Яўген Львовіч Заслаўскі

(Пасля перасылкі з Я. Заслаўскі)

Яўген Львовіч Заслаўскі (20 мая 1920, г. Александрыя — 6 ліпеня 2007, г. Мінск) — савецкі і беларускі архітэктар. Адзін з аўтараў генеральнага плана Мінска 1964 г. Кандыдат архітэктуры (1961). Прафесар архітэктуры БНТУ. Заслужаны архітэктар Беларусі (1980).

Яўген Львовіч Заслаўскі
Дата нараджэння 20 мая 1920(1920-05-20)
Месца нараджэння
Дата смерці 6 ліпеня 2007(2007-07-06) (87 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Жонка Вольга Барысаўна Ладыгіна
Альма-матар
Працы і дасягненні
Месца працы
Навуковая ступень кандыдат архітэктуры
Партыя
Член у
Працаваў у гарадах Мінск
Горадабудаўнічыя праекты генеральны план Мінска (1964), жылы масіў «Чыжоўка» (1964)
Узнагароды

БіяграфіяПравіць

Яўген Заслаўскі нарадзіўся ў Александрыі ў яўрэйскай сям’і. У 1949 годзе скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут. З 1949 года прызначаны старэйшым архітэктарам, затым начальнікам аддзела планавання і забудовы Мінска ва Упраўленні па справах архітэктуры пры Савеце Міністраў БССР.

З 1953 года Заслаўскі стаў кіраўніком майстэрні аб’ёмнага праектавання Мінгарпраекта. У 19601980 гг. выкладчык Беларускага політэхнічнага інстытута У далейшым ен стаў яго прафесарам. У 1962 годзе ён быў прызначаны першым намеснікам галоўнага архітэктара Мінска. З 1972 года — галоўны архітэктар Мінгарпраекта.

З 1973 года — галоўны архітэктар майстэрні раённай планіроўкі Мінскага філіяла ЦНДІП горадабудаўніцтва. З 1978 года — кіраўнік аддзела цэнтраў гарадоў навуковага аддзялення БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1952 года. Член КПСС з 1942 года. Пражывае ў г. Мінск.

Сям’яПравіць

Жонка Заслаўскага — заслужаны архітэктар Беларусі Вольга Барысаўна Ладыгіна — таксама ўдзельніца Вялікай Айчыннай вайны і выпускніца Маскоўскага архітэктурнага інстытута, карэнная мінчанка.

ПрацыПравіць

Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): мост цераз Заходнюю Дзвіну ў Віцебску (1952), будынак Беларускага таварыства дружбы і культурных сувязяў з замежнымі краінамі (1956), жылыя дамы па вуліцы Казлова (1958), ПДП жылога раёна Чыжоўка (1964), генпланы (1965, 1974), ТЭА генплана (1983) і ПДП забудовы цэнтра (1973) Мінска, схемы фарміравання гарадскіх і сельскіх населеных месцаў БССР на 2000 г. (1975, 1982) і раённай планіроўкі Брэсцкай, Гомельскай, Мінскай, Магілёўскай вобласці (1977)[1].

Аўтар навуковых прац, у т.л. кніг: «Грамадскія цэнтры раённых населеных месцаў БССР» (Масква, 1963), «Мінск: Паваенны досвед рэканструкцыі і развіцці» (Масква, 1966, у аўтарскім калектыве), «Архітэктурна-планіровачная і прасторавая арганізацыя грамадскіх цэнтраў гарадскіх паселішчаў» (1987)[1].

УзнагародыПравіць

Узнагароджаны дзвюма Ганаровымі граматамі (1970, 1980) і Граматай (1969) Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, медалямі[1]. У 1980 годзе яму было прысвоена званне «Заслужаны архітэктар БССР»[2].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Заславский Евгений Львович // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1.
  2. Почётные звания(руск.)  // Беларускі саюз архітэктараў

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць