Адкрыць галоўнае меню

Лен (ням.: Lehn ад ням.: leihen "займаць") — зямельнае ўладанне (ленны маёнтак), якім феадал (леннік) валодаў на пэўных умовах. У Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай у 1618 стагоддзях ленныя маёнткі даваліся каралём за заслугі на ваеннай службе, як правіла, да смерці трымальніка. Трыманне такога маёнтка было звязана з шэрагам абмежаванняў. Здаць ленны маёнтак у арэнду ці пакінуць яго можна было толькі са згоды манарха. Яго продаж забараняўся. Практыкаваўся звычай, што шляхціц, які слушна абвінавачваў уладальніка лена ў яго няправільным адчужэнні, меў права на атрыманне гэтага маёнтка. Так узнікае "леннае права".

Яўляецца сінонімам феода. Першапачаткова тэрмін "лен" азначаў тое ж, што і "бенефіцыі", гэта значыць ўмоўнае наданняў на тэрмін. З XII стагоддзя лен становіцца спадчынным наданняў буйнога феадала больш дробнага, то ёсць прымае рысы феода. У ходзе ленных наданняў канчаткова склалася іерархічная сістэма феадальнага землеўладання ў Заходняй Еўропе.

У сярэднявечнай Германіі першапачаткова тое ж, што бенефіцыі, затым тое ж, што феод. Часам ўжываецца і ў дачыненні да аналагічнага інстытуту іншых краін.

Гл. таксамаПравіць

Зноскі