Санта-Марыя-Маджорэ

Санта-Марыя-Маджорэ (італ.: Basilica di S.Maria Maggiore) — царква, папская базіліка, адна з чатырох галоўных базілік Рыма.

Рымска-каталіцкая царква
Царква Санта-Марыя-Маджорэ
Basilica Papale di Santa Maria Maggiore
Santa maria maggiore 051218-01.JPG
Фасад рымскай базілікі Дзевы Марыі
41°53′51″ пн. ш. 12°29′55″ у. д.HGЯO
Краіна Flag of Italy.svg Італія
Горад Рым
Канфесія Каталіцызм
Епархія Рымская епархія
Тып будынка Базіліка
Архітэктурны стыль Раманскі стыль, барока
Архітэктар Ліберый
Заснавальнік Сікст III
Дата заснавання 5 жніўня 356
Будаўніцтва 4401750 гады
Статус Рымская каталіцкая царква Святой Марыі
Вышыня 75 м
Стан дзеючы храм
Сайт vatican.va/various/basil…
Лагатып Вікісховішча Санта-Марыя-Маджорэ на Вікісховішчы

ГісторыяПравіць

З яе заснаваннем звязана цікавая легенда:

  У адну з летніх начэй 352 года папе Ліберыю і багатаму патрыцыю Джавані з'явілася ў сне Мадонна і загадала пабудаваць царкву на тым месцы, дзе назаўтра выпадзе снег.

На наступную раніцу, 5 жніўня 352 года, на Эсквіліне, там, дзе цяпер стаіць базіліка, ляжаў снег.

Ліберый абрысаваў у снезе перыметр новай базілікі, якая пазней была пабудавана дзякуючы фінансаванню Джавані

 

Яе змяніла базіліка, пабудаваная ў 440-х гг. папам Сікстам III і прысвечаная Маці Божай.

Шмат якія папы, імкнучыся зрабіць гэтую вельмі шанаваную рымскую царкву яшчэ больш раскошнай, дабудоўвалі і ўпрыгожвалі яе.

АрхітэктураПравіць

Званіца, самая высокая ў Рыме (75 м), датавана 1377 годам.

Цяперашні фасад з порцікам і лоджыяй пабудаваў у 1740-х гады Фердынанда Фуга.

У лоджыі, на сцяне, якая прадстаўляе сабой стары фасад царквы, захаваўся мазаічны дэкор пачатку XIV ст.

ГалерэяПравіць


ЛітаратураПравіць

  • Heinz-Joachim Fischer: Rom. Zweieinhalb Jahrtausende Geschichte, Kunst und Kultur der Ewigen Stadt. DuMont Buchverlag, Köln 2001, ISBN 3-7701-5607-2, S. 295—299.
  • Erwin Gatz: Roma Christiana. Vatikan — Rom — römisches Umland. Ein kunst- und kulturgeschichtlicher Führer. 3. verbesserte und erweiterte Auflage. Schnell + Steiner, Regensburg 2008, ISBN 978-3-7954-2054-3, S. 207—220.

СпасылкіПравіць