Аляксандр Міхайлавіч Шырокаў

Аляксандр Міхайлавіч Шырокаў (14 верасня 1924, в. Зааўраг, Кіраўскай вобласі, Расія — 14 кастрычніка 2003) — беларускі вучоны ў галіне тэхнічнай кібернетыкі і тэорыі інфармацыі. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1977), доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1973). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1975). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Аляксандр Міхайлавіч Шырокаў
Дата нараджэння 14 верасня 1924(1924-09-14)
Месца нараджэння
Дата смерці 14 кастрычніка 2003(2003-10-14) (79 гадоў)
Грамадзянства
Род дзейнасці навуковец, выкладчык універсітэта
Месца працы
Навуковая ступень доктар тэхнічных навук
Узнагароды
ордэн Айчыннай вайны II ступені ордэн Чырвонай Зоркі ордэн Чырвонай Зоркі ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» II ступені
Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларускай ССР

БіяграфіяПравіць

Скончыў Ваенную інжынерную радыётэхнічную акадэмію (1953). З 1963 года займаўся навукова-педагагічнай дзейнасцю ў Мінскім вышэйшым інжынерным зенітным ракетным вучылішчы СПА, з 1980 года у Белдзяржуніверсітэце, з 1982 года загадчык кафедры, дэкан Белдзяржуніверсітэта.

З 1990 года стваральнік і рэктар недзяржаўнага Інстытута сучасных ведаў.

Навуковая дзейнасцьПравіць

Навуковыя працы ў галіне тэхнічнай кібернетыкі: тэорыя надзейнасці і эксплуатацыі складаных радыёэлектронных сістэм, сістэмны аналіз, ацэнка і забеспячэнне якасці складаных сістэм. Атрымаў вынікі ў галіне вызначэння заканамернасцяў эвалюцыі складаных тэхнічных сістэм і распрацоўкі метадаў ацэнкі характарыстык якасці складаных тэхнічных сістэм на ранніх этапах.

Аўтар больш за 200 навуковых прац, у т.л. 5 манаграфій, 12 вынаходстваў.

УзнагародыПравіць

Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі (1945, 1965), Айчыннай вайны II ступені (1985), «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» II ступені (1977), медалямі[1][2][3].

Асноўныя працыПравіць

  • Основы надежности и эксплуатации электронной аппаратуры. Мн., 1965.
  • Надежность радиоэлектронных устройств. М., 1972.
  • Основы теории комплектования. Мн., 1987.

Зноскі