Сінодзік Іпацьеўскага манастыра. Канец XVII — пачатак XVIII стагоддзяў. Скура, папера, туш, пяро, рукапіс, паўустаў. Экспанат гісторыка-археалагічнага музея Кастрамской епархіі РПЦ.

Сінодзік — спіс (або кніга) з пералікам іменаў памерлых для памінання падчас набажэнства або ў прыватнай малітве (інакш, памяннік або памінальнік), а таксама, гістарычная назва службы, якая складзеная ў 843 годзе з нагоды перамогі праваслаўнай веры над іканаборствам і традыцыйна адбываецца ў першую нядзелю Вялікага посту. У гэтай службе абвяшчаецца анафема ерэтыкам і «вечная памяць» рупліўцам праваслаўнай веры.

Толькі да XII стагоддзя сінодзік стаў азначаць кнігу памяці[1].

Акрамя царкоўных, мелі распаўсюджванне асабістыя або сямейныя памінальнікі[2] (да іх, у прыватнасці, адносіцца і «Сінодзік апальных цара Івана Грознага»).

Сінодзікі часта мелі прадмовы, у якіх асвятляліся найважнейшыя пытанні замагільнага быцця. Часам такія прадмовы перапісвалі як асобныя літаратурныя творы без памінальнай часткі.

Зноскі

  1. Sinodik Russian history encyclopedia (англ.
  2. Поминальник Е.

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць