Міхаіл Фёдаравіч Краўчанка

Міхаіл Федаравіч Краўчанка (1952, Каменск-Уральскі2011, Каменск-Уральскі) — савецкі спартсмен-матагоншчык, двухразовы чэмпіен СССР па спидвею на ледзе ў класе матацыклаў 125 см3, пяць разоў станавіўся срэбным прызерам і двойчы бронзавым прызерам чэмпіянату СССР па матагонках на ледзе ў класе матацыклаў 125 см3; чэмпіен СССР па шашэйна-кальцавых матагонках у класе матацыклаў 125 см3 «А» 1975 года, чатырохразовы сярэбраны прызер чэмпіянату СССР па шашэйна-кальцавых матагонках у класах 125 см3 «А», 175 см3 «Б»; шматразовы пераможца і прызер чэмпіянату РСФСР і Узброеных Сіл; майстар спорту СССР.[1][2]

Міхаіл Фёдаравіч Краўчанка
Пол мужчынскі пол
Нарадзіўся 3 жніўня 1952(1952-08-03)
Памёр 2011

БіяграфіяПравіць

Міхаіл Краўчанка нарадзіўся 3 жніўня 1952 года ў горадзе Каменску-Уральскі Свярдлоўскай вобласці, скончыў там васьмігадовую школу № 32[3], прафесійнае тэхнічнае вучылішча і ў 1971 годзе пайшоў у войска, службу праходзіў у Групе Савецкіх Войскаў у Германіі (ГСВГ), праз паўгода службы быў залічаны ў СКА ГСВГ, па заканчэнні двух гадоў тэрміновай службы застаўся на звыштэрміновую і служыў да 1980 г.

Памер 14 красавіка 2011 года ў г. Каменская-Ўральскім.

Спартыўная кар'ераПравіць

Ужо ў школьныя гады Краўчанка ўпарта займаўся спортам: станавіўся пераможцам і прызерам гарадскіх спаборніцтваў па лыжных гонках, а пры дасягненні 15 гадоў пачаў займацца ў Каменск-Уральскім гарадскім мотоклубе ДТСААФ, пад кіраўніцтвам ганаровага майстра спорту СССР Вячаслава Паўлавіча Чупина[4] і заслужанага трэнера РСФСР Уладзіміра Васільевіча Друзя[5]. Праз год Краўчанка ўжо стаў чэмпіенам вобласці па мотакросе сярод юнакоў і яму было прысвоена званне Кандыдата ў Майстры Спорту СССР. У 1968 годзе Краўчанка быў залічаны ў зборную каманду РСФСР па матагонках. Далей, падчас службы ў арміі за дасягненні ў спорце ен быў залічаны ў зборную каманду СССР, з поспехам выступаў на ўсесаюзных спаборніцтвах па шашэйна - кальцавых матагонках у класе матацыклаў 125 см3 «А», матагонках на ледзе ў класе матацыклаў 125 см3, ипподрому, спидвею па гаревой дарожцы і матацыклетным кросе.

У розны час прадстаўляў клубы: СКА ГСВГ (ГДР), РСФСР. Беларуская ССР, Украінская ССР, Каменск — Уральскі мотаклуб.

Спартыўную кар'еру скончыў у 1989 годзе.

Шашэйна—колцавыя матацыклетныя гонкіПравіць

Чэмпіянат СССР па шасейна — кальцавых матацыклетным гонках праходзіў у чатыры этапы, на чатырох цалкам розных траса Рыгі, Вільяндзі і Таліна.

Першы этап праходзіў у Рызе (Латвійская ССР) на ўчастку трасы «Бикерниеки» працягласцю 3850 метраў, званым «Кальцо майстэрства» (ад 20 да 28 колаў). Другі этап праходзіў гэтак жа ў Рызе, на трасе «Бикерниеки», на ўчастку «Вялікае кальцо» працягласцю 5495 метраў, які уключаў у сябе значную частку «Кольцы майстэрства» (ад 11 да 21 круга). Трэці этап праходзіў у г. Вільяндзі (Эстонская ССР) на трасе «Вана — Выйду» працягласцю 4750 метраў. Чацвёрты, заключны этап праходзіў у г. Таліне (Эстонская ССР) на трасе «Пірыта», працягласцю 6000 метраў (ад 6 да 19 колаў у залежнасці ад класа матацыклаў).

Кожны этап чэмпіянату ставіў перад пілотамі розныя задачы: трасы моцна адрозніваліся адна ад іншай па колькасці стромкіх паваротаў і прамых, хуткасных участкаў, што ў сваю чаргу ўплывала на спосаб і характар ​​праходжання трасы, а часцяком і змушала спартсменаў ўносіць змены ў канфігурацыю матацыклаў. Так «Кальцо майстэрства» (Рыга) мела толькі адзін прамы ўчастак (старт — фініш) і складалася ў асноўным з паваротаў розных радыусаў, што патрабавала ад спартсменаў ўмення хуткаснага праходжання віражоў і ня дазваляла нарошчваць перавагу ў гонцы за кошт моцнага матора. Траса трэцяга этапу «Вана — Выйду» (Вільяндзі), насупраць мела ўсяго тры стромкіх павароту і складалася па большай частцы з хуткасных участкаў, траса з такой праекціроўкай дазваляла пілотам максімальна выкарыстоўваць хуткасныя магчымасці сваіх матацыклаў. Фінал чэмпіянату СССР па ШКМГ праходзіў на трасе «Пірыта» (Талін), гэтая траса лічылася універсальнай з-за мноства хуткасных участкаў і вялікай колькасці паваротаў з рознымі радыусамі, што ў сваю чаргу гэтак жа патрабавала ад гоншчыкаў універсальнай тэхнікі вядзення матацыклаў.[6] Іншымі словамі, такі расклад характарыстык трас дазваляў выходзіць у лідары чэмпіянату толькі спецыялістам «шырокага профілю»: спартсменам, якія могуць дамагацца поспеху на хуткасных трасах гэтак жа як на трасах якія патрабуюць майстэрства кіравання матацыклам на віражах.

М. Краўчанка выступаў у класе матацыклаў 125 см³, які дзяліўся на класы «А» і «Б». «А» клас — спецыяльна распрацаваныя заводамі мадэлі гоначных матацыклаў абмежаванай серыі, а гэтак жа некаторыя мадэлі дапрацаваныя самімі спартсменамі; «Б» клас — спартыўныя матацыклы серыйнага вытворчасці. Краўчанка выступаў у класе «А».

Па рэгламенце спаборніцтваў пераможца ў асабістым заліку вызначаўся па выніках трох лепшых этапаў, 8-10 жніўні 1975 у Талін прыбыло больш за 200 спартсменаў, што б завяршыць спрэчку за вышэйшыя прыступкі п'едэстала пашаны ў розных класах. У класе 125 см³ «А» М. Краўчанка выйшаў на старт фінальнага этапу чэмпіянату СССР па шашэйна-кальцавых матацыклетным гонках ужо ў рангу датэрміновага чэмпіёна.[7]

Спартыўныя дасягненніПравіць

  • Чэмпіён СССР па шашэйна-кальцавых матацыклетным гонках у класе матацыклаў 125 см³; (асабісты залік клас «А», 1975 г. Талін);[7][8]
  • Чатырохразовую сярэбраны прызёр чэмпіянату СССР па шашэйна-колцавых гонках (1974; 1976 — см³ «А», 175 см³ «Б»; 1978 — клас 175 см³ «Б», г.г.);[9][10][11]
  • Двухразовы чэмпіён СССР па лядовым спидвею у класе матацыклаў 125 см³;[12]
  • Пяціразовы сярэбраны прызёр чэмпіянату СССР па лядовым спидвею у класе матацыклаў 125 см³;[13][14][15][16][17]
  • Двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянату СССР па лядовым спидвею у класе матацыклаў 125 см³;[18]
  • Шматразовы пераможца і прызёр чэмпіянату РСФСР па лядовым спидвею у класе матацыклаў 125 см³.

Зноскі