Адкрыць галоўнае меню

Леў Самуілавіч Клейн (1 ліпеня 1927, Віцебск — 7 лістапада 2019, Санкт-Пецярбург) — савецкі і расійскі вучоны, археолаг, культур-антраполаг, філолаг, гісторык навукі. Прафесар, доктар гістарычных навук. Адзін з заснавальнікаў Еўрапейскага універсітэта ў Санкт-Пецярбургу.

Леў Самуілавіч Клейн
руск.: Лев Самуилович Клейн
Leo Klejn.jpg
Дата нараджэння 1 ліпеня 1927(1927-07-01)
Месца нараджэння
Дата смерці 7 лістапада 2019(2019-11-07)[1] (92 гады)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці антраполаг, археолаг, даследчык дагістарычнай эпохі, гісторык
Навуковая сфера археалогія, Культурная антрапалогія, філалогія і гісторыя навукі і тэхнікі
Месца працы
Навуковая ступень доктар гістарычных навук
Навуковае званне прафесар
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Уладзімір Якаўлевіч Проп і Mikhail Artamonov[d]
Вядомыя вучні Q18786012?, Q1900135?, Aleksandr Kozintsev[d], Gleb Lebedev[d], Yevgeny Nosov[d] і Mark Shchukin[d]
Сайт klejn.archaeology.ru
Commons-logo.svg Leo Klejn на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся ў сям’і ўрачоў. Родны брат беларускага гісторыка Барыса Клейна.

У студэнцкія гады Леў Клейн выступіў з аспрэчаннем ўсёмагутнага ў той час «новага вучэння аб мове» акадэміка Мара, падчас навучання ў аспірантуры — супраць антынарманізма, якія панавалі ў поглядах савецкіх археолагаў ў пытаннях паходжання Кіеўскай Русі. Два дзесяцігоддзі выкладаў на кафедры археалогіі Ленінградскага ўніверсітэта. У 1981 годзе КДБ распачаў крымінальную справу супраць навукоўца, і ён быў асуджаны.

Пасля вызвалення ў 1982 годзе Клейн быў пазбаўлены навуковай ступені і звання, яго доўга не прымалі на працу і не давалі выкладаць. Толькі ў гады перабудовы ён пачаў выкладаць за мяжой, а пасля распаду Саюза стаў прафесарам СПБГУ і да 1997 года выкладаў у Еўрапейскім універсітэце. Пасля выхаду на пенсію ў 70-гадовым узросце Клейн працягнуў выкладанне ў замежных універсітэтах. У цяперашні час (2011 год) Клейн працягвае актыўную пісьменніцкую працу, публікуючы як навуковыя, так і публіцыстычныя артыкулы.

Зноскі

  1. Лев Клейн // РИА Новости — 1961. Праверана 8 лістапада 2019.