Яўген Львовіч Неміроўскі

Яўген Львовіч Неміроўскі (руск.: Евгений Львович Немировский; 21 красавіка 19252 ліпеня 2020) — расійскі кнігазнаўца. Доктар гістарычных навук (1972).

Яўген Львовіч Неміроўскі
руск.: Евгений Львович Немировский
Дата нараджэння 21 красавіка 1925(1925-04-21)
Месца нараджэння
Дата смерці 2 ліпеня 2020(2020-07-02) (95 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці кнігазнавец, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера кнігазнаўства[d], гісторыя кнігадрукавання ў Расіі[d] і гісторыя кнігадрукавання ў Еўропе[d]
Месца працы
Навуковая ступень доктар гістарычных навук (1972)
Навуковае званне
  • прафесар[d]
Альма-матар

Біяграфічныя звесткіПравіць

Нарадзіўся ў 1925 годзе каля Адэсы. У 1969 абараніў доктарскую дысертацыю пра пачатак славянскага кнігадруку і гісторыю польскага Адраджэння. У 1973 годзе стаў загадчыкам аддзела рэдкіх кніг Ленінскай бібліятэкі ў Маскве, у 1982 — галоўным навуковым супрацоўнікам Расійскай кніжнай палаты.

Жыў у Маскве, памёр у 2020 годзе[1].

Навукова-даследчыцкая дзейнасцьПравіць

Распачаў працу над зводным каталогам і апісаннем старадрукаваных выданняў кірылічнага і глагалічнага шрыфтоў, пісаў працы і манаграфіі пра славянскі кнігадрук, тэорыю і гісторыю сусветнага кнігадруку, пра Швайпольта Фіёля, Івана Фёдарава, Францыска Скарыну. Аўтар дзясяткаў манаграфій пра кніжнасць Сярэднявечча і Рэнесансу. Сярод іх і фундаментальная 600-старонкавая праца «Францыск Скарына: жыццё і дзейнасць беларускага асветніка» (Мінск, 1990).

Зноскі