Лазерныя матэрыялы

Лазерныя матэрыялы - рэчывы, якія выкарыстоўваюцца ў лазерах як актыўныя асяроддзя. Лазерныя матэрыялы шмат у чым вызначаюць характарыстыкі лазера: у першую чаргу, даўжыню хвалі яго выпраменьвання і магутнасць, а таксама працягласць імпульсу (для імпульсных лазераў).[1]

Віды лазерных матэрыялаўПравіць

Лазерныя матэрыялы адрозніваюцца вялікай разнастайнасцю:

  • цвёрдыя: крышталі, шкла (аморфныя), паўправадніковыя матэрыялы;
  • вадкія: растворы арганічных фарбавальнікаў;
  • газападобныя: газы і іх сумесі, пары металаў;
  • плазменныя – узрушаная плазма ў парах металаў, напрыклад у цэзій.

ГісторыяПравіць

У першым лазеры, створаным у 1960 годзе, актыўнай асяроддзем быў крышталь рубіну – цвёрдага раствору Cr2O3 у Al2O3.

У першых лазерах выкарыстоўвалі таксама сумесь неону і гелія (1960), сілікатнае шкло з прымешкай іонаў неадыму (1961), арсенід Галія (1962). Ужо да 1973 году было вядома каля 200 розных лазерных матэрыялаў.

КрытэрыіПравіць

Каб матэрыял можна было выкарыстоўваць для генерацыі і кіравання выпраменьваннем лазера, ён павінен валодаць наступнымі ўласцівасцямі:

  • набор энергетычных узроўняў (або зон), якія дазваляюць успрымаць якая падводзіцца звонку энергію для переброса электронаў і з максімальным выхадам пераўтвараць яе ў электрамагнітнае выпраменьванне;
  • высокая аптычная аднастайнасць;
  • высокая цеплаправоднасць;
  • нізкі каэфіцыент тэрмічнага пашырэння;
  • сталасць складу і ўласцівасцяў ва ўмовах працы;
  • для цвёрдых матэрыялаў – высокая трываласць, прыдатнасць да механічнай апрацоўцы.[2]

Гл. ТаксамаПравіць

  • лазер
  • віды лазераў
  • прылада лазера

ЗноскіПравіць

  1. Большая советская энциклопедия. Статья «Лазерные материалы».
  2. Справочник по лазерам = Handbook on lasers with selected data on optical technology / под. ред. академика А. М. Прохорова. — М.: Советское радио, 1978. — Т. I, II.