Міхаіл Міхайлавіч Прозараў

Міхаіл Міхайлавіч Прозараў (30 кастрычніка 1914, Вюрцбург, Германія — 1914) — рускі архітэктар, аўтар шматлікіх будынкаў у Літве, і ў прыватнасці, у Вільні, член Імператарскага тэхнічнага таварыства(руск.) бел..

Міхаіл Міхайлавіч Прозараў
Михаил Михайлович Прозоров.jpg
Дата нараджэння 30 кастрычніка 1860(1860-10-30)
Месца нараджэння
Дата смерці 1914
Месца смерці
Грамадзянства
Альма-матар
Працаваў у гарадах Вільнюс і Віленская губерня
Commons-logo.svg Міхаіл Міхайлавіч Прозараў на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Дзяцінства і адукацыяПравіць

Нарадзіўся ў 1860 годзе[1].

Скончыў рэальнае вучылішча ў Вільні, пасля чаго ў 1878 годзе паступіў у Будаўнічае вучылішча у Санкт-Пецярбургу, якое скончыў у 1883 годзе са званнем грамадзянскага інжынера і чынам X класу[1].

Прафесійная дзейнасцьПравіць

Пасля заканчэння вучобы атрымаў пасаду малодшага інжынера віленскага губернскага праўлення, а праз два гады прызначаны там жа малодшым інжынерам. Акрамя гэтага з 1890 года складаўся галоўным архітэктарам праваслаўнай епархіі ў Літве[1].

Міхаіл Прозараў ажыццяўляў нагляд за будаўніцтвам Палаца правасуддзя ў Вільні, на Георгіеўскім праспекце (пр. Гядзіміна 40; 1899), пабудаванага па праекце архітэктара Васіля Прусакова(руск.) бел.. Пасля ён набыў вядомасць, праектуючы грамадскія будынкі, якія адначасова адлюстроўвалі дух мадэрнізму і манументальнага класіцызму.

З 15 кастрычніка 1901 года выконваў пасаду віленскага губернскага інжынера[2]. Праз два гады зацверджаны на гэтай пасадзе.

Грамадская дзейнасцьПравіць

Прозараў прымаў актыўны ўдзел у жыцці рускага грамадства ў Вільні, а ў 1901—1914 гадах займаў пасаду старэйшыны мясцовага гарсавета. Таксама ён быў актыўным членам Віленскага прамыслова-купецкага Грамадскага сходу, вядомага таксама пад назвай Купецкага клуба, які аб’ядноўваў у сваіх шэрагах найбольш дзейных прадпрымальнікаў.

ТворчасцьПравіць

У ВільніПравіць

М. Прозараў з’яўляецца аўтарам больш за 50 будынкаў у Вільні, сярод іх:

  • праваслаўны Храм у гонар абраза Прасвятой Багародзіцы «Знаменне»(руск.) бел. на Звярынцы(руск.) бел. (1903) — велічны шматкупальны храм у руска-візантыйскім стылі[3]
  • Свята-Аляксандра-Неўская царква(руск.) бел.[4]
  • Свята-Міхайлаўская царква(руск.) бел.[5]
  • Будынак Акадэміі навук Літвы (раней — Рускі дзяржаўны банк; праспект Гядзіміна 3; 1906—1909), які носіць выразныя рысы архітэктуры гістарызму(руск.) бел.. Паколькі Міхаіл Прозараў быў знаўцам найноўшых металічных і жалезабетонных канструкцый, у гэтым будынку ён без дадатковых апор перакрыў размешчаную ў глыбіні будынка залу плошчай 440 м² жалезабетонным скляпеннем эліптычнай формы. Упершыню ў Вільні пры ўзвядзенні гэтага будынка выкарыстоўваліся жалезабетонныя эліпсападобныя аркі. Асноўнай яго славутасцю з’яўлялася аперацыйная зала, вышыня якой ад падлогі да столі складае 7,5 метраў. Гонарам вестыбюля банка, некалі была лесвічная развязка з мармуровымі прыступкамі, што вядуць на першы паверх будынка і ў яго цокальную частку.
  • Караімская кенаса ў Вільні(руск.) бел. (вуліца Любарта 6; 1911—1912), выкананая ў маўрытанскім стылі.
  • Парфумерны магазін Сегален (праспект Гядзіміна 5; 1913), які мае рысы віленскага мадэрна.
  • Будынак Купецкага клуба (Гандлёва-прамысловая палата; праспект Гядзіміна 35/1; 1913). На першым яго паверсе размясціліся шэсць крам, на верхнім — клубныя пакоі і зала пасяджэнняў. Інтэр’еры і фасады дома былі вырашаны ў стылі неакласіцызму. Арыгінальны знешні выгляд яму надалі вокны розных памераў і формаў, а таксама ляпніна па вонкавых сценах. У савецкі час у гэтым будынку месціўся Віленскі гарвыканкам, затым гарадское Архітэктурнае ўпраўленне.
  • Будынак суда Віленскай губерні(бел. (тар.)) бел. (сумесна з Л. Вінерам па праекце В. Прусакова(руск.) бел., 1888-90[6])

У іншых населеных пунктах Віленскай губерніПравіць

Зноскі

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць