туберкулёзу лёгкіх», 1933, «Хірургічныя спленамегаліі», 1939; падручнікаў: «Методыка даследавання хірургічных хворых», 1931; «Антысептыкі і асептыкі», 1931; арганізатар аказання анкалагічнай і эндакрыналігічнай дапамогі насельніцтву рэспублікі.

Член супрацваллёвага і супрацьракавага камітэтаў, старшыня навуковага таварыства хірургаў БССР, 1936—1947 гг. Узнагароджаны дзвюма ордэнамі, медалямі, Ганаровай граматай ВС БССР. Прысвоена ганаровае званне Заслужанага дзеяча навукі БССР.

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.424

СпасылкіПравіць