Розніца паміж версіямі "Знак"

19 байтаў дададзена ,  4 гады таму
→‎Будова знака: афармленне
др (Робат перанёс 16 міжмоўных спасылак да аб'екта d:q3695082 на Wikidata)
(→‎Будова знака: афармленне)
 
 
{{сюды|Будова знака}}
== Будова знака ==
Пры аналізе знака ён разглядаецца, у традыцыі [[Ф. Сасюр]]а («дыяда Сасюра»), як складзены з дзвюх частак: «азначальнага» (або экспанента)   матэрыяльнага боку або формы знака, і «азнача́нага»  — змястоўнага, сэнсавага боку. Азнача́ны бок тоесны не з самой рэччу, з'явай і г.д., а з яе вобразам; гэтаксама азначальны бок тоесны не з канкрэтным матэрыяльным увасабленнем, а з яго вобразам. Знак, паводле Сасюра, мае цалкам адвольную будову; ''неабходнай'' сувязі паміж азначаным і азначальным не існуе, такая сувязь з'яўляецца чыста канвенцыянальнай, прадуктам дамоўленасці.<ref name=skr>У Скрыпніка.</ref> Канцэпцыя Сасюра служыць асновай лінгвістычнай мадэлі знакаў (моўных знакаў).
 
У процівагу «дыядзе Сасюра» [[Ч. Пірс]] прапанаваў «трыяду», што складаецца з '''рэпрезентамену''', '''інтэрпрэтанты''' і '''аб'екту'''. Схематычна сувязі паміж імі выражаюцца трыкутнікам<ref>Падобным на трыкутнік Огдана і Рычардса.</ref>  — аснову складае сімвал (рэпрэзентамен), суаднесены з азначаным аб'ектам, у вяршыні знаходзіцца інтэрпрэтанта, якую часта атаясамляюць з азначаным або рэферэнцыяй. Інтэрпрэтанта  — не тое самае, што інтэрпрэтатар (той, хто атрымлівае і тлумачыць знак), а тое, дзякуючы чаму знак мае значэнне нават пры няіснасці інтэпрэтатара. У тлумачэнні-гіпотэзе [[У. Эка]] інтэрпрэтанта  — іншы спосаб прадстаўлення таго самага аб'екта, і каб яе спазнаць, трэба азначыць знак з дапамогай іншага знаку, інтэрпрэтанта якога будзе наступны знак і г.д. Паводле Эка, такім, хоць і парадаксальным, спосабам  — неразрыўным працэсам '''семіёзісу'''  — можна абгрунтаваць семіётыку яе ўласнымі сродкамі. Паняцце '''стварэння сэнсу''', якое тут узнікае, моцна папулярнае ў тэарэтыкаў мас-медыяў, бо яны падкрэсліваюць важнасць актыўнага працэсу інтэрпрэтацыі. Канцэпцыя Пірса служыць, між іншым, для апісання [[нямоўны знак|нямоўных знакаў]].<ref name=skr/>.
 
У процівагу «дыядзе Сасюра» [[Ч. Пірс]] прапанаваў «трыяду», што складаецца з '''рэпрезентамену''', '''інтэрпрэтанты''' і '''аб'екту'''. Схематычна сувязі паміж імі выражаюцца трыкутнікам<ref>Падобным на трыкутнік Огдана і Рычардса.</ref> — аснову складае сімвал (рэпрэзентамен), суаднесены з азначаным аб'ектам, у вяршыні знаходзіцца інтэрпрэтанта, якую часта атаясамляюць з азначаным або рэферэнцыяй. Інтэрпрэтанта — не тое самае, што інтэрпрэтатар (той, хто атрымлівае і тлумачыць знак), а тое, дзякуючы чаму знак мае значэнне нават пры няіснасці інтэпрэтатара. У тлумачэнні-гіпотэзе [[У. Эка]] інтэрпрэтанта — іншы спосаб прадстаўлення таго самага аб'екта, і каб яе спазнаць, трэба азначыць знак з дапамогай іншага знаку, інтэрпрэтанта якога будзе наступны знак і г.д. Паводле Эка, такім, хоць і парадаксальным, спосабам — неразрыўным працэсам '''семіёзісу''' — можна абгрунтаваць семіётыку яе ўласнымі сродкамі. Паняцце '''стварэння сэнсу''', якое тут узнікае, моцна папулярнае ў тэарэтыкаў мас-медыяў, бо яны падкрэсліваюць важнасць актыўнага працэсу інтэрпрэтацыі. Канцэпцыя Пірса служыць, між іншым, для апісання [[нямоўны знак|нямоўных знакаў]].<ref name=skr/>
{{зноскі}}
{{літ
|Семиотика: книга для студентов / Автор-составитель Скрипник К.Д. — Ростов-на-Дону: РИО Ростовского филиала РТА, 2000. — 127 с.
|Мова як адмысловая знакавая сістэма // {{крыніцы/Сцяцко УМ}}}}
 
== Літаратура ==
[[Катэгорыя:Сімвалы]]
 
|* Семиотика: книга для студентов / Автор-составитель Скрипник К. Д.  — Ростов-на-Дону: РИО Ростовского филиала РТА, 2000.  — 127 с.
[[nl:Sein]]
|* Мова як адмысловая знакавая сістэма // {{крыніцы/Сцяцко УМ}}}}
 
[[Катэгорыя:Сімвалы]]