«Dies Nefastus»беларускi НСБМ-гурт, пра існаванне якога на сённяшні дзень дакладна невядома, бо навін пра яго з 2012 года няма нават на афіцыйным сайце.

Dies Nefastus
Лагатып гурту «Dies Nefastus».gif
Асноўная інфармацыя
Жанр НСБМ
Гады 2002 — 2012
Краіна Flag of Belarus.svg Беларусь
Горад Мінск
Мовы песень ангельская
расейская
беларуская
Лэйблы «First Line Records»
«Fallen-Angels Productions»
Склад Ігар «Senelder»
Былыя
ўдзельнікі
Максім «Kejstevil»
Кацярына «Satania»
diesnefastus.narod.ru

НазваПравіць

Ігар патлумачыў назву гурту наступным чынам:

Назва з’явiлася ў 2002 годзе. Яе прапанаваў клавiшнiк Максiм, з якiм мы пачыналi граць. Ён знайшоў яе ў творы Нiцшэ, якi назваў так той дзень, з якога мы вядзем адлiк гадоў – першы дзень iснавання хрысцiянства. Тэма рэлiгii не з’яўляецца адзiнай для творчасцi DN, але ж, назва адлюстроўвае той светапогляд i тыя думкi, якiя былi уласцiвымi для таго перыяду жыцця.

У пазнейшым інтэрв’ю Ігар удакладніў:

Пунктам адліку былі восеньскія дні 2002 года. У адзін з гэтых дзён я і папрасіў Максіма «Kejstevil», каб ён мне дапамог запісаць клавішныя партыі для пераспева «Darkthrone». Калі пачаў пакрыху з’яўляцца свой матэрыял, Максімам была прапанава назва «Dies Nefastus». Гэтае словаспалучэнне ўзята з кнігі Ніцшы «Антыхрыст», што перакладаецца як «Злашчасны Дзень». Ніцшэ назваў гэтак дзень, з якога вядзецца леталічэнне. Так ці інакш, яна адлюстроўвае антыхрыстціянскую накіранаванасць. Але на цяперашні момант, гэта не тое адзінае, што адлюстроўваецца ў лірычным баку творчасці.

СкладПравіць

  • Ігар «Senelder» — гітары.

Былыя ўдзельнікіПравіць

  • Максім «Kejstevil» — клавішы, спевы.
  • Кацярына «Satania» — бас-гітара.

Гісторыя гуртуПравіць

Гурт быў заснаваны 10 кастрычніка 2002 года Ігарам «Senelder» ды Максімам «Kejstevil». Дзесьці ў сакавіку 2004 года ў гурт прыйшла бас-гітарыстка Кацярына. Ужо ў такім складзе быў зроблены першы запіс «Visions of the World Aflamed». Яны запісалі ўсё, што было зроблена гуртам у перыяд 2002-2004 гадоў, нават песні, сэнс якіх ужо не адпавядаў поглядам, але якасць атрымалася даволі дрэннай, таму што гэта быў першы досвед працы з гукам. Хутка Кацыярына сыйшла з гурту.

Увосені 2005 года быў запісаны альбом «Воспоминания». Адразу пасля гэтага Максім вырашыў пакінуць гурт.

Далей пачынаецца перыяд творчага заняпаду. Былі спробы зноў супрацоўнічаць з Кацярынай, але плённае супрацы не атрымалася. Ігар не кідаў заняткаў музыкай, але творчасць гурту была прыпынена. Дзесьці пад канец вясны 2008 года, ён пачаў зноў апрацоўваць старыя песні, рабіць новыя. Такім чынам, быў падрыхтаваны матэрыял, які канчаткова быў запісаны да снежня таго ж года і атрымаў назоў «Сьвітаньне па-над Руінамі». У яго ўвайшлі старыя песні, а таксама зусім новыя. Мова на альбоме пераважна беларуская — яшчэ адна змена ў творчасці апрача таго, што першы раз былі выкарыстаныя жаночыя спевы (Партыю ў песні «У Пустэчу...» спявала Ligodema).

У 2012 годзе выйшаў міні-альбом «The Hour Before The Dawn».

«Dies Nefastus» ніколі не даваў канцэртаў і з’яўляўся студыйным праектам Ігара.

СветапоглядПравіць

Пра ідэю трыадзінства Ігар у адным з інтэрв’ю выказваўся:

Я за згоду памiж Белымi нацыямi, але я толькi за супрацу. Кожны павiнен жыць у сваім уласным доме: толькi калi будуць моцныя нацыi — будзе моцная раса. Шавiнiсты заўжды кажуць пра тых, хто не падзяляе iх «утапiчных» поглядаў: «забивают клин в дружбу братских народов.»... але, гэта робяць якраз яны самi.

Пра значэнне для сябе нацыяналізму, звычаю продкаў і дзяржавы ў тым жа інтэрв’ю было паведамлена:

Нацыяналiзм — гэта перш за ўсё любоў да свае нацыi, шлях нацыянальнага адраджэння. Асэнсаванне прыналежнасцi да нацыi, асэнсаванне сябе як часткi — кроплi яе крывi, якой пiшацца гiсторыя. Сувязь памiж мiнулым i будучым праходзiць праз нас: частка духу i крывi продкаў — ад гэтага нельга пазбавiцца нiкому. Дзяржава – гэта адзiная магчымасць нашага iснавання — трывалая глеба пад нашымi нагамi.

У іншым інтэрв’ю Ігар распавёў пра месца рэлігіі ў сваім жыцці:

Я не магу назваць сябе язычнікам збольшага, але я раздзяляю тыя каштоўнасці, што бачу ў язычніцтве. Гэта маё разуменне веры і атачаючага мяне свету. Ісці па свеце цвёрдым крокам, не зважаючы на тое, што глеба часам па-здрадніцку правальваецца пад нагамі… я тут, каб палепшыць гэты свет і змагацца за сябе і за агульную мэту. Гэта мае «дабрачыннасці». Няхай культурна-эстэтычнае змаганне… Але гэта не абыякавасць. Гэта маё самавыяўленне і часткова «духоўное быццё». Нават тое, што гэтыя радкі прачытаюць іншыя людзі — ужо такая барацьба і «духоўное быццё». Што тычыцца хрысціянства — гэта толькі адно з выяўленняў «жыдоўскага светапогляду». Дакладней, адна толькі яго частка: «Талерантнасць», «Агульначалавечыя каштоўнасці»… ёсць «нашы каштоўнасці», а «агульначалавечыя» — гэта каштоўнасці «для ўсіх» — ні для каго, акрамя тых, хто гэтым карыстаецца. Які чалавек, гэткая і яго рэлігія: «оўцам» — «авечае»… кожнаму сваё.

Пра адносіны да нацыянал-сацыялізму было выказана:

У пытаннях ідэалогіі я заўсёды кажу толькі сам за сябе. Нацыянал-Сацыялізм — гэта змаганне за выжыванне не сябе, але часткі сябе ў нашчадках. Не сябе, але чагосьці большага — той «Духоўнай Сям’і» да якой ты належыш. Захавалы яе – ты захаваеш сябе ў тых, хто прыйдзе пасля цябе… няма каштоўнасці большай, чым твой Род, дзеля таго, каб калі-небудзь, калі ты будзеш ужо прахам, хтосьці, хто жыве на гэтай зямлі, ведаў пра свайго гордага продка — Цябе… а не пра чорнаскурага імігранта. У адваротным выпадку гэта і будзе смерцю цябе і твайго Роду. Хтосьці, вядома, жадае адваротнага, каб мы ўсе жылі ў нейкім «утапічным свеце», дзе няма меж, рас ды нацый… але што мы атрымаем ад гэтага? «Чорныя кварталы», «Жоўтыя кварталы», «Белыя кварталы»? У чалавеку закладзены ідэнтыфікатар «свой-чужы» і, вядома ж, сацыяльныя інстынкты. І як бы не прапагандавалі ў свеце «тэорыю братэрства ўсіх народаў», чалавек будзе трымацца поплеч з тымі, да каго ён болей падобны. Наяўнасць такіх этнічных суполак ужо прыводзіць да канфлікту цікавасцяў на расавай глебе. З апошніх прыкладаў: Францыя — пачалося ўсё з таго, што падлеткі, уцякаючы ад паліцыі, забяжалі ў трансфарматарную будку... яны памёрлі па ўласнай віне, але яны былі чорнымі! Рэакцыя неадкладна наступіла разам са скаргамі на тое, што «белыя свінні» плоцяць ім замала дапамог па беспрацоўі. Мабыць такія трэнні на узроўні асобных людзей не так значны, але на узроўні суполак людзей — болей чым. Гэтае ў нас закладзена ад прыроды, так што гэта — здаровае мысленне.

ТворчасцьПравіць

АльбомыПравіць

  • Visions of the World Aflamed (2004)
  • Тропа (2005)
  • Воспоминания (2005)
  • Сьвітаньне па-над руінамі (2008)

Міні-альбомыПравіць

  • The Hour Before the Dawn (2012)

КрыніцыПравіць

Інтэрв’юПравіць