Мацільда Тасканская

Мацільда Тасканская (італ.: Matilde, лац.: Mathildis; 1046 — 24 ліпеня 1115, Бандэна-дзі-Ранкорэ), таксама Мацільда Каноская (італ.: Matilde di Canossa), часам Вялікая графіня (італ.: la Gran Contessa) — маркграфіня тасканская. Была прыхільніцай рымскага папы Рыгора VII падчас барацьбы за інвестытуру. Адна з нешматлікіх сярэднявечных жанчын, якія праводзілі ваенныя дзеянні.

Мацільда Тасканская
італ.: Matilde di Canossa
Hugo-v-cluny heinrich-iv mathilde-v-tuszien cod-vat-lat-4922 1115ad.jpg
Coat of arms of the house of Canossa.svg
Нараджэнне не раней за 1045 і не пазней за 1046
Смерць 24 ліпеня 1115(1115-07-24)[1][2]
Месца пахавання
Род House of Canossa[d]
Бацька Boniface III, Margrave of Tuscany[d][3]
Маці Beatrice of Lorraine[d]
Муж Godfrey IV, Duke of Lower Lorraine[d][4][5] і Вельф V[5]
Дзеці Beatrice of Lower Lotharingia[d][4] і unknown daughter (?)[d][3]
Дзейнасць феадалка, палітык, арыстакратка
Аўтограф Matilde di Canossa - firma.png
Бітвы
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Яе бацька Баніфацый III Тасканскі быў кіраўніком большасці земляў Паўночнай Італіі, уключаючы Ферару, Модэну, Мантую, Брэшыю, Рэджа-Эмілію, і меў тытул «маркграф тасканскі». Пасля смерці бацькі яе маці Беатрыса Латарынгская была пры ёй рэгенткай.

 
Уладанні Мацільды на карце Італіі 11 ст.

У 1070 годзе яна па палітычных меркаваннях уступіла ў тайны шлюб з Готфрыдам Гарбатым, герцагам латарынгскім, які памёр у 1076 годзе. У яе замку Каноса Рыгор VII хаваўся ад Генрыха IV, які ў 1077 годзе прыходзіў да яго туды на пакаянне. Калі ў 1081 годзе Генрых напаў на Рыгора, Мацільда перашкодзіла поўнаму паражэнню апошняга, і пасля смерці Рыгора працягвала варагаваць з Генрыхам.

У 1089 годзе яна пагадзілася па просьбе Папы Урбана II уступіць у другі тайны шлюб з 18-гадовым праціўнікам Генрыха IV, Вельфам V, сынам баварскага герцага; шлюб гэты, аднак, быў скасаваны праз некалькі гадоў.

Пазней Мацільда падтрымлівала паўстанні Конрада і Генрыха V супраць іх бацькі.

Спадчынніцай сваіх ленных земляў і памесцяў Мацільда прызначыла рымскую царкву.

Барацьба паміж імператарам і Папамі за гэту так званую спадчыну Мацільды працягвалася да XIII стагоддзя; падчас гэтай міжусобіцы тасканскія гарады хутка развіліся і дасягнулі такой жа незалежнасці, як і гарады Ламбардыі. Такім чынам, спадчына Мацільды распалася на цэлы шэраг гарадскіх абласцей: Фларэнцыі, Лукі, Пізы, Сіены, Арэца, Мадэны, Рэджа-Эміліі, Мантуі і Пармы.

Зноскі

  1. Mathilde von Tuszien // FemBio database Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. BeWeB Праверана 13 лютага 2021.
  3. а б Lundy D. R. The Peerage
  4. а б Cawley C. Medieval Lands: A prosopography of medieval European noble and royal families
  5. а б (unspecified title) Праверана 7 жніўня 2020.

СпасылкіПравіць

Пры напісанні артыкула выкарыстаны матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Эфрона (1890—1907).