Аляксандр Міхайлавіч Шырокаў

Аляксандр Міхайлавіч Шырокаў (14 верасня 1924, в. Зааўраг, Кіраўскай вобласі, Расія — 14 кастрычніка 2003) — беларускі вучоны ў галіне тэхнічнай кібернетыкі і тэорыі інфармацыі. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1977), доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1973). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1975). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Аляксандр Міхайлавіч Шырокаў
Дата нараджэння 14 верасня 1924(1924-09-14)
Месца нараджэння
Дата смерці 14 кастрычніка 2003(2003-10-14) (79 гадоў)
Грамадзянства
Род дзейнасці вучоны, выкладчык універсітэта
Месца працы
Навуковая ступень доктар тэхнічных навук
Узнагароды і прэміі

БіяграфіяПравіць

Скончыў Ваенную інжынерную радыётэхнічную акадэмію (1953). З 1963 года займаўся навукова-педагагічнай дзейнасцю ў Мінскім вышэйшым інжынерным зенітным ракетным вучылішчы СПА, з 1980 года у Белдзяржуніверсітэце, з 1982 года загадчык кафедры, дэкан Белдзяржуніверсітэта.

З 1990 года стваральнік і рэктар недзяржаўнага Інстытута сучасных ведаў.

Навуковая дзейнасцьПравіць

Навуковыя працы ў галіне тэхнічнай кібернетыкі: тэорыя надзейнасці і эксплуатацыі складаных радыёэлектронных сістэм, сістэмны аналіз, ацэнка і забеспячэнне якасці складаных сістэм. Атрымаў вынікі ў галіне вызначэння заканамернасцяў эвалюцыі складаных тэхнічных сістэм і распрацоўкі метадаў ацэнкі характарыстык якасці складаных тэхнічных сістэм на ранніх этапах.

Аўтар больш за 200 навуковых прац, у т.л. 5 манаграфій, 12 вынаходстваў.

УзнагародыПравіць

Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі (1945, 1965), Айчыннай вайны II ступені (1985), «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» II ступені (1977), медалямі[1][2][3].

Асноўныя працыПравіць

  • Основы надежности и эксплуатации электронной аппаратуры. Мн., 1965.
  • Надежность радиоэлектронных устройств. М., 1972.
  • Основы теории комплектования. Мн., 1987.

Зноскі