Віктар Іванавіч Сычугоў

Віктар Іванавіч Сычугоў (* 1837, Санкт-Пецярбург — † 1892, Варшава) — кіеўскі архітэктар.

Віктар Іванавіч Сычугоў
Дата нараджэння 1837
Месца нараджэння
Дата смерці 23 чэрвеня 1892(1892-06-23)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Альма-матар
Месца працы
Навуковае званне
Commons-logo.svg Віктар Іванавіч Сычугоў на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. На працягу 1861-64 гадоў вучыўся ў Пецярбургскай акадэміі мастацтваў. Быў адзначаны 1-м залаты медалём, атрымаў званне класнага мастака 1-й ступені. У 1867 годзе атрымаў званне акадэміка архітэктуры.

Пасля гэтага працаваў у Смаленску (1869-71 года), а ў 1871 годзе пераехаў у Кіеў. У Кіеве працаваў архітэктарам Удзельнага ведамства.

Менавіта на 1870-80-я гады прыпадае найбольш плённы этап творчасці архітэктара.

На працягу 1885-87 гадоў займаў пасаду губернскага архітэктара у Гродне. У 1880-х гадах удзельнічаў у будаўніцтве Новых казармаў за чыгункай у Гродне (цяпер на рагу вуліц Чырвонаармейскай і Шчорса)[1].

Апошнія гады жыцця жыў у Варшаве.

СтыльПравіць

Ужываў стылявыя формы неарэнесансу, неабарока, неаготыкі, неарускага і неавізантыйскага стыляў.

Працы ў КіевеПравіць

 
Ваданапорная вежа да перабудовы ў Храм прападобнага Сергія Раданежскага
 
Прыбытковы дом сям’і Шкот
 
Прыбытковы дом Караваевых
 
Будынак Кіеўскай удзельнай канторы

У Кіева-Пячэрскай лаўры пабудаваў:

 
Іканапісная школа і майстэрня
  • Воданапорную вежу (1879, цяпер перабудавана ў царкву Сергія Раданежскага),
  • Іканапісную школу і майстэрні(укр.) бел. (корп. 30, 1880—1885),
  • Каменны гатэль на 4 паверху на Гасціным двары «для размяшчэння багамольцаў» (не захаваўся).

Працы па прыватных заказах:

 
Флігель асабняка барона Штэйнгеля

Працы для іншых гарадоўПравіць

Нерэалізаваныя праектыПравіць

  • П’едэстал помніка Багдану Хмяльніцкаму ў Кіеве (1884—1886),
  • Кірыла-Мяфодзіеўскі будынак у Кіеве на Еўрапейскай плошчы (1885, у суаўтарстве з інж. В. Кацярыныч(укр.) бел.).

Зноскі

СпасылкіПравіць