Вольга Раманаўна

Вольга Раманаўна (? — пасля 1289) — княгіня Уладзімір-Валынская, жонка Уладзіміра Васількавіча.

Вольга Раманаўна
Coat of Arms of Lachčycy, Belarus.png
Сцяг Княгіня валынская
1264 — 1288
Нараджэнне
Смерць пасля 1289
па легендзе, урочышча Княжая гара каля Ляхчыц
Род Рурыкавічы
Бацька Раман Міхайлавіч
Маці Анна
Муж Уладзімір Васількавіч
Дзеці Izyaslava[d]

БіяграфіяПравіць

Вядомая па тастаменце свайго мужа Уладзіміра Васількавіча.

У 1287 галіцка-валынскія князі пайшлі ў паход на Польшчу. Князь Уладзімір Васількавіч, цяжка хворы, паслаў замест сябе ваяводу, а сам застаўся ў Камянцы. Не маючы нашчадкаў па мячы, Уладзімір завяшчаў «зямлю сваю ўсю і гарады» луцкаму князю Мсціславу Данілавічу. Захаваліся, верагодна, не цалкам, у летапісным тэксце, дзве граматы Уладзіміра, якія з’яўляюцца найстарым узорам княжацкіх духоўных. Асобна была напісана грамата, у якой жонцы Уладзіміра Вользе Раманаўне быў адпісаны горад Кобрын і сяло Гарадзел (цяпер Гарадзец). Апроч гэтага, у грамаце князь запісаў: «… а княгіня мая калі захоча ў манашкі пайсці пойдзе, а не захоча ісці, то як ёй люба мне не ўвастаўшы глядзець, што, хто мае чыніць па маім жыцці»[1]. Да таго ж князь вымусіў пераемніка цалаваць крыж, што ён не аддасць прыёмную дачку Ізяславу супраць яе волі замуж, а толькі са згоды Вольгі.

10 снежня 1288 г. Уладзімір Васількавіч памёр. Вольга Раманаўна на пахаванні мужа была з Ізяславай і з сястрой свайго мужа манашкай Аленай. Апошні раз у Іпацьеўскім летапісе Вольга згадваецца ў сакавіку 1289 году[1].

Некаторыя даследчыкі, абапіраючыся на асаблівасці напісання часткі Іпацьеўскага летапісу, якая атрымала назву «Аповесці пра Уладзіміра Васількавіча», лічаць яе аўтарам Вольгу Раманаўну. У гэтай частцы летапісу прысутнічае і празмернасць уласных пачуццяў у апісанні Уладзіміра Васількавіча, бліжэйшая простая аналогія якой панегірык князю Васільку Растоўскаму, створаны роднай цёткай Вольгі Раманаўны. Апісанне сітуацый, у якіх былі толькі князь Уладзімір Васількавіч і княгіня Вольга Раманаўна, а таксама падрабязнае апісанне вяселля Уладзіміра Васількавіча, а таксама яго пахавання.

Магчымым пацвярджэннем пераезду Вольгі Раманаўны ў Кобрын з’яўляецца тое, што апошнія радкі гэтай часткі летапісу пісаліся быццам бы за межамі Уладзіміра-Валынскага. Запісы пра смерць пінскага і сцяпаньскага князёў гучаць як данесеныя здалёку весткі, а трапіць у кодэкс княгіні Вольгі яны змаглі менавіта таму, што Сцяпаньскае і Пінскае княствы размешчаны паблізу Кобрына.

ПамяцьПравіць

 
Крыж на Княжай Гары

Паводле падання магіла Вольгі Раманаўны знаходзіцца ва ўрочышчы Княжая гара каля вёскі Ляхчыцы.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 ПСРЛ. Т. 2. Іпацьеўскі летапіс. М.: АН СССР, 1952. С. 904—905.

ЛітаратураПравіць