Камісар (польск.: komisarz, фр.: commissaire, лац.: commissarius, руск.: комиссар) — упаўнаважаны: намеснік, надзелены уладай прадстаўнік метраполіі (цэнтра кіравання).

  • Камісары ​​каралеўскія — усталявалі мяжу паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Лівоніяй у 1585 г.; кіраўнік маёнткам.
  • У Францыі XVIII ст. — упаўнаважаны Канвента; напрыклад камісары ​​Кулон, Лагранж, Лавуазье і Лаплас вымяралі ў 1795 годзе даўжыню Парыжскага мерыдыяна з мэтай вызначэння велічыні метра.
  • Член камісіі ў Расійскай імперыі — надзелены выканаўчай уладай, альбо упаўнаважаны, надзелены аднаасобнай уладай. Асаблівы шмат камісараў быў пры Пятры I; камісары ​​былі пры Сенаце, камісарам даручалася кіраванне казённымі заводамі і інш..
  • кіраўнік з грамадска-палітычнымі ці адміністрацыйнымі паўнамоцтвамі. Народны камісар — член урада, які стаяў на чале Народнага камісарыята СССР (і Ваенныя камісары таксама).
  • У некаторых краінах службовая асоба з адміністрацыйнымі і паліцэйскімі функцыямі (камісар паліцыі).

Літаратура правіць

  • «Словник іншомовних слів», за ред. академіка АН УРСР О. С. Мельничука, м. Київ, 1985 р., с. 429;
  • «Акты издаваемые Виленскою Археографическою Комиссиею для разбора Древних Актов», г. Вильна, 1899 г., том 26, с. 572.