Германская Усходняя Афрыка

Германская Усходняя Афрыка (ням.: Deutsch-Ostafrika) — германская калонія ў Афрыцы, якая існавала ў 1885—1919 гг. на тэрыторыі сучасных Танзаніі (Танганьікі), Бурундзі і Руанды.

Калонія Германіі
Германская Усходняя Афрыка
Deutsch-Ostafrika
Сцяг Герб
Сцяг Герб
Colonial Africa 1913 German East Africa map.svg
Цёмна-зялёным колерам пазначана Германская Усходняя Афрыка. Светла-зялёным - іншыя германскія калоніі ў Афрыцы
< Flag of the Sultanate of Zanzibar.svg
< Flag of None.svg
< Flag of None.svg
Flag of Tanganyika (1923–1961).svg >
Flag of Belgium.svg >
Flag of Portugal.svg >
1885 — 1919

Сталіца Багамаё (1885-1890)
Дар-эс-Салам (1890-1918)
Афіцыйная мова нямецкая і суахілі
Грашовая адзінка Германская ўсходнеафрыканская рупія[d]
Плошча 995 000 км² (1913)
Насельніцтва 7 700 000 чалавек (1913)
Дынастыя Гогенцолерны
Главы дзяржавы
Губернатар
 • 1885-1889 Карл Петэрс
Commons-logo.svg Германская Усходняя Афрыка на Вікісховішчы

Пачатак калоніі пакладзены ў 1885 годзе, калі германскае кіраўніцтва даравала права на засваенне тэрыторыі для абароны германскіх інтарэсаў кампаніі Карла Петэрса, які ўзначальваў «Таварыства германскай каланізацыі». Пры немцах сталі культывавацца землі, былі пракладзены чыгункі, пабудаваны школы для мясцовага насельніцтва, аднак эканамічнай аддачы ад калоніі Германія так ніколі і не атрымала: Усходняя Афрыка працягвала субсідавацца кіраўніцтвам Германіі. У адміністрацыйным стаўленні кіраўніцтва калоніі абапіралася на сувязі з правадырамі плямёнаў (у першыя дваццаць гадоў каланізацыі немцам увесь час прыпадала душыць паўстанні туземных плямёнаў супраць каланізатараў).

Падчас Першай сусветнай вайны ўзброеныя сілы калоніі (якія складаліся з 3 тыс. еўрапейцаў і 11 тыс. туземцаў) узначальваў палкоўнік фон Летаў-Форбек, які з 1914 г. да 1918 г. з поспехам праводзіў бітвы супраць брытанскіх і партугальскіх каланіяльных войскаў. Пазней ён вымушаны быў адступіць з-за наступлення з боку Бельгійскага Конга і недахопу рэсурсаў. З невялікім атрадам фон Летаў-Форбек прасунуўся да тэрыторыі Мазамбіка і паўночнай Радэзіі, дзе даведаўшыся пра падпісанне перамір'я паміж Германіяй і краінамі Антанты, аддаў загад пра спыненне агню. Першая сусветная вайна была скончана (лістапад 1918 года), а ён стаў, такім чынам, камандуючым адзінага ў каланіяльнай Германіі ўзброенага фарміравання, які не здаўся ворагу. Пазней туземныя воіны, якія ўдзельнічалі ў бітвах Германскай Усходняй Афрыкі, атрымлівалі пенсію ад кіраўніцтваў Веймарскай рэспублікі і ФРГ.

Па Версальскаму мірнаму дагавору 1919 года тэрыторыя Германскай Усходняй Афрыкі была падзелена: заходняя частка адышла Бельгіі (Руанда-Урундзі), невялікі ўчастак на поўдні стаў часткай партугальскага Мазамбіка, і астатняя частка была перададзена ва ўладанне Брытаніі, якая пераназвала калонію ў Танганьіку. Апошняя набыла незалежнасць у 1961 годзе.