Нацыянальны гімн Бразіліі (парт.: Hino nacional do Brasil) у першапачатковым варыянце быў створаны 7 красавіка 1832 года, аднак не быў прызнаны афіцыйна да абвяшчэння рэспублікі ў 1889. Дэкрэт аб зацвярджэнні гімна быў падпісаны 29 студзеня 1890. Сучасны тэкст гімна быў зацверджаны 6 верасня 1922, напярэдадні стагоддзя абвяшчэння незалежнасці Бразіліі. Аўтар слоў - Асарыа Дуке Эстрада, кампазітар - Францыска Мануэль ды Сілва.

Hino nacional do Brasil
Нацыянальны гімн Бразіліі
Краіна Flag of Brazil.svg Бразілія
Зацверджаны 29 студзеня 1890
Гімн Бразіліі

ТэкстПравіць

Hino Nacional Brasileiro
Нацыянальны Гімн Бразілі
()
частка I


Ouviram do Ipiranga as margens plácidas
De um povo heróico o brado retumbante,
E o sol da Liberdade, em raios fúlgidos,
Brilhou no céu da Pátria nesse instante.

Se o penhor dessa igualdade
Conseguimos conquistar com braço forte,
Em teu seio, ó Liberdade,
Desafia o nosso peito a própria morte!

Ó Pátria amada,
Idolatrada,
Salve! Salve!

Brasil, um sonho intenso, um raio vívido,
De amor e de esperança à terra desce,
Se em teu formoso céu, risonho e límpido,
A imagem do Cruzeiro resplandece.

Gigante pela própria natureza,
És belo, és forte, impávido colosso,
E o teu futuro espelha essa grandeza.

Terra adorada
Entre outras mil
És tu, Brasil,
Ó Pátria amada!

Dos filhos deste solo
És mãe gentil,
Pátria amada,
Brasil!

Пачулі Іпірангі-рэкі ціхія берагі
Громападобны покліч гераічнага народа,
І сонца свабоды ў промнях зіхоткіх
Заззяла ў той момант на небе Радзімы.

Калі пачатак гэтага равенства
Мы змаглі заваяваць моцнай рукой,
У тваім лоне, о Свабода
Дык няхай сама смерць нам кіне выклік!

О, Радзіма любая,
Абагаўлёная,
Слаўся, слаўся!

Бразілія, вялікая мара, зіхоткі прамень
Любові і надзеі сыходзіць на зямлю,
Калі ў тваім цудоўным небе, радасным і светлым,
Ззяе вобраз Паўднёвага Крыжа.

Гігант, створаны самой прыродай,
Ты прыгожы і моцны — бясстрашны калос.
І твая будучыня адлюстроўвае гэтую веліч!

Зямля абагаўлёная,
Сярод тысяч іншых,
Гэта ты, Бразілія,
О, Радзіма любая!

Дзяцей гэтай зямлі — ты, высакародная маці,
Любая Радіма,
Бразілія!

частка II


Deitado eternamente em berço esplêndido,
Ao som do mar e à luz do céu profundo,
Fulguras, ó Brasil, florão da América,
Iluminado ao sol do Novo Mundo!

Do que a terra mais garrida
Teus risonhos, lindos campos têm mais flores,
"Nossos bosques têm mais vida",
"Nossa vida" no teu seio "mais amores".

Ó Pátria amada,
Idolatrada,
Salve! Salve!

Brasil, de amor eterno seja símbolo
O lábaro que ostentas estrelado,
E diga o verde-louro dessa flâmula
- Paz no futuro e glória no passado.

Mas se ergues da justiça a clava forte,
Verás que um filho teu não foge à luta,
Nem teme, quem te adora, a própria morte.

Terra adorada
Entre outras mil
És tu, Brasil,
Ó Pátria amada!

Dos filhos deste solo
És mãe gentil,
Pátria amada,
Brasil!

Лежачы вечна ў раскошнай калысцы,
Пад рокат мора і ў святле глыбокага неба,
Ты ззяеш, о Бразілія, краса Амерыкі,
Азораная сонцам новага Свету!

у самай найпрыгажэйшай з зямель
У тваіх гожых і радасных палях, болей кветак.
«У нашых гаях больш жыцця»,
а «ў нашым жыцці,» у тваім лоне, «больш любові».

О, Радзіма любая,
Абагаўлёная,
Слаўся, слаўся!

Бразілія, няхай будзе сімвалам вечнай любові,
Зорны штандар, які ты нясеш,
І хай золата і смарагд гэтага сцяга прамовяць:
«Мір у будучыні і слава ў мінулым».

Але, калі ты ўздымеш, у імя справядлівасці, магутную булаву,
Убачыш, што ніводны з тваіх сыноў не сыдзе ад барацьбы,
Што той, хто цябе абагаўляе, але баіцца самой смерці.

Зямля абагаўлёная,
Сярод тысяч іншых,
Гэта ты, Бразілія,
О, Радзіма любая!

Дзяцей гэтай зямлі — ты, высакародная маці,
Любая,
Бразілія!

Мелодыя: Франсіску Мануэль да Сільва (1795-1865)
Тэкст: Жаакім Азарыу Дукэ Эстрада (1879-1927)

СпасылкіПравіць